Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

         

1955-1925. Αρχή και τέλος για την ζωή του φίλο μου Στέλιου Ψευτογκά.

Είχα την χαρά να μοιραστώ μαζί του κάποιες από τις αξέχαστε στιγμές μας. Και τώρα, μόνος πλέον, προσπαθώ να πιστέψω τον απρόσμενο χαμό του!

Να και τα γεγονότα τα οποία είχανε σημαδέψει την συμβίωσή μας. Εγώ ως υπάλληλος της ΔΕΗ. Κι ο Στέλιος ως μαθητής λυκείου Γρεβενών!

          17-11-73. Τα μεγάφωνα είχανε τρομοκρατήσει μικρούς και μεγάλους. Και όταν η απειλητική φωνή των στρατηγών των μεγαφώνων είχε πλέον και φονικές προεκτάσεις, ποιος ήταν αυτός ο οποίος θα αποτολμούσε μια έξοδο στην έρημη πόλη! Απαγορευότανε ρητά οποιαδήποτε κίνηση και κυκλοφορία.

          Ανέβηκα στο γειτονικό σπίτι του φίλου Στέλιου Ψευτογκά, κάπου στην στην οδό Κ. Ταλιαδούρη, και για να προβούμε σε κάποια ανώδυνη αντίσταση-εκδίκηση των στρατηγών των μεγάφωνων, βάζαμε στο πικάπ τα απαγορευμένα τραγούδια. Εκείνο όμως το οποίο βάζαμε ξανά και ξανά ήτανε το εξής:

Κι αν βγω απ’ αυτήν την φυλακή, κανείς δε θα με περιμένει…

          Όντως νιώθαμε φυλακισμένοι, αφού απαγορευότανε οποιαδήποτε έξοδος.

          Ξαφνικά ο Στέλιος μου πρότεινε να διοχετεύσουμε την αμηχανία μας και σε κάποια άλλη κατεύθυνση, εκτός από τη μουσική. Φοβού πλέον τους Δαναούς και δώρα φέροντες! Ίσως μας πρόδινε η μουσική του Σαββόπουλου!      

          Και να η φαεινή ιδέα του Στέλιου: Βαγγέλη! Θέλεις να σε ζωγραφίσω;

          «Ξέρεις να ζωγραφίζεις;».

          «Αμέ; Κάθισε στην καρέκλα και μην κουνιέσαι!».

          Κάθισα στην καρέκλα, κι αντί να με ζωγραφήσει με φωτογράφησε! Τόσο πετυχημένη ήτανε η προσωπογραφία μου! Μάλιστα την έχω κάνει και κορνίζα!

 

          Αυτά για τότε. Για σήμερα, την αποφράδα μέρα, μόνο θλίψη κλαυθμός και οδυρμός της ταιριάζει.

          Τα αισθήματα θλίψης και παρηγοριάς είναι αβάσταχτα. Έφυγε από την  ζωή ένας πολλά υποσχόμενος καλλιτέχνης. Ένας αναντικατάστατος φίλος μου.

          Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει, αφήνοντας πίσω μια κόρη για συνεχίσει το έργο του μπαμπά της, και μάλιστα να τον ξεπεράσει!

          Εύχομαι ολόψυχα κουράγιο και δύναμη στην οικογένεια Ψευτογκά, για τη δοκιμασία που έμελλε να της προκύψει τόσο, μα τόσο ξαφνικά και ύπουλα!

          Καλό ταξίδι αγαπημένε φίλε Στέλιο για την περιοχή πλέον των αγγέλλων όπου δεν υπάρχει…     

         

Μες στο κοιμητήρι

          Αχ πικρή βροχή

          Κάνε να μη σβήσει

          Ετούτο το κερί

          Κι ούτε ένα λουλούδι

          Να μη μαραθεί

          Δεν τον σκοτώσαν

          Έχει κοιμηθεί. (Λιβανελί)

         

Υ.Σ. Δημήτρη μου χίλια συγγνώμη για την απουσία μου σε μια τόσο ιερή στιγμή, άλλωστε γνωρίζεις το πρόβλημα της υγείας μου.