Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

 

Αρκετές φορές έχω κάνει καθήκοντα τροχονόμου, στο δρόμο καρδιοπαθών, για να βοηθήσω τους ξένους οδηγούς που μπερδεύτηκαν από ταμπέλες οδικής σήμανσης και τράβηξαν για το Καστράκι! Από την ημέρα όμως που είχα πάθει κάποιο ρεζιλίκι άλλαξα περιοχή βαδίσματος. Και εξηγούμαι:

Η ερώτηση μπερδεμένου νταλικέρη ήτανε κλασική και λακωνική για την περίπτωση:

«Με συγχωρείται κύριε! Για Καλαμπάκα πάω καλά;».

Επειδή ο θόρυβος της νταλίκας ήτανε εκκωφαντικός, έπιασα μόνο την μισή φράση. Να μην απορούσα! Πότε με είχε ξαναδεί και με προσφώνησε μάλιστα Μπάκα! Ζητώ επανάληψη και λύθηκε πλέον την παρεξήγηση. Ο νταλικέρης, προφανώς, ήθελε να πάει προς Καλαμπάκα… αλλά εγώ είχα ακούσει μόνο το επίθετό μου!

Συστηθήκαμε και βγήκαμε ομοιοπαθείς, φτάνοντας έως και τα κοινά χάπια καρδιάς! Εντωμεταξύ, πριν του δείξω τον δρόμο για την Καλαμπάκα, τον ρώτησα:

«Εσείς κύριε περπατάτε όπως κι εγώ, ή τεμπελιάζετε! πρέπει να περπατάτε…».

«Έχω να περπατήσω από το τελευταίο τεστ κοπώσεως! Και για την ώρα, περπατώ μόνο με τις οκτώ ρόδες της νταλίκας!».

Αρκετά σοφή η απάντηση από άσοφο οδηγό, οπότε προσπάθησα να δοκιμάσω και τις μαντικές μου ικανότητες λέγοντάς του:

«Μη μου πείτε πως έρχεστε από Γιάννενα, με δυο παπούτσια πάνινα, χωρίς κάποια ξεκούραση! Χωρίς κάποια στάση κλπ! Η καρδιές μας την έχουν ανάγκη από κάποια ξεκούραση!».

«Έρχομαι από την Ηγουμενίτσα, αλλά θα κάνω μια στάση, αφού έχω αρκετό χρόνο στην διάθεσή μου, και με την ευκαιρία να γνωρίσω έναν καινούριο και καλό φίλο!».

«Αν θέλετε, αφήστε το αμάξι κάπου εδώ δεξιά και πάμε μια βόλτα για να γνωρίσετε και τα αξιοθέατα της ιστορικής μας πόλης».

Παρκάρισε, και μόλις κλείδωσε την νταλίκα η ξενάγηση ξεκίνησε με την πρώτη του ερώτηση-απορία.

«Τι μπορώ να δω στην πόλη σας κύριε;».

«Τα πάντα! Από τα κανόνια του Ναβαρόνε στην πλατεία, μέχρι και το αρχαίο πλέον θέατρο…».

Να δάγκωνα την γλώσσα μου καλύτερα, και να έκοβα μαζί της την τελευταία πλέον λέξη για το θέατρο! Γιατί, από αυτήν ξεκίνησε το κακό με το ρεζιλίκι που θα πάθαινα στην συνέχεια! Κι αν δεν ήτανε το θέατρο, ίσως και να του έδειχνα μόνο τα κανόνια του Ναβαρόνε…

Θέλετε να μάθετε ποιος ήτανε ο Ναβαρόνε! Κάποιος συμπολίτης μας ο οποίος είχε ρεζιλευτεί πιο πολύ και από εμένα! Αν και έκανε την ανάγκη του, (τι πιο φυσικό στην φύση», τον είχε δει ο επισκέπτης μου! Και τη στιγμή που του έλεγα για κάποια μάχη του Θεόδωρου Ζιάκα με τους τούρκους, δείχνοντας του ταυτόχρονα το βουνό για να τον αποπροσανατολίσω… μου λέει ξαφνικά, όταν αντίκρισε τον χέστη να μαζεύει τα παντελόνια του:

«Κι από εκεί τα κανόνια του Ναβαρόνε!…».

Ξεκινήσαμε τη βολτίτσα για το άλσος Καστρακίου, κι όταν φτάσαμε στο ύψος πλέον της προτομής του αείμνηστου δάσκαλου Θεοδωρίδη προσπάθησα να αποτρέψω τη φοβερή γκάφα η οποία είχε προηγηθεί. Εκείνη την ανεκδιήγητη πλέον αφόδευση!…

Άρχισα λοιπόν να του δείχνω τα οικοδομικά υλικά κάποιας μάνδρας αριστερά μας,  και με την αφορμή αυτή είχα φτάσει μέχρι και τον σεισμό της 13^ης Μάη του 1995.

Εκείνη την στιγμή, τι ήταν να γαυγίσει ένα σκυλί δεξιά μας και να προσέξει πλέον ο επισκέπτης την νεκρή φύση… η οποία ήτανε ξαπλωμένη παραδίπλα! Οπότε ρωτά;

«Τι είναι αυτό;» και πλησίασε να το δει από κοντά!

«Κάποια αρχαία προτομή» του είπα με καμάρι! Να μην ευλογούσα και τα γένια μας!

Δεν ξέρω τι με είχε κολλήσει με αυτά τα αρχαία, λες και εάν με πίστευε θα έπαιρνε η πόλη μας πολιτιστικούς πόντους! Και να το ρεζιλίκι ολκής όταν με ρώτησε και πάλι:

«Οι δικοί σας αρχαίοι πρόγονοι φορούσαν λακόστ! Εκτός κι αν πρόκειται για κάποιο στρατιωτικό!».

Δεν τον διέψευσα! Εάν όμως έλεγα πως επρόκειτο για την προτομή ενός δάσκαλου, τότε έπρεπε να εξαφανιστώ! Αν κακοποιείται τόσο βάναυσα κι ιερόσυλα η προτομή ενός ευεργέτη, και η απομάκρυνσή της κράτησε κάποιους μήνες… τι να πει κανείς!

Ο επισκέπτης άρχισε να διαβάζει την βάση της προτομής: ΗUNT. KILLER, MOL-21 BLANKA-4 Κι εγώ προσπαθούσα να βρω φτηνές δικαιολογίες. Εάν του έλεγα πως επρόκειτο για κάποιο ήρωα, τότε έπρεπε να δικαιολογήσω και την κακοποίησή του!

Περπατώντας βιαστικά φτάσαμε στο αρχαίο θέατρο. Οπότε μου λέει ο νταλικέρης:

«Αυτό είναι το αρχαίο θέατρό σας! Είχανε οι πρόγονοί σας θέατρο; Μπράβο!…».

«Βεβαίως! Από εδώ περάσανε όλοι οι μεγάλοι θεατράνθρωποι της χώρας μας!».

«Φαντάζομαι πως από δω περάσανε και οι μυθικοί ήρωες με τους Τιτάνες!…».

«Μήπως με ειρωνεύεστε κύριε! Ναι, έχει μεγάλη ιστορία αυτό το θέατρο!».

«Τελικά Ηρακλή το ονομάζετε, ή Τιτάνα!».

«Α… δεν το βαφτίσαμε ακόμα. Το λέμε Καστράκι, προς το παρόν, από το λόφο εκεί απέναντι».

«Τόσο αρχαίο δηλαδή! Πάντως, αν ήμουνα ανάδοχος να πως θα το βάφτιζα πλέον. Τιτάνα και Ηρακλή! Καμιά σχέση φυσικά με την Τατιάνα…».

«Δεν σε κατάλαβα κύριε! Κι άλλη ειρωνεία! Από που τα συμπεραίνετε πλέον αυτά!»

«Από τα τσιμέντα που είναι κατασκευασμένο το θέατρο κύριε! Δεν βλέπετε τι γράφει στην ούγια: Ηρακλής και Τιτάν! Δεν είναι άδικο να διαφημίζεται μόνο η μια από τις δυο τσιμεντοβιομηχανίες!…».

Τι να του πω! Με έπιασε γλωσσοδέτης! Να γιατί αναγκάστηκα να μονολογήσω:

Τι κρίμα! Να καταντήσει η προτομή του δάσκαλου σαν τις Ερμών κεφαλές!…

Υ.Γ. Για μήνες ήτανε πεταμένη κάτω και σπασμένη. Κι αφού δεν εδέησε πλέον να ενδιαφερθεί κάποιος για την απομάκρυνσή της, παρακάλεσα κάποιο υπάλληλο της καθαριότητας να την πετάξει μαζί με τα σκουπίδια!

Αυτό θα πει τιμή!… Για μια ατιμία… ζούμε! Αίλαιως!…

Υ,Γ. Αρκετά μπαγιάτικο το σημερινό άρθρο. Πιο μπαγιάτικο κι από τα αναβρωμικά… του Κούλη!

Τάδε έφη Ζαραπούστρα!…