ΤΑ ΓΡΕΒΕΝΟΥΡΓΗΜΑΤΑ
γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας.
(…) Οι άραβες κατασκευάζουν τα περίφημα αραβουργήματα, κι εμείς τα κατάπτυστα Γρεβενουργήματα!…
Θα είχα συγχαρεί τους εμπνευστές της ιδέας να τιμήσουν την αντίσταση του Ελληνικού λαού κατά του φασισμού. με ένα μνημείο, εάν το αποτέλεσμα δεν ήταν επιεικώς απαράδεκτο.
Θα μου πει κάποιος: Τώρα το πρόσεξες;
Είναι τόσο εντυπωσιακό που, εάν δεν έβλεπα κάποιους εκδρομείς του ΚΑΠΗ να φωτογραφίζονται μπροστά του, και πάλι δεν θα το είχα προσέξει.
Λυπάμαι πολύ, αλλά όταν δεν αναδείκνύεις μια κακοτεχνία είναι σαν να την αποδέχεσαι.
Το ίδιο κάναμε και με το άγαλμα του αείμνηστου Κώστα Ταλιαδούρη. Αν κάποιος δει το λιλιπούτειο αγαλματάκι του εβραίου στα κρεματόρια του Νταχάου θα παρατηρήσει πολλές ομοιότητες, με κύρια αυτή της μείωσης και υποβάθμισης της προσωπικότητας. Ο Κώστας Ταλιαδούρης δεν έχει καμιά σχέση με εκείνο το ξόανο της οδού 25ης Μαρτίου. Ήταν ψηλός, ρωμαλέος και ευθυτενής. Όσο αφορά την στατικότητά του, δεν χρειάστηκε κανένας ισχυρός σεισμός για να το γκρεμίσει, αλλά ένα απλό σπρώξιμο, και μάλιστα από μεθυσμένο.
Μήπως η προτομή του Θεοδωρίδη στο Καστράκι είχε καλύτερη τύχη!
Αυτή τη φορά ίσως πικράνω κάποιους. Το μνημείο αυτό στην αγορά, κυρίες και κύριοι, είναι απαράδεκτο για τους παρακάτω λόγους:
Τα συντακτικά και γραμματικά λάθη βρίθουν. Είχανε γράψει αμαρτωλός, αντί αρματολός, και η διόρθωση έγινε και πάλι πρόχειρα. Λες και είναι κόλλα χαρτιού παίρνοντας την νέα μορφή που είναι ο αρματολός. Ίσως γι αυτό και οι διορθώσεις των γραπτών γίνονται από τρεις ελεγκτές. Εύχομαι ο τρίτος να αποκαταστήσει πλήρως την κατακρεουργημένη αυτή λέξη με την απάλειψη του ρο! Πάντως, εάν επρόκειτο για κείμενο έκθεσης, τότε ο καθηγητής Μέρμηγκας θα έγραφε στις παρατηρήσεις με κόκκινο στυλό το εξής: Τα χέρια σου θέλουν κόψιμο!
Και πάμε στον τονισμό. Τους τόνους που ξέχασε ο γλύπτης τους τοποθέτησε ο πρώτος διορθωτής με μαρκαδόρο. Πώς να τονιστεί όμως η αιώνια μνήμη, όταν αυτοί οι τόνοι σβήνουν με το νύχι…
Ανεγέρθη, αντί ανηγέρθη ή αναγέρθηκε. Θα μου πείτε πως αυτές είναι λεπτομέρειες, και ποιος θα τις προσέξει. Όσο για την ασυμμετρία του κειμένου εδώ κι αν υπάρχει ακαλαισθησία.
Και πάμε στην ανάγλυφη παράσταση των δυο πατριωτών της αντίστασης. Τι σχέση, αλήθεια, μπορούν να έχουν τα δυο αυτά κακόμοιρα και ζαβλακωμένα ανθρωπάκια με τους λεβέντες αντάρτες που κοιτάζανε ψηλά και χαμογελούσαν ακόμα και όταν τους σημάδευε στον τοίχο το πολυβόλο του εχθρού! Δεν είδαν το άγαλμα του αγέρωχου πόντιου πολεμιστή για να παραδειγματιστούν!
Προσωπικά μου θύμισαν μια θείτσα κι έναν μπάρμπα ντυμένους αντάρτες την αποκριά. Εάν όμως δεν συνέπιπτε η γνώμη μου με όλους όσους ρώτησα, δεν θα ήμουνα τόσο καυστικός και απόλυτος.
Τι θα πω στα παιδιά μου εάν με ρωτήσουν για το μνημείο αυτό; Πώς έτσι ήταν οι αντάρτες!
Θα προτιμήσω να τους πω ψέματα. Δεν είναι δυνατόν να υπήρξαν αντάρτες με τόση κακομοιριά! Να τι λέγανε: Η αγάπη θέλει φίλημα κι ο πόλεμος τραγούδι».
Καμιά σχέση αυτή η καρικατούρα με τα μεγάλα θαύματα της ζωής. Οι πλάκες αυτές είναι της πλάκας!
Λες και το έργο αυτό είναι μιας χρήσης, σαν κι αυτά που κάνουμε για να πορέψουμε! Κι αφού διεκδικεί όσκαρ προχειρότητας και κακοτεχνίας, και δεν επιδέχεται άλλη διόρθωση ή βελτίωση, προτείνω την αντικατάστασή του από ένα σοβαρό μνημείο, όσο κι αν κοστίσει! Άλλωστε η ζωή και η μνήμη που το συντροφεύει είναι ανεκτίμητης αξίας. Τι σχέση μπορεί να έχει το μνημείο αυτό με το μνημείο του Εθνομάρτυρα Αιμιλιανού!
Οι πατριώτες οι οποίοι αντιστάθηκαν στον κατακτητή το έκαναν για την πατρίδα! Γιατί να υπολείπεται το έργο αυτό έναντι των υπολοίπων ηρώων και λογίων! Μήπως επειδή αφορά πολλούς, και όπως συνηθίζεται πάντα οι πολλοί πορεύουν!…
«Τιμή και δόξα στους Γρεβενιώτες αγωνιστές οι οποίοι έπεσαν πολεμώντας για την πατρίδα την περίοδο 1941-1945.
Μια μικρή στρατιωτική μονάδα στελεχωμένη από άνδρες των γύρω περιοχών απέκρουσαν τους ιταλούς, και μέχρι τις 10 Νοεμβρίου 1940 τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν κερδίζοντας την πρώτη περιφανή νίκη έναντι του άξονα. Αυτοί δεν δικαιούνται δόξα!
Εύχομαι να αντικατασταθεί το μνημείο αυτό από κάποιο επιβλητικό και θεάρεστο έργο, ώστε όταν το βλέπουν τα παιδιά μας να το θαυμάζουν και να μην χορταίνουν να ακούν ιστορίες για τον πατριωτικό συνεπαρμό της Εθνικής Αντίστασης. Και σύντομα, παρακαλώ, γιατί αν το φωτογραφήσουν οι ξένοι επισκέπτες θα γίνουμε ρεζίλι. (…)
Άλλη υπερβολή είναι η εξής. Μα είναι δυνατόν σε μια τόσο μικρή πόλη, σαν τα Γρεβενά, να υπάρχει μια προτομή και ένα άγαλμα για το ίδιο πρόσωπο. Φυσικά και αναφέρομαι στον αείμνηστο Κώστα Ταλιαδούρη. Θα μπορούσε να μεταφερθεί και να τοποθετηθεί π.χ στο Κηπουριό!
Κι όσο για τη βάση δεν θα παραμείνει ορφανή. Γνωρίζεται ποιον περιμένει σε αρκετό βάθος χρόνου.
Η κληρονομιά την οποία μας άφησε ο αείμνηστος Κώστας Ταλιαδούρης την καταντήσαμε ένα ερείπιο υπό κατάρρευση! Το νοσοκομείο αυτό, μαζί με κάποιον άλλο Κώστα, τον ακούραστο γιατρό Κώστα Ουζονίδη, μου έσωσε τη ζωή, όταν είχα υποστεί το έμφραγμα του μυοκαρδίου. Πώς να μην νιώσω θλίψη όταν αντικρίζω την κατάντια του: Λίθοι και πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα…
(Σοβαρά λάθη δεν είναι αυτά τα οποία συντελούνται, αλλά αυτά που δεν διορθώνονται)
Βαγγέλης Μπάκας.
