Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

                                                    

            Παραδοσιακή γεωργία τέλος. Εννοείτε των μικροκτηματιών χωρίς κάποια μέσα καλλιέργειας της γης κλπ. Το ίδιο ισχύει και για τους παραδοσιακούς κτηνοτρόφους. Κουράστηκε και δεν μπορεί πλέον ο παππούς να ακολουθήσει το κοπάδι! Tο πουλάει μαζί με τα σκυλιά και κρατάει μόνο την γκλίτσα! Να και η αφορμή για να γράψω!

             Μου έκανε αλγεινή εντύπωση και μου προκάλεσε βαθιά θλίψη η εικόνα του χυσίματος του γάλακτος στην άσφαλτο από κάποιους κτηνοτρόφους. Κι όπως είναι  πασίγνωστο, τοις πάση, άμα χυθεί το γάλα καταγής δεν μαζεύεται.

            Υπάρχουν αρκετοί άλλοι τρόποι για να διαμαρτυρηθούν κτηνοτρόφοι μας και να πιέσουν, έως ότου δικαιωθούν τα δίκαια αιτήματά τους. Αυτός, είναι ο χειρότερος κι από κάθε άποψη. Εκτός και εάν το γάλα… είναι ασβεστόνερο με 0,007 λιπαρά!

            Άραγε αναλογίστηκε κανείς την στέρηση του γάλακτος από το αρνάκι και το κατσικάκι για να θρέψει ο κτηνοτρόφος τα παιδιά του! Φυσικά δεν θα ζητήσει και την άδεια από τη μάνα του αρνιού, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να το χύνει στην άσφαλτο! Αρκετό κόκκινο αίμα… χύνεται καθημερινά στους δρόμους. Νομίζω πως  δεν πρέπει να έχει την τύχη του και το λευκό γάλα!

            Αλίμονο, εάν κάθε φορά που κάποιο αγροτικό ή κτηνοτροφικό προϊόν, και όχι μόνο, αντιμετωπίζει πρόβλημα τιμής, θα πρέπει να το πετούν στην άσφαλτο! Τότε οι λαϊκές θα γινότανε μια απέραντη πρασιά! Ένα χορτολίβαδο γεμάτο ζαρζαβατικά!

            Κι αφού την εξευτελιστική τιμή του γάλακτος συνοδεύει η τιμή του κρέατος,  να τι θα μπορούσε να γίνει ακόμα. Αντί να πουλήσουν οι κρεοπώλες τις μπριζόλες, με τα παϊδάκια, τα κοτόπουλα και τα λουκάνικα, να τα πετάξουν δίπλα στο χυμένο γάλα. Μακάρι να κάνανε το ίδιο και οι έμποροι των βιομηχανικών προϊόντων. Πολύ θα το επιθυμούσα να μαζέψω μπουλόνια και παξιμάδια που χρειάζομαι. Καμιά σχέση με τα παξιμάδια της κυρίας Θεανούς Φωτίου! Αυτά θα είναι μεταλλικά!

            Δυστυχώς ή ευτυχώς τα πάντα λογίζονται με την προσφορά και την ζήτηση. Πέρυσι πήρα δέκα δίφυλλα λαχανάκια μέσα σε φελιζόλ και τα πλήρωσα δεκατρία ευρώ! Δηλαδή 1.30 το ένα! Μη φαντασθείτε πως έπιασα και 13! Ούτε τους λήγοντες!  Μου έπιασε όμως ο γεωπόνος κάτι άλλο!… Και τελικά μου έμεινε ο πόνος!…

            Μόλις αντίκρισε η σύζυγος τα δίφυλλα αυτά λαχανάκια, και άκουσε την τιμή τους, μου είπε: Θα σκάψεις. Θα τα φυτέψεις. Θα τα κοπρίσεις. Και θα τα ποτίζεις μέχρι και το φθινόπωρο. Κι όταν τα δυο αυτά φυλλαράκια γίνουν ίσα με μια παιδική μπάλα, τότε έλα να την συγκρίνεις με το δικό μου λάχανο το οποίο πήρα από τον τρικαλινό! Είναι σαν την μπάλα του μπάσκετ! Και το πήρα μόνο ένα ευρώ!

            Να λοιπόν γιατί λένε ακόμα και οι πρώην κηπουροί πως δεν συμφέρει πλέον  να βάζεις μπαχτσέ! Και όχι από τεμπελιά!

            Οπότε, ακόμα και η γιαγιά η Τασιούλου ξύπνησε. Να τι είπε:

            Ως πότε θα ταϊζου τ’ς πρωτευουσιάνις κι θα τ’ς πουτίζου μι τουν ιδρώτα μ’. Ήρθι η ώρα να ψουνίσου κι ιγώ μι τ’ν τσιάντα απ’ του παζάρ! Θα γιένου κυρία!…

            Πήρε, και τι δεν πήρε από τον Τρικαλινό.  Γέμισε την τσάντα. Κι όταν άκουσε το λογαριασμό της ήρθε κόλπος! Να πως μονολογούσε συνέχεια:

            «Ακούς ικεί τρία τάλιρα!!! Ακούς ικεί μουσκουζάνια! Τα βάντι γλέπου απάν κι ξαπάν! Τσάκου ένα ικουσάρκου κι πουλλά είνι!…».

            Η κυρία Χριστίνα, η σύζυγος του Τρικαλινού, της φέρθηκε αρκετά τίμια. Της έδωσε τα πέντε ευρώ ρέστα. Κι όταν η γιαγιά συνάντησε πιο κάτω και βιαστικά την συμπεθέρα της, να τι της είπε:

            «Ακούς Πανάιου! Τ’ γέλασα τ’ν Τρικαλινή, αλλά μην κρέν’ς ντιπ! Ως φαίνητι θα μπιρδέφκι! Μέδουκι πέντι ιβρούδια πίσου. Έκαμι αλλάθουν λιές, η πήγι μόγκι μέχρι τ’ν πρώτ τάξ’ σαν κι ιμένα!».

            Άμα σε θέλει η τύχη διάβαινε. Και η γιαγιά η Τασιούλου παραδιάβαινε, αφού  κοιτούσε πίσω με αγωνία, μην τυχόν και την φτάσει η Τρικαλινή και της ζητήσει το πεντάευρο.

           Άκουσα από γεωργό στην καφετερία (μεταξύ μας μου είπε, δεν ξέρω το γιατί) να μου λέει πως πήρε πέρυσι εκατόν δέκα χιλιάδες ευρώ για αγρανάπαυση! Άραγε πόσα θα έπαιρνε για αγροδούλεμα!… Χωρίς να σπείρει σπυρί τα κονόμησε! Άντε να τον λέγανε και Σπύρο!

            Παρόλα αυτά υπάρχουν και μερικοί που αποφάσισαν να φυτέψουν χωρίς να θερίσουν. Και είναι αναμενόμενο! Είναι αυτοί οι οποίοι βάλανε ακακίες! Το πιο κακό δένδρο! Άκου ακακίες! Κακίες έπρεπε να τις λένε! Καλύτερα να σε τσιμπήσει φίδι παρά ακακία! 

            Υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι, ενώ φυτέψανε τριανταφυλλιές και διάφορα άλλα καινοτόμα φυτά, όπως είναι το δενδρολίβανο, περιμένουν την συγκομιδή χρόνια τώρα. Όχι οι αγρότες, φυσικά, αλλά οι τριανταφυλλιές με τα δενδρολίβανα.

        Κάποιες εκατοντάδες στρέμματα βρίσκονται πιο κάτω από το σπίτι μου στο χωριό! Δεν συμφέρει λένε να τα μαζέψουν διότι δεν υπάρχει ζήτηση. Οπότε η χρήση του τριαντάφυλλου περιορίζεται μόνο στο στολισμό του πέτου των εορταζόμενων!

            Έκανα μια πρόταση στους χωριανούς μου. Κάποιοι την απέρριψαν. Κάποιοι την είδαν αρκετά καινοτόμα. Να γεμίσουν δηλαδή τα χωράφια αυτά με κυψέλες. Κι αν η ζήτηση του μελιού έχει την τύχη της τριανταφυλλιάς, τότε ας βάλουν μόνο βρούβες με μηδέν κόστος! Πρόκειται για αυτόφυτα βρώσιμα χόρτα. Τσάμπα σαλάτα!

            Ειπώθηκε πως o Τράμπ θα τελειώσει όλους τους πολέμους! Δεν άκουσα πιο αστείο ανέκδοτο! Η κολόνια αυτή… του μπαρουτιού είναι από τις πιο μπαγιάτικες! Μοσχοβρομάει χρόνια! Από την εποχή του Κάιν και Άβελ! Κι αυτοί σκοτώθηκαν!

            Οι αρχαίοι πρόγονοί μας τι κάνανε όταν δεν ερχότανε οι βάρβαροι! Θα σας το πω: Παίζανε φιλικό με τόξα, βέλη και σπαθιά. Βαφτίζανε τις πόλεις τους κράτη, λες και ήταν κάποιο πανελλήνιο πολεμικό πρωτάθλημα, κι άντε να βγει ο νικητής μέσα στην χρονιά! Ήθελαν χρόνια! Πολλά χρόνια!

            Τον αγώνα της Κυριακής μεταξύ του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού θα τον ονομάσουν κι αυτόν μάχη! Είμαι σιγουρότατος γι’ αυτό. Άλλωστε δεν διαφέρει καθόλου από τον πόλεμο! Ακόμα και νεκροί υπήρξαν κατά το απώτερο παρελθόν και το πρόσφατο μέλλον! Τελευταίο θύμα ο αστυνομικός Γιώργος Λυγγερίδης!

            Μιλάμε κι εμείς για μακρόβιους πολέμους, όπως ήταν οι δυο παγκόσμιοι κλπ. Τι να πουν και Αθηναίοι με τους Σπαρτιάτες, με τον Τριακοντούτη πόλεμο μεταξύ των δυο συμμαχιών! Τριάντα χρόνια! Και τον Τρωικό πόλεμο που τον βάζεις! Άλλα δέκα χρόνια κι εκεί! Κι όσον αφορά τον ελληνικό εμφύλιο, αυτός δεν κράτησε ούτε τρία χρόνια. Να μη μιλάμε λοιπόν καθόλου! Είναι και χειρότερα! Η παρηγοριά μας!   

            Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να σταματήσουν όλοι οι πόλεμοι. Να φρενάρει η γη και να μας αδειάσει, όπως αδειάζει το ανατρεπόμενο φορτηγό τα μπάζα κάτω στις χωματερές της Αττικής! Καμιά σχέση με την μπάζα του Ίλον Μάσκαρα!

            Ας κάνουμε μια ευχή να είμαστε πάνω από την γη, και να ταξιδεύουμε εσαεί στο υπερπέραν.   

            Καλά Τραμπαλίσματα φίλοι μου!