Ορθοδοντικός Δώρα Μπαρτζιώκα

center

Euromedica

euromedica ygeia

Για τις ευχές Σας (τη μέρα των γενεθλίων μου, 26/7.).

Φίλες και Φίλοι μου, αγαπημένοι !

Συμπαθάτε -με…

Οι ευχές σας, η αγάπη σας και το ενδιαφέρον σας, στα γενέθλια μου (26 Ιουλίου, Αγίας Παρασκευής) ήταν ένας ποταμός αισθημάτων και ειλικρινούς φιλίας.
Κι εγώ, μέχρι σήμερα, χωρίς ανταπόκριση…

Συμπαθάτε -με.
Η ψυχή μου, η σκέψη μου, οι έγνοιες μου, ο καημός μου ήταν αλλού.
Στο ημερολόγιο, το κοντέρ του Χρόνου, μετρούσε αυξητικά με αριθμητική αδυσώπητη, και μέσα μου, και γύρω μου, μετρούσα απώλειες…

Δεν ήταν Ιούλιος καλοκαιριού αυτός !
Λες, σαν ο Ιούλιος για το Έθνος μας να κουβαλάει μια κατάρα…
Ιούλιος απωλειών και θρήνου.
Κι εφέτος, πύκνωναν γύρω από τη μέρα των γενεθλίων μου !
Ο Μάνος Ελευθερίου, ο Σταύρος Τσακυράκης, η Ρένα Λαμπράκη, ο Γιώργος Κατσιμπάρδης και τη μέρα των γενεθλίων μου, ο Βασίλης Γκανάτσιος – ο καπετάν Χείμαρρος.
Κι όλες τούτες τις μέρες η ανθρωποφάγα πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική. Χαμένοι, καμένοι (!!) άνδρες, γυναίκες, παιδιά, μωρά, μισή ώρα από το κέντρο της πρωτεύουσας της Πατρίδας μου… Απίστευτος σπαραγμός.

Πένθος, κι ένα μοιρολόι αργόσυρτο να διαπερνάει το είναι μου.
Και, δίπλα – δίπλα, εκεί, μαζί, οι Ευχές Σας…
Τί δύναμη , τί κουράγιο ήταν αυτό, που ερχόταν απ΄ όλους σας σαν αύρα εαρινή στη ζαρωμένη από πόνο ψυχή μου. Και να μεγαλώνει, μαζί, με το απίστευτο κύμα Αλληλεγγύης των Ελληνίδων και των Ελλήνων…
Δεν ξέρετε, αλήθεια, πόσο Σας Αγαπώ και Σας είμαι Ευγνώμων !

Κι όμως, Σας το λέω, σχεδόν μια βδομάδα μετά…
Συμπαθάτε -με (για την αλήθεια τούτη, μα, αυτή είναι)…

Δεν σας κρύβω, τις μέρες αυτές, ακούμπησα αρκετές φορές τη σκέψη μου, όπως το κάνω συχνά, σε δύσκολες ώρες, στην Ποίηση. Με το Γιάννη Ρίτσο στο παρακάτω ποιητικό του απόσπασμα, να τον νιώθω σαν ένα από Σας, κι απ΄ όσους έχουν φύγει.
Σας το εμπιστεύομαι, ευχαριστώντας Σας για όλα, λέγοντας Σας, με δάνειο απ΄ τον Ποιητή : ”Αφήστε με να ΄ρθω μαζί σας” !
Είμαι μαζί σας…

” Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι,
Πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί , πολλές φορές, και τώρα ακόμη,
ακούω το θόρυβο του φουστανιού σου,
σαν θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ΄ αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστά το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου – η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ΄ η καρδιά μου).

Άφησε με να ΄ρθω μαζί σου.
Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω.
Το δοκίμασα.
Δεν ωφελεί.
Άφησε με να ΄ρθω μαζί σου. ”

Γιάννης Ρίτσος (από τη σονάτα του σεληνόφωτος).

 

Ελευθέριος Τζιόλας