Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

                                       

            Λιτοί και άπληστοι! Πλούσιοι και φτωχοί! Ευτυχισμένοι και δυστυχισμένοι! Άραγε είναι εφικτή η διάκριση μεταξύ ευτυχισμένου και δυστυχισμένου! Τι είναι η ευτυχία; Και πώς την εκλαμβάνει ο καθένας; Κατά την γνώμη μου δεν είναι τίποτα άλλο από μια λέξη κενή. Δεν πρόκειται να την βρεις πουθενά σαν κατάσταση, σαν διάρκεια, σαν κάτι το χειροπιαστό.

            Ο Αριστοτέλης στα ηθικά του συγγράμματα διαχωρίζει την ευτυχία, η οποία μπορεί να είναι προϊόν τύχης και πρόσκαιρη, από την ευδαιμονία, η οποία συνδέεται με την διαβίωση και την δράση σύμφωνα με τις ηθικές αρετές και την λογική.

            Η προσωπική μου υπέρτατη ευτυχία συνίσταται κι αυτή σε μια και μόνο λέξη. Φλορέττα! Καμιά σχέση, φυσικά, με την αείμνηστη ηθοποιό Φλωρέττα Ζάννα! Η δική μου Φλορέττα ήταν ένα μοτοσακό και δώρο από τον αγαπημένο μου αδερφό Χρήστο. Τι άλλο ήταν για μένα! Η απόλυτη ευτυχία! Μπορεί γραμματικά να ήταν κι αυτή μια λέξη κενή, αλλά στην ουσία δεν υπολείπονταν σε τίποτα από μια Φερράρι! Κι ας είχε μόνο δυο ρόδες! Ακόμα και με την μία πήγαινε!

            Τύφλα να έχει ο Σκορπιός! Tο δώρο το οποίο έκανε Ριμπολόβλεφ στην κόρη του Κατερίνα! Σιγά το πράμα! Κι εμείς έχουμε Νησί στα Γρεβενά, κι ας είναι ξερικό! 

Συγκρίνεται με την δική μου Φεράρι!

            Επειδή το χωριό μου, το Μεγάλο Σειρήνι, απέχει μόνο πέντε χιλιόμετρα από τα Γρεβενά, μόλις έμπαινε η Άνοιξη ξενοικιάζαμε όλοι και πηγαινοερχόμασταν στην πόλη ποδαρόδρομο!

            Το 1965, στην Πέμπτη Γυμνασίου, μου πήρε ο αδερφός μου τη Φλορέττα. Για μένα ήταν η αγορά του αιώνα. Κι ο οδηγός της, ο αείμνηστος Άϊτον Σένα!… Φυσικά,  ούτε κουβέντα για την διαφορά της χρηματικής αξίας των δυο αυτών δώρων!

            Αλήθεια! Από πού τόσα λεφτά ένας 35ντάρης κομουνιστής! Άραγε, πόσο ιδρώτα είχαν χύσει τα παλικάρια, (οι πολιτικοί εξόριστοι στην Τασκένδη) για να αγοράσει αυτός ο τύπος (όχι και υπογραμμός) το νησί του Ωνάση! Αν νομίζει πως η κόρη του είναι πιο πολύ ευτυχισμένη από μένα, όσο ήμουνα όταν καβάλησα τη Φλορέττα, κάνει τεράστιο λάθος. Αυτή βλέπει σήμερα στον ύπνο της τους Ωνάσηδες, σαν ζόμπι, να θέλουν να την κατασπαράξουν. Κι εγώ τότε δεν μπορούσα να κλείσω μάτι μέχρι να φέξει! Τα  έβαζα ακόμα και με το Θεό επειδή αργούσε να ξημερώσει, για να καβαλικέψω την Φλορέττα, και να μη με φτάνει ούτε ο τυφώνας της Φλόριντα!

            Το πρώτο βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου από την ανέλπιστη χαρά του δώρου. Και μικρός έκανα όνειρα για ένα ποδηλατάκι με τρεις ρόδες, αλλά δυστυχώς έπαιρνα πάντα μόνο υποσχέσεις από τον πατέρα μου!.

            Μόλις πλησίαζε η ώρα για το σχολείο έπαιρνα το δρόμο και έφτανα σε πέντε λεπτά στη δική μου Κόρντομπα! Η μια ώρα του πρώην ποδαρόδρομου. αντιστοιχούσε με τα πέντε λεπτά του εποχούμενου πλέον καβαλάρη!      

            Και ποιος δεν ζήλευε την τύχη μου! Έτρεχα σαν βολίδα και προσπερνούσα διαβάτες και ζώα.

            Το δεύτερο μηχανοκίνητο όχημα του χωριού ήτανε ένα μοτοσακό, μάρκας Ζούνταπ, του γραμματέα του χωριού Αθανάσιου Σπανού. Του το είχανε στείλει τα παιδιά του από την Γερμανία.

           Να και η διαφορά μας. Όσο χρόνο έκανα μέχρι να φτάσω στα Γρεβενά με τα πόδια, τόσο έκανε και ο γραμματέας με το Ζούνταπ και την πρώτη ταχύτητα. Από το φόβο να μην πέσει. Κι από αυτό που φοβότανε δεν γλίτωσε τελικά. Μια ώρα κάνανε να τον βγάλουν από τις βατσινιές στις οποίες είχε γκρεμοτσακιστεί.

            Το δρομολόγιό του, και το οποίο έχει περάσει στην ιστορία, ήταν εκείνο κατά το οποίο τον είχε προσπεράσει ο υδραυλικός Γιώργος Κούσκουρας με τα πόδια. Παρότι είχε μια   αναπηρία στο πόδι, ήτανε πιο σβέλτος κι από σαύρα.

            Κάποια μέρα, όταν ο Γιώργος έφτασε τον γραμματέα, και τον προσπέρασε στο δρόμο, τον φωνάζει εκείνος λέγοντας: Γιώρ’ σταμάτα να σι πάρου μι τ’ μουσοκλέτα!

            «Ευχαριστώ πουλύ μπάρμπα Σπανέ, αλλά βιάζουμι…».

            Πώς να ξεχάσω εκείνο το ανεκτίμητο δώρο του αδερφού μου! Εάν ζυγιζόταν εκείνες οι δυο ευτυχίες… και κάναμε τραμπάλα με την Κατερίνα Ριμπολόβλεφ, στην μια άκρη του τραμπολίνο εκείνη, και στην άλλη άκρη εγώ, δεν θα κατέβαινε ποτέ της από ψηλά! Τόσο βαριά ήταν η δική μου ευτυχία! Ασήκωτη!

           Και τα δώρα των ολιγαρχών της εποχής Πούτιν, όπως είναι ο Αμπράμοβιτς, ο Ολέγκ Ντεριπάσκα, ο Αλίσερ Οσμάνοφ κλπ, καλά κρατούν! Μόνο ο Πουτάνιν την πάτησε! Τυχαίο το όνομα!…

        Μήπως θα έπρεπε να πάει κάποια επιτροπή του ΚΚΕ ανατολικά του Σκορπιού και της Εδέμ… για να βροντοφωνάξει με τηλεβόα: Πόθεν έσχες μωρέ σύντροφε!  

        Απάντηση: Φωνή βοόντως εν τη ερήμω!

        Κι εσύ λαέ βασανισμένε μην ξεχνάς τι θα σου πω.

        Ξέχνα ό, τι σε θυμώνει.  

        Μη ξεχνάς τον Ωροπό!