Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

«Καλώς ήρθες Κώστα! Έμαθα πήγες στην Αθήνα και στην Ακρόπολη, πώς τα πέρασες;».

«Δεν γινότανε καλύτερα. Κι ας με ξεπαραδιάσανε!».

«Έλα μωρέ τώρα! Σιγά το εισιτήριο!»

«Αμ δεν πήγα μόνο μια φορά! Όλη την εβδομάδα! Παραλίγο να πάρω δανεικά για να επιστρέψω».

«Έλα τώρα! Τα παραλές! Πόσες φορές πήγες; Δεν είναι και για χόρταση!».

«Με τέτοια κάλλη κι ομορφιά αξίζει να πηγαίνεις κάθε βράδυ!».

«Τι σου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;».

«Οι γυναίκες! Τι άλλο! Τις κολώνες με τα υπόλοιπα ντεκόρ θα θαύμαζα!».

«Τις καρυάτιδες θα θέλεις να πεις!».

«Α μπα! Δεν ήταν κορεάτιδες!… Εκείνες έχουν σχιστά μάτια! Αμυγδαλωτά! Οι πιο πολλές ήταν ρωσίδες και βουλγάρες».

«Άσε την πλάκα! Σοβαρά μιλάω!».

«Μα εκεί είναι η Ακρόπολη! Εάν θέλεις πήγαινε κι εσύ για να βεβαιωθείς!».

«Οι κολώνες δεν σου κάνανε εντύπωση! Μόνο τα γυναικεία αγάλματα είδες:»

«Σαν ντεκόρ, δεν λέω, ήταν πολύ ωραία. Δεν συγκρίνονται όμως, με τίποτα,  με εκείνες τις ποδάρες, τις τορνευτές γάμπες και τις καυτές μπουτάρες της Τατιάνας!  Τα παγωμένα μάρμαρα θα με εξίταραν μωρέ Θανάση!».

«Η ηλικία αυτού του θαύματος δεν σου έκανε καμιά εντύπωση! Το ξέρεις πως η Ακρόπολη είναι ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του κόσμου!».

«Μα εγώ τις είδα όλες πιτσιρίκες. Μερικές μάλιστα ήταν και ανήλικες…».

«Έλα! Κόψε την πλάκα τώρα! Μήπως μπερδεύτηκες επειδή βρισκόσουν κοντά στην Πλάκα! Γνωρίζεις μωρέ πότε χτίστηκε η Ακρόπολη του Περικλή;».

«Του Περικλή είναι; Δεν το ήξερα, κι ούτε θέλω να to μάθω. Να ήταν δικιά μου τότε μάλιστα! Μπορεί να την κάνανε αναπαλαίωση! Για ένα μόνο πράγμα είμαι σίγουρος. Πως το μπαρ αυτό άνοιξε το καλοκαίρι. Με ξεπαράδιασαν σου λέω, δεν με καταλαβαίνεις; Μόνο για εισιτήρια πλήρωσα ένα σωρό ευρώ. Άκου εισιτήριο στο χαμαιτυπείο! Άσε τα ποτά και τα κεράσματα στους θεοκόμματους!»

«Καλά, δεν μου λες, για ποια Ακρόπολη μου μιλάς τόση ώρα, για να έχω το τελευταίο και κακό ερώτημα!…».

«Για το μπαρ Ακρόπολη κάπου στην Πλάκα! Γι αυτό δεν μιλάμε; Επειδή έχει το αδιαχώρητο βάλανε και εισιτήριο εισόδου οι μάγκες!».

«Όχι βρε ούφο! Ποιο μπαρ!… Για την Ακρόπολη σου μιλούσα τόση ώρα! Για τον ναό της θεάς Αθηνάς! Για τα ελγίνεια μάρμαρα, τα οποία μας τα κλέψανε εκείνοι οι ασπρουλιάρηδες Άγγλοι, οι οποίοι είναι σαν καθαρισμένα πράσα, κι όταν έρχονται στην Ελλάδα γίνονται σαν μπρουτζαλισμένες ρόκες από καλαμπόκι!…».

«Υπάρχει και ναός της Αθηνάς στην Αθήνα!… Δεν το γνωρίζω! Το γνωρίζει όμως ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος! Μήπως εννοείς καμιά μασονική στοά!…».

«Κώστα! Μου φαίνεται πως είσαι για δέσιμο!».

«Τι δουλειά έχω εγώ μωρέ με αυτά τα κοτρόνια! Αφού ξέρεις πως εργάζομαι σε νταμάρι! Τις γκοργκόλες του Περικλή θα πήγαινα να δω! Γνωρίζεις καλά τι θα πει ολόγυμνη ρωσίδα χορεύτρια! Λάστιχο κορμί σου λέω! Άκου μαρμαροκολώνες! Σιγά μην αγκάλιαζα και τις νταμαροκολώνες! Πας καλά!».

«Δε μου λες Κώστα! Τον Κώστα Γκουσγκούνη τι τον έχεις;».

«Αδερφό, αλλά από άλλη μάνα και άλλον πατέρα… Κατάλαβες λοιπόν για να καταλάβεις;…».

«Τώρα κατάλαβα! Ώστε είμαστε και σόι!… Και δε μου λες! Τι διεύθυνση έχει αυτό το μπαρ! Αχρείαστο να είναι, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται! Ας το πάρει το ποτάμι!…».

«Μπαρ μπαρ μπαρ… Α! Μπαρμπαρόσα 66!…».

«Τώρα κατάλαβα Κώστα πως είσαι για τα γίδια…».

Κι ο Θανάσης, για να μη ξεχάσει την διεύθυνση, επαναλάμβανε καθ’ οδόν το 6 ει διπλούν: 6 6! Κι αφού το γράμμα ξι ακουμπούσε στο έψιλον, ακουγότανε σαν να έλεγε σεξ σεξ!…

Κι όταν πιο κάτω συνάντησε κάποιον κύριο του λέει εκείνος, όταν άκουσε τον Κώστα να επαναλαμβάνει το αριθμό 6 σαν παπαγάλος: εξ εξ εξ εξ ξ ξ…

«Τριάντα έξι κύριε! Δεν πήγατε καθόλου στο σχολείο! 6Χ6=36!».

«Τι είπατε;» του λέει ο Κώστας.

«Έξι επί έξι μας κάνουν τριάντα έξι! Που κολλάτε κύριε! Μου θυμίσατε την διαφήμιση: Τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, καμ! Τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, καμ!… Πού!… ».

«Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Και μου το είπε τρεις φορές η κυρία Ουρανία: Κώστα μου! Κοίτα μην ξεχάσεις να πάρεις ρύζι! Καλά που μου το θυμίσατε!».

«Βράζε όρυζα φίλε μου! Αφού οι τιμές του κρέατος έφτασαν στα Ουράνια, μάλλον θα γίνουμε Κινέζοι!».

«Λέτε να φάω και την Ουρανία μου για σούπα! Αποκλείεται!… Έχει ξινίσει τόσο πολύ τελευταία, που δεν χρειάζεται λεμόνι: Συν το κίτρινο άνορακ που φοράει λόγω ΑΕΚ! Υπερπόντια η κυρία Ουρανία Κώλογλου! Ορηκτό Ποτέμκιν φίλε μου!». 

«Μάλλον είμαστε ομοιοπαθείς! Η δική μου είναι Θωρηκτό Αβέρωφ!…»

«Θωρηκτό το λένε τελικά!… Μήπως κάνω λάθος;».

«Όπως και να το πεις, όπως κι αν το γράψεις, έτσι και κάνουμε τραμπάλα με τις συζύγους μας δεν πρόκειται να κατεβούμε ποτέ από την μπάρα, εάν δεν κατεβούν νωρίτερα τα θωρηκτά μας!…».

«Ας προσέχαμε! Είχανε χαθεί οι λιγνές;…».