Αφορμή για την επιστολή μου αποτέλεσε το άρθρο του δημοσιογράφου κ. Απόστολου Λακασά στην “Καθημερινή” εστιασμένο στις Πανελλαδικές εξετάσεις (φ. 24/5/2026), με τίτλο “Φταίνε οι γονείς, το σχολείο ή το σύστημα;”. H άποψη μου είναι ότι κυρίως φταίει το σύστημα. Αν και σε παλαιότερες εποχές η απόκτηση ενός πτυχίου αποτελούσε το μέγιστο διαβατήριο για εξασφάλιση εργασίας, σήμερα δεν ισχύει το ίδιο. Οι εξελίξεις προϊόντος του χρόνου πρέπει να λαμβάνονται υπ΄όψη παντού σε όλους τους τομείς μιας κοινωνίας χωρίς απολύτως καμία εξαίρεση, στα πάντα. Όλοι θα πρέπει να προσαρμόζονται σ’αυτές. Αντ΄ αυτού κυβερνήσεις εξαγγέλουν νέες σχολές, τη στιγμή που, πάντα κατά την άποψη μου, θα έπρεπε να εξετάζεται η κατάργηση κάποιων, ίσως αρκετών σχολών. Και στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί το ότι λείπουν τα αληθινά λόγια προς τους νέους από τις κυβερνήσεις και τις αντιπολιτεύσεις.Ίσως θα έπρεπε από τους πρωθυπουργούς και από τον σημερινό να λεχθεί,να τονισθεί μέσα στη Βουλή η αλήθεια για τα παιδιά.
Ότι το πτυχίο πλέον εν πολλοίς δεν θα εξασφαλίσει εργασία. Μάλλον ήλθε η ώρα να ανακοινώνεται το ποσοστό των κατόχων “κατώτερων”πτυχίων που έχει ανάγκη η αγορά και η χώρα μας – υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους, τεχνίτες πάσης φύσεως. Iδιαίτερα κίνητρα πρέπει να δοθούν στα επαγγέλματα της πρωτογενούς παραγωγής,κτηνοτρόφους, γεωργούς, αλιείς κ.λπ. Κι όλα αυτά βέβαια στο πλαίσιο πλέον των γοργών εξελίξεων που φέρνει στην παγκόσμια αγορά εργασίας η τεχνητή νοημοσύνη. Πού όμως τολμά ένας πρωθυπουργός να τα πει όλα αυτά;
Στο παρελθόν σχετικά με τα πιο πάνω είχε αναφερθεί ο Υπουργός του ΠΑΣΟΚ ο αείμνηστος Τρίτσης και δέχθηκε μεγάλη επίθεση από εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, ότι εμποδίζει την μόρφωση των παιδιών λες και η μόρφωση είναι προνόμιο μόνο των πτυχιούχων. Kατά συνέπεια όλοι έχουν μερίδιο συμμετοχής στο “Τις πταίει;”.
Πράγματι το άγχος που προκαλούν στα παιδιά και στις οικογένειες τους οι Πανελλαδικές εξετάσεις είναι τεράστιο, με συνέπειες μεγάλες στην υγεία τους. Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος μετριασμού του άγχους και “επιμερισμός” του όχι σε 12 ώρες εξέτασης αλλά σε μεγάλο εύρος χρόνου και να ακολουθήσουμε το παράδειγμα άλλων χωρών όπως η Ισπανία, η Φινλανδία, η Γαλλία, η Ιρλανδία και η Ολλανδία. Δηλαδή να μετράει και ο βαθμός του απολυτηρίου περίπου 50% για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όμως για την Ελλάδα θα πρέπει τα γραπτά του βαθμού του απολυτηρίου να βαθμολογούνται όχι από τους εκπαιδευτικούς του ίδιου σχολείου όπου φοιτά ο μαθητής, αλλά από εκπαιδευτικούς άλλων σχολείων (όπως γίνεται και στις Πανελλαδικές εξετάσεις), χωρίς να φαίνονται τα στοιχεία του μαθητή. Γιατί στην Ελλάδα μας, με προεξάρχοντες τους πολιτικούς στην ευθύνη, αμφιβάλλουμε για όλα, για τις αλήθειες στο χώρο της υγείας, στα έργα, για τους βαθμούς στα σχολεία, για τις άδειες οδήγησης κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ. Όλα τα ανωτέρω με κυρίαρχο στοιχείο την προσαρμογή στις εξελίξεις. Πιθανόν να υπάρχει από μέρους μου, εν τινι μέτρω, το στοιχείο της υπερβολής στα ανωτέρω, όμως στην Ελλάδα μας μόνο δια της υπερβολής μπορεί ίσως να φτάσει κανείς στην αλήθεια.
ΘΑΝΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ
Τοπογράφος μηχανικός ΕΜΠ