Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

Η λέξη ασφάλεια εμπεριέχει αρκετά αντιφατικά συναισθήματα φίλες και φίλοι. Η ερμηνεία της φυσικά είναι συγκυριακή. Για παράδειγμα! Εάν θα πούμε σε κάποιον: Σε ζητά η Ασφάλεια, και έχει χεσμένη την φωλιά του, τότε τον διακατέχει, άρδην, ένα συναίσθημα τρόμου! Αν όμως πληροφορηθούμε πως η αστυνομία εξιχνίασε κάποια τρομοκρατική οργάνωση, τότε τα εύσημα απονέμονται στην υπηρεσία Ασφαλείας!

Και όμως, ορισμένοι επιμένουν να προσφωνούν, και μάλιστα εντελώς αναίτια, τους αστυνομικούς μπάτσους! Να μην τους χρειάζεται λοιπόν και κάποια μπάτσα σε θηλυκό γένος! Αναρωτήθηκε κανείς ποιοι είναι αυτοί οι υβριστές; Κι αν είναι δυνατόν να θεωρηθεί σοβαρός πολίτης, αυτός ο οποίος έχει οικογένεια, περιουσία, σπίτι και ανθρωπιά, να αποκαλεί τους αστυνομικούς μπάτσους, δολοφόνους, γουρούνια κλπ!

Αν επιστρέψει κάποιος στο σπίτι του, και δει να το ληστεύουν, ποιον θα καλέσει σε βοήθεια; Τον γείτονα ή την αστυνομία; Εάν καλέσει τον γείτονα δεν αποκλείεται να είναι κι ο ίδιος κλέφτης!

Η αστυνομία φίλες και φίλοι έχει την γνώση, την εκπαίδευση, τα εφόδια, και ότι άλλο χρειάζεται για να αντιμετωπίσει τα κακοποιά στοιχεία, και την πάταξη γενικά του οργανωμένου εγκλήματος!

Για την καλύτερη αντιμετώπιση κάθε παρανομίας πρέπει να είμαστε αρωγοί στο έργο της αστυνομίας, και όχι μακριά από τον …. μας και όπου να ναι!

Προς Θεού, όμως, μην τυχόν και μπερδέψει κανείς το καθήκον του αστυνομικού με την ρουφιανιά! Άλλες εκείνες οι εποχές που η κατάχρηση εξουσίας δημιουργούσε κάποια δικαιολογημένη προκατάληψη στο Σώμα!

Σήμερα οι αστυνομικοί έχουν ικανή πλέον μόρφωση για να επιτελέσουν ακέραια το καθήκον τους! Μερικές φορές μάλιστα όχι μόνο με κίνδυνο της ζωής τους, αλλά και με ρίσκο της ίδιας τους της ζωής!

Πόσοι αστυνομικοί πέφτουν θύματα κάθε χρόνο στην προσπάθεια να πατάξουν το έγκλημα, προστατεύοντας την ζωή και την περιουσία μας! Και μην μου πει κανείς πως κινδυνεύουν εξ ίσου και κάποιοι διοικητικοί υπάλληλοι! Και αφού, πλέον, ουδείς κανών άνευ εξαιρέσεως, θα το πω: Μόνο ένας έχει πέσει εν υπηρεσία! Όταν είχε τα πόδια επάνω στο τραπέζι, η καρέκλα του πατούσε στα δυο τα πόδια, αποκοιμήθηκε και πέφτοντας πίσω χτύπησε το κεφάλι και πάει καλιά του! Και ενώ είχε πέσει πίσω, πήρε και μετάλλιο πρόσω… Σαν τους στρατιώτες στην Αλβανία!

Φίλες και φίλοι! Οι έχοντες και κατέχοντες έχουν ιδιωτική ασφάλεια, φύλακες και σωματοφύλακες, και ένα σωρό τεχνολογικά συστήματα προστασίας. Οι δικοί μας οι φύλακες είναι μόνο οι αστυφύλακες! Τα παλικάρια του λαού μας!

Καταλήγοντας προτείνω να βλέπουμε τους αστυνομικούς ως φύλακες αγγέλους και όχι σαν μπάτσους, γουρούνια, δολοφόνους κλπ.

Κανένα παλικάρι δεν επέλεξε το ύψιστο αυτό λειτούργημα για να τιμωρήσει τον λαό μας!

Οι κακοποιοί δεν έχουν πλέον πατρίδα. Αν είχαν, θα είχαν οικογένεια, θρησκεία και ανθρωπιά! Μας περιμένουν άγριοι καιροί φίλες και φίλοι.

Όχι μπάτσοι λοιπόν! Και εάν κάποιοι αστυνομικοί παρεκτρέπονται, τότε πρέπει να εντοπίζονται και να αποτάσσονται, πάραυτα, από το Σώμα της αστυνομίας.

Το ιστορικό ενός ξάδερφού μου βοσκού, και μετανάστη πλέον στην Αμερική.

Έχω γράψει την βιογραφία του εξάδελφού μου Βαγγέλη Γκουντούνη, ο οποίος είχε μεταναστεύσει στην Αμερική κατά την δεκαετία του εβδομήντα περίπου.

Στην Ελλάδα ήταν οικοδόμος και περιστασιακός τσοπάνης. Να και η εντύπωση που μου είχανε κάνει τα γραφόμενά του σε κάποια ανορθόγραφα τετράδια. Ήτανε πρωτόγνωρες επισημάνσεις, τις οποίες και αναφέρω, όπως τις αντέγραψα από τα τετράδιά του στον υπολογιστή, και τις εκτύπωσα σε πρώτο πρόσωπο. Να λοιπόν κι ο διαφωτιστικός διάλογος με τον ξάδελφό μου:

«Βαγγέλη! Όταν πηγαίναμε το κοπάδι με τα γιδοπρόβατα για βοσκή, αφήναμε το μπάτσιο πίσω στην καλύβα για να την φυλάγει».

«Δηλαδή, σαν να λέμε, πως ο μπάτσιος ήτανε κάποιος φύλακας! Κάτι σχετικό με τον σημερινό αστυνομικό!».

«Όχι ακριβώς, αλλά τέλος πάντων. Ο φύλακας αυτός ήτανε συνήθως ένα αγαθό παιδάκι το οποίο δεν μπορούσε να ακολουθήσει το κοπάδι!».

«Και γιατί το λέγατε μπάτσιο και όχι μπάτσο ξάδερφε;».

«Από εμένα τον αγράμματο περιμένεις την απάντηση; Αφού έτσι τον λέγανε όλοι εκείνα τα χρόνια!».

«Τελικά, από το μπάτσιο πήραν οι αστυνομικοί αυτή την ονομασία, ή ο μπάτσιος από τον φύλακα ξάδερφε!».

«Τι να σου πω! Μήπως ξέρω κι εγώ! Τώρα είναι σαν να με ρωτάς: Η κότα έκανε πρώτα το αυγό, ή το αβγό την κότα;».

Υ.Γ. Ο εξάδελφός μου Βαγγέλης Γκουντούνης έχει φύγει από την ζωή εδώ και χρόνια. Οι απόγονοί του όμως δεν έπαψαν ποτέ να με ευγνωμονούν για εκείνη την πολυσέλιδη υστεροφημία που του έχω γράψει, εκτυπώσει, και αποστείλει πλέον στην Ανάπολη της Αμερικής!

Σκέφτομαι να στείλω μια επιστολή στον κύριο Τραμπάκουλα και να του πω πώς στο Καλόχι υπάρχουν κάποια αναξιοποίητα οικόπεδα, αφού δεν εδέησε πλέον να μεταφερθεί το χωριό αυτό εκεί πάνω! Εκτός κι αν διαφωνήσει η κυρία Τράμπαινα!…

Ας αναπαύεται η ψυχή του εξάδελφου στην μακρινή Αμερική. Και τι σύμπτωση, να έχουμε το ίδιο όνομα! Ευάγγελοι!… Καμιά σχέση με το: Κράμερ εναντίον Κράμερ! Εμείς ήμασταν πάντα αγαπημένα ξαδέρφια!