Τροχαία δυστυχήματα

Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

Ο Άσσος του Βαλέ…

Κατά την δεκαετία του εξήντα μετακόμισε το μεγαλύτερο εργατικό δυναμικό της χώρας μας στη Δ. Γερμανία. Και στις επόμενες δεκαετίες, μέχρι και σήμερα, να τι συνέβαινε. Αυξανόταν τα οχήματα και λιγόστευαν τα γαϊδουράκια με τα άλογα και τα μουλάρια. Τελευταία μάλιστα τα ζώα αυτά έχουν καταντήσει σπάνιο είδος!

Ο προπάππος του Γερμανού, κι ακόμα πιο πίσω, είχε αυτοκίνητο. Ο πατέρας ενός σημερινού ενήλικα είχε γάιδαρο, μουλάρι ή άλογο.

Να και μια ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο ζώο και στον άνθρωπο. Το ζώο δεν χρειάζεται κάποιου είδους εκπαίδευση για να περπατά. Ο άνθρωπος όμως, για να μάθει περπατά με τα τέσσερα ξένα λαστιχένια πόδια, πρέπει να πάει οπωσδήποτε σε κάποια σχολή εκπαίδευσης οδηγών. Κι αφού πάρει πλέον την άδεια οδήγησης, τότε και μόνο τότε θα μπορεί να κυκλοφορεί νόμιμα στους δρόμους.

Το περιστατικό το οποίο στάθηκε αφορμή για την δημοσίευση του παρόντος άρθρου νομίζω πως θα δώσει απάντηση στα πολύνεκρα τροχαία δυστυχήματα των ημερών μας! Εξηγούμε λοιπόν:

Πήγαινα στην Μερσίνα για να πάρω μια πίτσα. Κι αφού ήταν τόσο κοντά, και είχα μαζί μου τον και μικρούλη γιο μου, δεν υπήρχε λόγος να βιάζομαι!

Ανηφορίζοντας το δρόμο μετά τον Άγιο Χριστόφορο ακούω κάποιο κλάξον πίσω μου. Δεν έδωσα καμιά απολύτως σημασία, αφού πήγαινα κανονικά δεξιά κι ο δρόμος ήταν αρκετά φαρδύς.

Το κλάξον συνεχίστηκε παρατεταμένα και πιο δυνατά. Κοιτάζω πίσω μου και βλέπω ένα αγροτικό αμάξι με οδηγό αγροφύλακα. Πάω τόσο δεξιά, που χωρούσε να προσπεράσει αλωνιστική μηχανή. Τίποτα πάλι. Κι αντί να με προσπεράσει κορνάρει πιο δυνατά και εκνευριστικά. Του του του! Υπέθεσα να του είχε κολλήσει η κόρνα.

Βγαίνοντας επάνω ευχήθηκα να έστριβε δεξιά και να πήγαινε προς Κοζάνη κλπ. Τίποτα πάλι. Με ακολουθεί σαν σκυλάκι και με κορνάρει το ίδιο εκνευριστικά. Κι όταν ο δρόμος ήταν ισοϋψής με την διπλανή καλαμιά, μπαίνει μέσα στο χωράφι από δεξιά μου και ξαναβγαίνει στο δρόμο λίγο πιο κάτω!

Άρχισα πλέον να ανησυχώ. Αν ήταν μεθυσμένος έπρεπε να τον προστατέψω.

Πατάω γκάζι, τον προσπερνώ, και του κλείνω το δρόμο κανονικά. Κατεβαίνω και ζητώ τον λόγο από τον Νίκι Λάουντα… λέγοντας:

«Τι κάνεις; Είσαι καλά; Μήπως είσαι μεθυσμένος;».

«Όχι!… Σήμερα δεν ήπια ούτε μια μπίρα!».

«Τότε γιατί δεν με προσπέρασες αφού ο δρόμος αριστερά μου ήταν τόσο πολύ φαρδύς, και με προσπέρασες από δεξιά μέσα από την καλαμιά! Μήπως μπέρδεψες το αγροτικό σου αμάξι με κομπίνα!».

«Από δεξιά δεν κάνουμε προσπέραση;».

«Μπορεί να είσαι δεξιός, αλλά η προσπέραση γίνεται πάντα από αριστερά!».

«Είσαι σίγουρος; Πάντα από αριστερά!… Εγώ νομίζω… Ξέρω κι εγώ! Λες να κάνω λάθος! Θα ρωτήσω και θα πράξω ανάλογα! Τι να σου πω!».

«Να σου πει ο παπάς στο αφτί! Έχεις δίπλωμα οδήγησης χριστιανέ μου!».

«Πώς δεν έχω! Θέλεις να σου το δείξω!».

«Όχι! Θέλω όμως να μου πεις την αλήθεια! Πώς το πήρες!…».

«Είκοσι χιλιάδες δραχμές! Τόσο είναι η ταρίφα! Με έπιασαν τον κώλο λες!».

«Όχι πόσο το πήρες, αλλά πώς!!! Με ποιον τρόπο!».

«Άααα! Δεν το πήρα! Μου το στείλανε ταχυδρομικώς!».

«Κατάλαβα… Και το αμάξι πόσο το πήρες, αν επιτρέπεται;».

«Τζάμπα! Το κέρδισα στα χαρτιά! Εγώ είμαι ο διαβόητος Άσσος του Βαλέ».

«Για να γίνεις όμως και περιβόητος Άσσος του βολάν, πρέπει να πας σε σχολή οδηγών για εκμάθηση σημάτων και οδήγησης. Κατάλαβες;».

«Τα σήματα τα γνωρίζω καλά. Ήμουνα διαβιβαστής στο στρατό!».

«Όχι αυτά τα σήματα, αλλά τα σήματα του Κ.Ο.Κ! άνθρωπέ μου!».

«Και τι σχέση έχει το γλυκό με την οδήγηση! Πλάκα μου κάνεις τώρα! Είπα σε κάποιον ξάδερφό μου να μου τα μάθει και τα βρήκα σκούρα! Ούτε και το ΣΤΟΠ μπόρεσα να μάθω τελικά. Κάθε φορά που μου έλεγε ο ξάδερφος τι είναι αυτό; του έλεγα προθυλακτικό!…».

«Όχι αυτό το κοκ, αλλά τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας! Αϊντέ!…».

Ο Άσσος του Βολάν

Υπάρχουν φυσικά και χειρότερα. Τον Αποστόλη Τσάκαλο…, επαγγελματία χαρτοκλέφτη, μόλις τον πήραν χαμπάρι αναγκάστηκε να παίζει εκτός έδρας. Κυρίως στις πόλεις Κοζάνη και Πτολεμαϊδας. Εκεί όπου ήταν τα πολλά λεφτά.

Δεν είχε αμάξι, κι όποιος θέλει πιστεύει τον λόγο: Επειδή δεν ευκαιρούσε να πάρει δίπλωμα. Πώς να το έπαιρνε, αφού την ημέρα κοιμόταν και την νύχτα έπαιζε!

Να και το παρατσούκλι του. Τον λέγανε βουλευτή, επειδή είχε πάντοτε οδηγό μαζί του. Φυσικά του πλήρωνε αδρά τα νυχτερινά, τα ανθυγιεινά και τα νυχτερινά.

Παρόλα αυτά όταν κόντευε να ξημερώσει τον έτρωγε με την γκρίνια ο οδηγός με το πάμε και πάμε να φύγουμε. Συχνά τον έπαιρνε κι ο ύπνος σε κάποιον καναπέ.

Τους τα έπαιρνε πολύ χοντρά ο Αποστόλης. Ενώ τους χαμένους υπαλλήλους της ΔΕΗ τους παρηγορούσε λέγοντας: Θα πάρετε ΑΤΑ εσείς! Κι ας πόρευαν με τάτα!

Μετά από κάποιες φασαρίες και μαχαιρώματα τού απαγορεύτηκε να συχνάζει πλέον σε χαρτοπαικτικές λέσχες. Ακόμα και σε καφενεία για μπιρίμπα και ξερή!

Οπότε, αποφάσισε να πάρει αμάξι για να πηγαίνει στο καζίνο των Σκοπίων.

Ήρθε λοιπόν το δίπλωμα με ταχυδρομική. Αγόρασε το αμάξι με κερδισμένα λεφτά, και βολίδα για το χωριό της συζύγου του να το μοστράρει.

Ξεκινώντας το παρθενικό του ταξίδι, τους καταβρόμισε ο καταλύτης από ένα προπορευόμενο σαραβαλάκι, ενώ η σκόνη τους έκανε πιο λευκούς από μυλωνάδες! Να και η μπηχτή από την σύζυγό του Μαριάνθη.

«Αποστόλη! Καλά να πάθεις! Ήθελες γαμπριολέ αμάξι τρομάρα σου!».

«Ποια είναι αυτά τα γαμπριολέ που δεν τα γνωρίζει ο Άσσος του Βολάν!…».

«Αυτά που είναι ανοιχτά από πάνω και ειδικά για να πηγαίνουν τα νιόπαντρα ζευγάρια γαμήλιο ταξίδι! Σαν και το δικό μας!… Τυχαία νομίζεις πως το διάλεξα!».

«Λες να βάζουν και το φλάμπουρο σ’ αυτήν την ουράνια τρύπα!…».

«Τέτοιος φλαμπουρένιος που είσαι τι περιμένει κανείς από άσχετο χαρτοπ… Αποστόλη Αποστόλη, κόψτο όλο δεξιά γιατί θα μας πάρει σβάρνα ο άλλ…».

Τα τουμπαρίσματα του γαμπριολέ αμαξιού τρόμαξαν ακόμα και τα πουλιά. Ενώ τα ουρλιαχτά πόνου ακουγότανε μέχρι επάνω στο χωριό!

Ο Αποστόλης είχε σπάσει το πόδι. Η Μαριάνθη το χέρι. Και το Φολκς Βάγκεν Καμπριολέ δεν έμοιαζε με αμάξι. Κι αν δεν ήτανε γαμπριολέ… για να τους πετάξει έξω από την τρύπα του ουρανού… θα πηγαίνανε πιο γρήγορα στον Ουρανό!

Στο νοσοκομείο καθίσανε ένα μήνα περίπου. Κι όταν πήραν πλέον εξιτήριο και κατέβηκαν στο ρέμα, τι να δουν! Το Φολκς Βάγκεν ήταν αναποδογυρισμένο σαν την χελώνα! Τυχαία το λέγανε άραγε χελώνα αυτό το μοντέλο!

Όταν ο Μιχάλης αντίκρισε το αμάξι, να τι είπε στο φίλο του Αποστόλη:

«Τόλιο! Εάν έπαιρνες μια άλλη μάρκα δεν θα ήταν ανάσκελα το αμάξι!»

«Τώρα Μίχο, με συγχωρείς για τη φράση μου, αλλά είπες τρίχες!».

Μέσα σε μια μέρα οι ευχές για καλορίζικο μετατράπηκαν σε περαστικά τους!

Παρόλα αυτά ο Αποστόλης είχε άλλο βάσανο. Δεν ήταν για κόσμο! Όποιος τον έβλεπε με την πατερίτσα τον ρωτούσε:

«Τι έπαθες Τόλιο; Περαστικά σου!».

«Τουμπάραμε λιγάκι, αλλά δεν έφταιγα εγώ! Με πάνιασε ο ήλιος…».

«Να τον κάνεις μήνυση. Άλλη φορά να κρύβεται πίσω από κάποιο σύννεφο!».

«Άστα! Άλλο είναι αυτό που με στενοχωρεί πολύ. Αμάξι παίρνω κι άλλο!».

«Μεγαλύτερη στενοχώρια από αυτό που πάθατε! Κόντεψε να σκοτωθείτε!».

«Η κουβέντα που μου είπε ο Μίχος είναι πιο οδυνηρή από το κάταγμα!».

«Τι σου είπε μωρέ και βαλαντώθηκες τόσο πολύ!».