(του Ελευθερίου Ξάνθου)

Ακόμα κροταλίζουν τα όπλα
στο σπαραγμένο, μα αδούλωτο πεδίο της μνήμης.
Των ασθενοφόρων οι σειρήνες,
με ήχους οξείς –
ανοιχτής καρδιάς εγχειρήσεις, χωρίς αναισθητικό.
Συνθήματα, παραγγέλματα,
φωτοβολίδες και φρούρηση.
Κραυγές, κλαγγές κι εκρήξεις.

Σαστισμένη η Ιστορία…

”Ακούω ξύλα, ακούω πελέκια.
Ακούω τρίξιμο δοντιών.”

Το τανκ να ρίχνει την πύλη.
Κι η πύλη να ορθώνεται πύλη να ορθώνεται πάλι.
Το τανκ ξανά πάνω της,
με τους σκοτεινούς βαθμοφόρους να στριγγλίζουν ξωπίσω,
ζωσμένοι τον τρόμο τους.
Κι η πύλη,
απ΄ το μέταλλο των ψυχών φτιαγμένη,
στην έξαψη του αγώνα,
στ΄ αμόνι των ωραίων προσώπων,
στο πύρωμα των ιδεών, σφυρηλατημένη,
υψώνεται στους ουρανούς.
Άπαρτη κι απάτητη.

Ο Δημήτρης στο όριο της έκστασης,
στον Όλυμπο,
σε συχνότητα διιστορική και καθαρτήρια
– Εδώ, Πολυτεχνείο !
– Εδώ, Πολυτεχνείο !

Εδώ ! Ω, άνθρωποι !
Εδώ !
Σημείο ζων, σημείο καινόν.
Νυν και αεί.

[Από την ποιητική συλλογή : ”Και ξανάζησα…”, Ελευθέριος Ξάνθος, εκδ. Θερμαϊκός]