Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

                                      Η ΝΟΣΤΙΜΗ ΠΟΥΓΑΤΣΑ…

            Είχαμε που είχαμε την φτώχεια μας, επί τουρκοκρατίας, να και η φτώχεια της γλώσσας μετά την λευτεριά.           

            Οι πόντιοι της Μικράς Ασίας, οι τουρκόφωνοι έλληνες, αλλά και οι βαλαάδες ακόμα ήταν τόσο πολύ επηρεασμένοι από την συνύπαρξη αιώνων με τους τούρκους με αποτέλεσμα να ξεχάσουν τα διπλά γράμματα της αλφαβήτου. Eνώ στην τούρκικη γλώσσα ήτανε εντελώς ανύπαρκτα. Όπως: το μπ, το γκ, το τζ, και το ντ!

            Χρόνια ολόκληρα διόρθωνα τους ηλικιωμένους συντοπίτες μου πρόσφυγες ώστε να προφέρουν σωστά το επίθετό μου.

            Να κάποιοι μικροί διάλογοι για παράδειγμα:

            «Καλημέρα γείτονα Παρασκευά!».

            «Καλημέρα γιάβρουμ Πάκα!».

            «Μπάκα θα με λες κι όχι Πάκα!».

            «Εγώ τι είπε! Πάκα… δεν είπε!».

            «Θα βάζεις και το γράμμα Μ μπροστά».

            «Καλά καλά. Μμμπάκα άμα είναι».

            Και για να διασκεδάσω ακόμα μια φορά την αφέλειά του τον ρώτησα:

            «Παππού! Ο Περίκ (Περικλής) τι ειδικότητα έχει τώρα που πήγε στο στρατό!».

            «Είναι πολύ τρανό!».

            «Πόσο τρανό! Δεκανέας, λοχίας, λοχαγός!…».

            «Είναι στρατιωτικός μούλαρος!…».

            «Έμαθα πως τον αρραβώνιασες. Πότε με το καλό ο γάμος!».

            «Να έτσ’! Τα πέντε από κεράσ’!…».

            Και επειδή δεν γνώριζα σανσκριτικά ρώτησα την μάνα μου για να μου κάνει την μετάφραση: Ο γάμος θα γινότανε στις 5 Ιουνίου! Του μήνα Κερασάρη δηλαδή.

            Να λοιπόν και τα τουρκοποντιακά μαργαριτάρια χωρίς τα διπλά γράμματα:

            Ο Μπ-αλντούμης έγινε Παλτούμης. Ο Ντ-άγκας έγινε Τάνκας. Ο Τζ-ίρος έγινε Τσίρος. Και ο Γκ-έκας έγινε Κέκας.

            Κι όταν ο Μπάμπης Μπακάλογλου κατέβηκε στην Θεσσαλονίκη και άνοιξε μπουγατσατζίδικο με την παρακάτω φίρμα, ήταν για το βιβλίο Γκίνες:

                                                 Η ΝΟΣΤΙΜΗ ΠΟΥΓΑΤΣΑ

                                               Πάπης Πακάλογλου και Θεία!…

                               (Πού είσαι Σια Κοσιώνη για να δεις την θεία σου!)

Όταν το πληροφορήθηκε ο φασίστας χωριανός του μια και δυο στη Σαλονίκη. Όχι φυσικά να δοκιμάσει την μπουγάτσα, αλλά για να διορθώσει τα ορθογραφικά του λάθη. Μη φαντασθείτε πως θα το έκανε όπως παρακάτω, και με κεφαλαία γράμματα:

                                                Η ΝΟΣΤΙΜΗ ΜΠΟΥΓΑΤΣΑ  

                                              ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΚΑΛΟΓΛΟΥ

            Να τι έκανε. Έσβησε το-γά- από την Πουγάτσα και εξαφανίστηκε. Επέστρεψε στο χωριό του για λόγους ασφαλείας. Άλλως, κινδύνευε ακόμα και από αυτόφωρο!

            Την επομένη η αναδουλειά ήτανε πέρα για πέρα δικαιολογημένη. Οι πελάτες,  μόλις διαβάζανε την παραποιημένη φίρμα, λακίζανε αηδιασμένοι!  

            Κι όταν ο Μπάμπης βγήκε έξω τι να δει! Ντράπηκε ακόμα και να διαβάσει την κατακρεουργημένη και κομμένη στη μέση φίρμα του καταστήματός του!

            Ήταν πλέον αναμενόμενο να ψάξει να βρει τον δράστη. Ακόμα και ντετέκτιβ έβαλε ο δύστυχος!

            Η υποψία του δικαιώθηκε τελικά, όταν ρώτησε τηλεφωνικά το φίλο του Άκη στην Θεσσαλονίκη και ο οποίος του είπε:

            «Ξέρω ποιος έκανε τη ζημιά, αλλά στη ζωή μου δεν υπήρξα ποτέ ρουφιάνος».

            «Και ποιος θα το καταλάβει, αφού εγώ θα σου ορκιστώ πως δεν θα το πω ούτε στον παπά!».

            «Δεν το φωνάζεις καλύτερα από το μεγάφωνο του Δήμου! Οι ρουφιανιές φίλε έχουν ακριβό τίμημα! Το ξέρεις πως αυτές τις αμαρτίες δεν μπορεί να τις σβήσει ούτε ο Άγιος Πέτρος!».

            «Ακούω τιμή τότε! Πόσα θες!».

            «Από μια τέτοια τιμή… ζούμε κι εμείς οι επαγγελματίες ρουφιάνοι!…».

            «Λέγε, πόσα! Και άσε τις κουβέντες!».

            «Πεντακό…».

            «Μέσα! Αλλά, αφού επιβεβαιωθεί, συλληφθεί και ομολογήσει ο δράστης. Να λοιπόν τι είχε πει κάποτε ο μεγάλος Ωνάσης: Πως ένα μυστικό που το ξέρουν δυο δεν είναι μυστικό! Κι αφού το γνωρίζουμε δυο, δεν πιστεύω να με καρφώσεις!».

            «Παίρνω και όρκο για το ασφαλές του απορρήτου!».

            «Τότε πες μου προκαταβολικά μόνο από τι αρχίζει το μικρό του όνομα, κι άσε τις παροιμίες στην άκρη!».

              «Από Πε…»

              «Καλά που μου το θύμισες! Αυτός είναι! Ο Πέτρος Χαλίδης! Να τι μου είχε πει κάποτε: Πως εάν δεν μάθαινα να λέω και να γράφω σωστά τα διπλά γράμματα, θα μου έκανε πολύ μεγάλη ζημιά. Οπότε δεν έχεις μία φίλε, που ζητάς και πεντακό,,,».

            Ο Πάπης… Πακάλογλου… δεν άργησε να βρει τα στοιχεία του δράστη από τον τηλεφωνικό κατάλογο. Κι όταν τον ρώτησε ευγενικά, και με πάρα πολύ τρακ, εάν γνώριζε ποιος ήταν ο βέβηλος δράστης του Πουγατσατζήδικου να τι του απάντησε:  

            «Εγώ!».

            «Εσύ έσβησες το ΓΑ του καταστήματος! Τώρα να δεις τι θα πάθεις! Ακόμα και τον κύριο Κουγιόπουλο θα βάλω δικηγόρο!».

             Ο υπόλοιπες κουβέντες για μηνύσεις, απειλές και δικαστήρια, αφορούσαν το μέλλον! Κι ο φασίστας, παρότι ένοχος, να τι του είπε απειλητικά:

            Εάν δεν μάθεις να προφέρεις σωστά, ακόμα και το ονοματεπώνυμό σου, τότε θα σου κάψω την Μπουγατσαρία… μαζί με σένα!  

            Και συνέχισε να μονολογεί ο φασίστας:  

            Άκου: Πάπης Πακάλογλου, ο τουρκόσπορος του κερατά!       

          *Αλαμπουρνέζικα: Ιδιωματισμός γλώσσας της περιοχής Μπούρνα του Σουδάν.