Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

 

Η ζωή εν τάφο, αφορά τον επιτάφιο θρήνο της Μεγάλης Παρασκευής.

Η Ζωή εν τάφρο, αφορά το δικαστικό αγώνα που θα χρειαστεί να αντιπαραθέσει η κυρία Κωνσταντοπούλου για να αποφύγει τον εγκλεισμό της σε κάποια φυλακή. Και με άγνωστο χρονικό διάστημα, αφού αυτό θα καθοριστεί, πλέον, από τους κυρίους δικαστές. Από αυτούς που είχε απαξιώσει σφόδρα! (Φτου σκόρδα μη την ματιάσω)

Άραγε θα είναι το ίδιο λαλίστατη με εκείνες τις ύβρεις και τις χυδαίες παρομοιώσεις κάποιων με γυμνοσάλιαγκες και διάφορα άλλα αηδιαστικά ερπετά! Ή θα επικαλεστεί κάποια ένορκη χάρη, ζητώντας ταπεινά συγγνώμη, λέγοντας πως δεν θα ξανακάνει το ίδιο λάθος! Θα της συμβούλευα να χρησιμοποιήσει το κόλπο του Φραπέ! Καμιά σχέση με τον κόλπο των χοίρων! Ετούτο το κόλπο γράφεται με ήττα!… Επικαλούμαι  το δικαίωμα της σιωπής! Τουτέστιν μούγκα!

Για να ξεχωρίζει η κυρία Κωνσταντοπούλου φορά συνήθως εκείνη τη φούξια ζακέτα. Τώρα όμως θα φορά μαύρη χλαμύδα για να προσομοιάζει πλέον και με τεθλιμμένη χήρα!… Ήγουν, θα της κοπεί πλέον κι ο βήχας, χωρίς να έχει συνάχι και ούτε γρίπη.

Εκείνο το ειρωνικό χαμόγελο θα αντικατασταθεί από συνοφρύωμα και βούρκωμα το  οποίο θα μοιάζει με μαύρο σύννεφο! Απαξίωσε ακόμα και την δικαστική εξουσία! Τι άλλο έπρεπε να κάνει για να σταματήσουν την κατρακύλα της από αμόρ! Αμόρε μίο!

Από την άλλη, η τοξικότητα ρίπτεται ως ένθεν κακείθεν από τον ένα στη μία, σαν τα πυρωμένα βέλη το βράδυ της Ανάστασης με τα έθιμα της Χίου, κι όχι μόνο. Φυσικά και δεν εξαιρείται ούτε και η τοξικότητα του Στέφανου Χίου! Το πουλάκι τσίου!…

Έστιν δίκης οφθαλμός ός τα πανθ’ ορά.

Να λοιπόν και ένα άσμα το οποίο έρχεται γάντι της κυρίας Κωνσταντοπούλου! (Της κυρίας … Ποσπούλου κατά Αδώνιδος Γεωργιάδη…)

Η Ζωή… τραβάει την κατηφόρα!

Η ζωή τραβάει και την ανηφόρα!

Έτσι είναι η ζωή, και πως να την αλλάξεις!

Άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή!

Με μόνη διαφορά του γέλωτα ως προς το τελευταίον εκβάν!

Η ζωή τραβάει πότε την ανηφόρα και πότε την κατηφόρα, αλλά πάντοτε με σημαίες  και με ταμπούρλα!

Που είσαι Αλέξη να χτυπάς και πάλι το νταούλι, και η Ευρώπη να χορεύει πατώντας στέμφυλα και σε ρυθμό Πεντοζάλη!

Αίλαιως Αρεγείοι! Πάτε σιγά κι ας αργήσετε!