Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

            Πάντα με ενοχλούν οι υπερβολές όταν συνοδεύονται από αυτονόητα. Όπως: Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό! Μα είναι δυνατόν να φάει η μαρίδα τον καρχαρία! Οι ίδιες, φυσικά, δεν έχουν τελειωμό στην καθημερινότητά μας. Να μερικές:

            «Η πύρινη λαίλαπα κατάφαγε ό, τι βρήκε μπροστά της! Καταστροφή…».

            Σιγά μην επέστρεφε να κάψει τα καμένα που βρίσκονταν πίσω της! Κι όταν έφτασε η πυροσβεστική τι να δει! Ένα στουπί να καπνίζει… αρειμανίως!…

            «Το χιόνι στην Σαμαρίνα ξεπέρασε το ενάμισι μέτρο και η σφοδρή χιονόπτωση εντείνεται…».

            Ο βλάχος ο οποίος ανακοίνωσε το ύψος του χιονιού είχε μπήξει την γκλίτσα του σε κάποιο ανεμοσούρι! Το κανονικό ύψος δεν υπερέβαινε το κότσι ενός ποδιού! 

            Να και κάποια σαρδάμ από αγράμματο οδηγό οποίος ήθελε να εντυπωσιάσει λέγοντας: Ο δρόμος είναι αρκετά γλιστερός και χρειάζονται οπωσδήποτε… Να δεις πως τις λένε: Αντιολ… αντιγλ… Ά! Τώρα τις θυμήθηκα! Αντιγλιστρικές… αλύσεις!

            Πες βρε Χρυσόστομε, (κι ας είσαι από μπακίρι), πως χρειάζονται αλυσίδες! Κι αν κάποιος τις μπερδέψει με αυτές των κρατουμένων, τότε είναι κι ο ίδιος για δέσιμο!

            Να και το κορυφαίο αυτοανόητο!… Όλοι μαζί μπορούμε! Τι βλακείες είναι αυτές! Τα φάγανε ένας ένας, και δεν θα μπορέσουμε να τα αποπληρώσουμε όλοι μαζί! Αίλαιως!

            Έβαλε το κάρο μπροστά από το άλογο! Το έγραψε κάποτε ο αυτοκράτορας Κλαύδιος στο βιβλίο του με τίτλο: Εγώ ο Κλαύδιος! Δεν αποκλείεται να είχε κλέψει κι ο ίδιος αυτό το ευφυολόγημα! Ενώ σήμερα το διεκδικεί κι ο έσκατος… μοϊκανός!

            «Ένας εναντίον ενός!». Όλοι παρακολουθήσατε κάποιον ποδοσφαιρικό αγώνα και ακούσατε αυτήν την φράση! Δημοτική και καθαρεύουσα έγιναν τυρί με αβγά! Να το σωστό: Ένας εναντίον ένα, στην δημοτική. Εις εναντίον ενός, στην καθαρεύουσα!

            Πώς θα μάθει να μιλά σωστά ο ηλικιωμένος πολίτης, ο οποίος στερήθηκε την εγγράμματη μόρφωση λόγω κακών καταστάσεων, όταν όλες οι επιμορφωτικές εκπομπές της τηλεόρασης κρατάνε κάτι μήνες λόγω έλλειψης τηλεθέασης!

            Να και η τετριμμένη ατάκα η οποία με αηδιάζει συχνά: Μαστίγιο και καρότο!

            Μαστίγιο, εξ ουρανού, θεωρώ εκείνους τους ανελέητους βομβαρδισμούς στη Λωρίδα της Γάζας και οι οποίοι γκρεμίζουν σπίτια και κομματιάζουν ανθρώπους!…  

            Καρότο, τα ήδη διατροφής, εξ ουρανού κι αυτά, τα οποία ρίχνουν με κάποια αλεξίπτωτα. Προσωπικά μου θυμίζουν τα κάλαντα των παιδικών μου χρόνων. Τότε που οι νοικοκύρηδες… αντί να μας δίνανε κάποιες πενταροδεκάρες να αγοράσουμε  καραμέλες, πετούσανε τα κάστανα στη γη για να τα μαζέψουμε βελάζοντας. Κι όπως πάντα, την μερίδα του λέοντος την έπαιρναν οι δυνατοί! Το ίδιο συμβαίνει σήμερα!

            Είναι δυνατόν να μην μου θυμίζουν το μυθιστόρημά μου με τίτλο: Η Λωρίδα της Γάζας. Μήπως είναι και προφητικό, αφού οι γάζες δεν επαρκούν για να επιδέσουν τα χιλιάδες τραύματα των άμοιρων ανθρώπων εκεί κάτω!   

            Τι κρίμα! Πώς τα κατάφεραν τόσοι πολιτισμένοι λαοί να αποδεχθούν αυτά τα ειδεχθή και κακουργηματικά εγκλήματα! Την μακάβρια σφαγή χιλιάδων παιδιών, λες και πρόκειται για πασχαλινά αμνοερίφια! Κατά τους επόμενους ολυμπιακούς αγώνες οι ΑΜΕΑ θα είναι σίγουρα περισσότεροι από τους υγιείς αθλητές!    

            Πώς να ξεχάσω την μικρή Αϊσέ η οποία δεν επιθυμούσε τα προσθετικά πόδια!  Πού να τα βρεις ψυχούλα μου! Πότε να χορτάσουν αίμα οι δράκοι των Καρπαθίων!…

            Πώς να ξεχάσω τον μικρούλη που ποδοπατήθηκε χωρίς να προλάβει να πάρει συσσίτιο, κι αποχώρησε κλαίγοντας με την άδεια καραβάνα στο χέρι. Κρίμα! Κρίμα!

            Κάποτε, κατά την ρίψη εφοδίων και τροφίμων με αλεξίπτωτα, έπεσαν μερικά   επάνω στα κεφάλια των νηστικών και σκοτώσανε πέντε από αυτούς!

            Ο σημερινός άνθρωπος συνεχίζει να είναι απάνθρωπος! Εννοείται πως δεν αναφέρομαι σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, αλλά στους πολεμοκάπηλους  κλπ…

            Να τι λέγανε οι πρόγονοι: Πολλά τα δεινά, κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει.

            Δεν είναι κρίμα κι άδικο να σαπίζει το σιτάρι στις αποθήκες, και κάποιοι να  μην έχουν ούτε λίγα σπυριά για τα κόλλυβα των μνημόσυνων!

            Το πετρέλαιο να ξεχειλίζει στις δεξαμενές, και κάποιοι άμοιροι να παγώνουν!

            Τα φρούτα να θάβονται και η γιαγιά να μαζεύει τα σάπια των λαϊκών αγορών!

          Τα ψυγεία να είναι γεμάτα με κρέατα και τυροκομικά, και κάποιοι άστεγοι να ψάχνουν στους κάδους απορριμμάτων για αποφάγια! Ενώ οι νεόπλουτες και άκυρες   κυρίες να ταΐζουν τον Tζακ με μπον φιλέ!… Όχι φίλες μου!

            Δεν είναι κρίμα κι άδικο κάποιοι να χρησιμοποιούν τα ψάρια για λίπασμα, και οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι να μη μπορούν να αγοράσουν μισό κιλό σαρδέλα!

            Δεν είναι κρίμα, οι αντιπροσωπείες να είναι γεμάτες γεωργικά μηχανήματα, και κάποιοι να οργώνουν με άλογα, με βόδια, και να σκάβουν την γη με την τσάπα!

        Δεν είναι κρίμα και άδικο κάποιοι να πηγαίνουν με τα πόδια στην πόλη, ή να χρησιμοποιούν τον γάιδαρο ως μεταφορικό μέσον, και τα Ι Χ να είναι περισσότερα από τον πληθυσμό!

            Δεν είναι άδικο να είναι άδεια τα νοσοκομεία και οι ασθενείς να λιώνουν στο κρεβάτι του σπιτιού, ως ανασφάλιστοι, και οι αλλοδαποί να χαίρουν δωρεάν σίτισης  και περίθαλψης!

            Δεν είναι άδικο να είναι γεμάτες οι αποθήκες από φάρμακα, και κάποιοι να πεθαίνουν επειδή δεν έχουν ούτε μια ασπιρίνη!

            Δεν είναι άδικο να έχουν χτίσει κάποιοι μάστορες δεκάδες σπίτια, και οι ίδιοι να μένουν στο νοίκι!

          Δεν είναι εγκληματικό, κάποιοι να μην έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους και να τους περισσεύουν τα πάντα! Κι όταν ρώτησαν τους έχοντες και κατέχοντες εάν δρασκέλισαν ποτέ το κατώφλι της εφορίας να η απάντηση: Ποια είναι αυτή η κυρία; Η δική τους εφορία, δυστυχώς, γράφεται έτσι: Ευφορία…».

            Δεν είναι άδικο να πηγαίνουν οι αγρότες κάθε καλοκαίρι για θερισμό, ενώ αυτοί οι οποίοι είναι παρεξηγημένοι με την εργασία, οι κηφήνες, για παραθερισμό!…

          Δεν είναι κρίμα κι άδικο να υπάρχουν τόσα είδη ένδυσης και υπόδησης, τα οποία επαρκούν να ντύσουν και να ποδέσουν χιλιάδες φορές τον πληθυσμό της γης, και κάποιοι να είναι ξυπόλυτοι και ρακένδυτοι!

            Ένας αέρας μας έμεινε ελεύθερος. Προς στιγμήν κι αυτός! Κι αν εκείνο το παιδοβούβαλο της Β. Κορέας κάνει πράξει τις απειλές του, και ρίξει τους πυραύλους με τα πυρηνικά, (πλήν ειρηνικά) θα χρειαστούμε οπωσδήποτε και μάσκες οξυγόνου!

            «Έλο παλιατζή!…» φωνάζει ο Χαλιλόπουλος στις γειτονιές.

            «Έλο Μάσκ» λέν τον τρισεκατομμυριούχο μασκαρά! Λέτε να είναι συγγενείς;

          Δυστυχώς περάσαμε από τον άνθρωπο του Νεάτερνταλ στον Πανιασμό… χωρίς να μας Πανιάσει η Πάνια! Στον Κουτσελινισμό, χωρίς να μας κουτσουλίσει η Κουτσελίνη! Και στον Τατιανισμό… χωρίς λόγια!

           Η ευτυχία δεν βρίσκεται στην απληστία! Μόνο εάν κατορθώσει κάποιος να μετατρέψει το κλάμα ενός νηστικού παιδιού σε χαμόγελο. Εάν γλυκάνει τον πόνο κάποιου ασθενή. Ή, εάν ζεστάνει τα ξυλιασμένα χέρια μιας φτωχής γριούλας, τότε και μόνο τότε θα μπορεί να καυχηθεί πως θα περάσει χριστιανικά Χριστούγεννα!

            Μακάριοι οι Ελεήμονες ότι αυτοί Ελεηθήσονται!

            Η χάρη κι αυτήν την χρονιά η λευτεριά δόθηκε στον Νέο Κόσμο! Ο κύριος Τζο Γιάνκης ελευθέρωσε μια γαλοπούλα. Τυχερή! Πέτυχες Διάνο!… Να ζήσετε! Να ευτυχήσετε! Και καλούς απογόνους. Από τον άλλο κόσμο ήρθες στον Νέο Κόσμο!… Σαν δεν ντρέπονται λιγάκι!   

            Κατανοώ τα διάφορα βραβεία όπως: Το Βραβείο Νόμπελ, Γκράμι, Φυσικής, Μελίνας Μερκούρη, ίδρυμα Ωνάση, καλύτερου τραγουδιού κλπ. Το βραβείο όμως το οποίο δεν μπορώ να κατανοήσω είναι οι χρυσές σφαίρες. Και να ήταν μία! Τότε θα ήταν ένα και το θύμα! Άκου Χρυσές Σφαίρες! Λέτε να υπάρχουν και Χρυσοί Νεκροί! Πώς να λιώσουν όμως! Απαιτείται γερμανικός υψικάμινος!