Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

 

Από την ημέρα που ο Αντώνης με την Κλειώ είχαν ορίσει την ημερομηνία του γάμου, ένα ήταν το άγχος τους. Να μην πάθουν το ρεζιλίκι της Ανθής και του Μάκη. Εάν όμως το πάθημα αυτό το είχε αφηγηθεί στην κυρία Κλειώ κάποιος άλλος, δεν θα το πίστευε με καμία δύναμη. Έλα όμως που ο καλός της δεν ήτανε απλώς αυτόπτης μάρτυρας, σε εκείνον τον ευτράπελο γάμο, αλλά και μπράτιμος!

Τα έθιμα των γάμων ποικίλουν από περιοχή σε περιοχή. Υπάρχουν όμως και αρκετά κοινά στοιχεία. Όπως για παράδειγμα το ντύσιμο του γαμπρού, το στόλισμα της νύφης κλπ. Κι όταν η διαφορά είναι πλέον ακραία, όπως το άσπρο με το μαύρο, μόνο ένα λαχνός δίνει την λύση. Ο Αντώνης δεν ήθελε να φορέσει άσπρο κοστούμι. Είχε τους λόγους του. Το κακό προηγούμενο του Μάκη! Η Κλειώ πάλι το θεωρούσε αδιαπραγμάτευτο. Ταύτιζε το μαύρο κουστούμι με το φάιναλ φορ!… (Των τεσσάρων βαστάζων του φέρετρου που απαιτούνται για να στείλουν κάποιον στον αγύριστο!).

Να λοιπόν το κακό προηγούμενο και μάλιστα χωρίς επόμενο!…

Ο Αντώνης ήτανε ο μπράτιμος, ο οποίος είχε βοηθήσει το Μάκη να φορέσει το  λευκό κουστούμι στην τουαλέτα. Και μόλις ο γαμπρός έκανε την εμφάνισή του στο σαλόνι, οι βλάμισσες πέσανε επάνω του, σαν τα κοράκια, για τα παρελκόμενα. Όπως είναι το παπιγιόν, η ζώνη, τα μανικετόκουμπα, το κόκκινο μαντηλάκι, σαν κι εκείνο του Ζάχου Χατζηφωτίου κλπ.

Το πρώτο πρόβλημα, και θανατηφόρο θα το έλεγα, ήταν το σιάξιμο της τσάκας του παντελονιού. Το ξανασιδερώσανε και στη συνέχεια όλες οι βλάμισσες περάσανε τις παλάμες τους από τους γοφούς μέχρι τα παντζάκια. Τον παλαμαριάσανε δηλαδή! Δεν ήτανε αναμενόμενο να προκύψει κάποιο ερέθισμα στην περιοχή των βουβώνων! Εάν το κουστούμι ήτανε μαύρο, ως συνήθως, δε θα υπήρχε κανένα πλέον πρόβλημα. Τότε ο γαμπρός είχε όλους τους λόγους του να νιώθε ακόμα και περήφανος για την ενδεχόμενη στύση! Έλα όμως που το κουστούμι ήταν λευκό, κι ένιωθε ξεδιάντροπα κατουρημένος! Όχι βέβαια και περήφανος!…

Το λευκό παντελόνι δεν άργησε να αλλάξει και χρώμα Σχηματίζοντας κάποιο μικρό νησί, ίσως και το Ποντικονήσι, ένιωσε να υγραίνουν τα μπούτια του. Κι όταν κάποια βλαμμένη βλάμισσα, με αρκετούς βαθμούς μυωπίας, έσκυψε να βεβαιωθεί τι συμβαίνει, έβαλε την παλάμη στο στόμα της ξεφωνίζοντας ένα άααα!…

Αυτή φυσικά είδε ό,τι και οι υπόλοιποι, αλλά ο γαμπρός ένιωσε και κάτι άλλο, το οποίο πολλαπλασίασε πλέον το πρόβλημα και την ντροπή ολκής. Είδε ολόκληρες σχεδόν τις δυο μπεζ μπαλίτσες, μέσα στο αποκαλυπτικό ντεκολτέ της νύφης, σαν τα αβγά της τρυγόνας!

«Τώρα τι γίνεται!…» είπε ο Αντώνης προβληματισμένος.

«Μη στενοχωριέστε καθόλου. Εδώ είμαι εγώ!» του είπε ο Κατσελάκης!…»

Την λύση την έδωσε αυτός. Και για να παρηγορήσει το γαμπρό, του είπε πως σε λίγο θα ήταν πιο καθαρός κι από πρώτα. Πώς όμως, αφού είχε αποχωρήσει χωρίς να πάρει το παντελόνι! Κι όταν τον φώναξε ο Κατσελάκης, του είπε κάτι ψιθυριστά στο αφτί.

«Ω γκέι…» είπε ο Αντώνης, και περίμενε με αγωνία την επιστροφή του φίλου.

Η ώρα περνούσε. Και σε δέκα περίπου λεπτά να τον και πάλι τον Κατσελάκη με το παντελόνι στον καρπό του χεριού του, σαν ράφτης, λέγοντας:

«Κοίτα τι σου έχω βρε! Έλα στην τουαλέτα να το φορέσεις» είπε στο γαμπρό και του έδειξε το ολόιδιο λευκό παντελόνι.

Η αργοπορία έφερε και τα κουτσομπολιά. Να τι είπε κάποιος μπράτιμος:

«Λέτε το τίμημα το τίμημα να είναι άτιμο!…».

Ο Κατσελάκης όμως τον άκουσε, αφού είχε ζαγαρίσια ακοή, και του φωνάζει  μέσα από την τουαλέτα: Τι λες μωρέ βλαμμένε βλάμη!… Τώρα θα δεις ποιος είναι ο αληθινός κούκλος! Ποιος Κλούνεϊ, κούνια που τον κλούναε… και παραμύθια.

Μόλις βγήκαν, ο Αντώνης ήταν τόσο χαλαρός και ευδιάθετος που προκαλούσε τις βλάμισσες να τον σιάξουν και πάλι στην ίδια βουβωνική χώρα λέγοντας:

Κική μου! Εδώ μπροστά με τραβάει λιγάκι. Μήπως δεν είναι τραβηγμένο καλά το φερμουάρ;…

Την απορία της Κικής και των υπολοίπων την έλυσε και πάλι ο Κατσελάκης λέγοντας: Το εσωτερικό κουστούμι δεσποινίδες μου είναι αδιάβροχο… Τώρα πιάστε τον από όπου θέλετε… Κι όταν λέω από όπου θέλετε, ακόμα και από το κρητικό κερκέλι…

Σε πέντε λεπτά ξεκινήσανε με τα πόδια για την εκκλησία, αφού ήτανε αρκετά κοντά. Και σε ένα τέταρτο υποδέχθηκε την νύφη με τα λουλούδια στα χέρια για να την οδηγήσει μέσα στην εκκλησία.

Ο χώρος ναού δεν είχε καμιά σχέση με εκείνον του σαλονιού με τις βλάμισσες  κλπ. Οι εικόνες των αγίων, και του ίδιου παντοκράτορα ο οποίος δέσποζε βλοσυρός επάνω στον τρούλο, του δημιούργησε εντελώς διαφορετικά συναισθήματα. Κι όπως ήτανε αναμενόμενο άρχισε και η αντίστροφη κατάσταση. Η καταστολή! Για την ώρα όμως δεν είχε κανένα πρόβλημα ο γαμπρός. Το προφυλακτικό τον προστάτευε πλέον  από κάθε ρεζιλίκι.

Τελικά ο τρόμος ο οποίος θα ακολουθήσει, όταν θα φτάσει η ώρα του Ησαϊα,   δεν περιγράφεται.

Μόλις άρχισε, ο γαμπρός ένιωσε ξαφνικά να κατηφορίζει το προφυλακτικό, και για να αποτρέψει το ρεζιλίκι το έσφιγγε ανάμεσα στα μπούτια του. Οπότε, του είπε ο παπάς, ο οποίος τον έσερνε από το καπίστρι σαν μουλαρωμένο γάιδαρο:

Έλα βρε! Γιατί σφίγγεσαι έτσι! Άμα το μετάνιωσες προλαβαίνεις και να την κοπανήσεις!

Τι να έκανε τώρα ο γαμπρός, ο οποίος ήταν ανήσυχος σαν χεσμένο μωρό. Το προφυλακτικό είχε φτάσει τέρμα κάτω και σε λίγο έπεσε κάτω στα πλακάκια.

Το πήρε κάποιος βόμπιρας και το φούσκωσε. Το άρπαξε κάποιος άλλος και το έδεσε δεύτερο κόμπο. Κι ο τρίτος, ο οποίος δεν είχε προλάβει να το πιάσει, του δίνει μια στα χέρια του βόμπιρα και σκαλώνει επάνω στον πολυέλαιο.

Ντροπή! Ιεροσυλία! Ρεζιλίκι! Και ενώ ο κόσμος έστριβε το κεφάλι προς τον  Πανάγαθο, περί άλλων τυρβάζει!… Ήταν καρφωμένα στο μπαλονάκι!

Να κι ο επίτροπος με το κοντάρι, σαν κι αυτό της κυρίας Στεφανίδου περίπου. Εκείνο με το οποίο σβήνει τα κεριά. Και με το που σπρώχνει το μακρουλό μπαλόνι  για να βγει και να πέσει, κάνει ένα μπρζρσιούφ και κολλάει πλέον στο μέτωπο της νύφης, σαν χαρτονόμισμα σε οργανοπαίχτη. Οπότε λέει κάποιος:

Άιντε κουμπάρε… Άρχισαν τα κεράσματα…

 

Υ.Γ. Όταν κάποια ηθοποιός λέγεται Ματσούκα, και οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ, τι της χρειάζεται;

Ο ευρών αμοιφθήσεται!