Ο μπάτσιος…
Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας
Στις 1-6-1833, και ανήμερα των γενεθλίων του Βασιλιά Όθωνα, συστήθηκε το σώμα της Βασιλικής Χωροφυλακής. Αργότερα μετονομάστηκε Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή. Ενώ η τελευταία ονομασία της ήταν σκέτη Ελληνική Χωροφυλακή.
Το 1984 η χωροφυλακή συγχωνεύτηκε οριστικά με την αστυνομία πόλεων και αποτελούν πλέον ενιαίο κι αναπόσπαστο σώμα. Ένα σώμα με τη γενική προσωνυμία, εκ μέρους της αργκό και των αντιφρονούντων, ως οι μπάτσοι!
Από τα παιδικά μου ακόμα χρόνια είχα μια απορία για τον απαράδεκτο αυτόν χαρακτηρισμό. Η αφέλειά μου, όμως, ήθελε να προέρχονται από κάποιες μπάτσες τις οποίες έριχναν οι χωροφύλακες σε κάποιους πολίτες. Μάλλον εξαιτίας της λεκτικής συνάφειας!
Όλες αυτές οι εικασίες διορθώθηκαν όταν μου ζήτησε κάποιος ξάδερφός μου να του γράψω την βιογραφία. Θα ξενιτευόταν στην Αμερική και ήθελε να πάρει μαζί του όλες εκείνες τις μνήμες, οι οποίες είχαν σημαδέψει όλα τα παιδικά του χρόνια, γραμμένες σε κάποιο πρόχειρο βιβλίο.
Όταν αποφάσισε να καταγράψει την βιογραφία του φοβότανε πως δεν θα μπορούσα να την διαβάσω, αφού τα γράμματά του δεν διέφεραν από τα κινέζικα. Κι όταν μου παρέδωσε το τετράδιο, για να την μεταφέρω στο κομπιούτερ, και να την εκτυπώσω, αντίκρισα κάποια αλαμπουρνέζικη γραφή. Σαν κι αυτή της περιοχής του Σουδάν η οποία λέγεται Μπούρνα! Εξ ου, και αλα – μπουρνέζικα…
Όταν ολοκλήρωσα το έργο, και πριν του το παραδώσω, ήταν αναμενόμενο να του ζητήσω κάποια εξήγηση για την άγνωστη, έως τότε, λέξη. Τον Μπάτσιο!
Από τα συμφραζόμενα γνώριζα πως ο μπάτζιος είναι το τυρί, και η μπάτσα η σφαλιάρα. Ο μπάτσιος όμως! Να γιατί ζήτησα κάποια εμπεριστατωμένη ενημέρωση από τον ξάδερφό μου.
Άραγε την γνωρίζει ο κύριος Μπαμπινιώτης! Μου απαντά λοιπόν ο ξάδερφός μου ο Βαγγέλης Γκουντούνης:
Μπάτσιος είναι ο φύλακας του μαντριού. Όταν ο βοσκός απομακρύνονταν για την βοσκή του κοπαδιού άφηνε πάντα για φύλακα τον παρακεντέ! Κάποιο παιδάκι, ή και άνδρα ακόμη, με μειωμένη νοημοσύνη! (Καμιά σχέση με την τεχνητή…).
Πιστεύω ακράδαντα πως, αφού η συγγένεια και μόνο του μπάτσιου με την μπάτσα και τον μπάτσο συγγενεύουν αρκετά λεκτικά, δεν αποκλείεται να αληθεύει η προέλευση του μπάτσιου!
Όμως, παρόλα αυτά, και σε κάθε περίπτωση, ο σημερινός αστυνομικός δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τον, πάλαι ποτέ, χωροφύλακα.
Οι αστυνομικοί μας σήμερα έχουν την απαραίτητη εγγράμματη μόρφωση, και όποια άλλα προσόντα είναι χρήσιμα για να επιφέρουν εις πέρας την τόσο επικίνδυνη αποστολή τους.
Η άρτια και συνεχής εκπαίδευση αποτελεί εγγύηση για την πάταξη της κάθε παρανομίας. Συν το άριστο κοινωνικό έργο το οποίο επιτελούν!
Η πρόσφατη επίσκεψή μου στο νέο αστυνομικό κτίριο, για την αντιμετώπιση ενός τροχαίου, με άφησε άναυδο από την όλο ευγένεια και καλοσύνη υποδοχή μου. Λες και με περιμένανε, προσωπικά, για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημά μου! Καμιά σχέση με εκείνη την συμπεριφορά του παλιού χωροφύλακα, και από κάθε άποψη.
Κάποτε τους χωροφύλακες τους νιώθαμε εχθρούς μικροί και μεγάλοι. Ήταν ο φόβος και ο τρόμος όλων των παιδιών. Ένα απλό παράδειγμα νομίζω θα σας πείσει!
Εάν κάποιο παιδάκι δεν έτρωγε το φαγητό, η μάνα του το απειλούσε με τον χωροφύλακα λέγοντας: Εάν δεν φας το φαγητό σου θα σε πάρει ο χωροφύλακας, ή η ντράχτσα! (τσιγγάνα).
Η συνεργασία πολίτη και αστυνομικού πρέπει να είναι πάντα αγαστή. Φυσικά, όχι σε βαθμό ρουφιανιάς! Αν πάλι κάποιοι αστυνομικοί παρεκτρέπονται, (υπάρχουν και οι επίορκοι) τότε εντοπίζονται και αποτάσσονται από το σώμα.
Άποψή μου για την αποτελεσματικότερη υπηρεσία των αστυνομικών, και των δημοσίων υπαλλήλων γενικότερα, είναι η σωστή επιλογή. Εάν προσληφθεί κλέφτης, είναι δυνατόν να κόψει το χούι!…
Συχνά κατατίθενται στεφάνια στο σύνταγμα, και συγκεκριμένα στον άγνωστο στρατιώτη, με την εξής ρήση: «Τω αγνώστω στρατιώτη».
Σήμερα, δεν υπάρχει άγνωστος στρατιώτης ο οποίος να έχει πέσει σε κάποια μάχη. Υπάρχει όμως ο πασίγνωστος αστυνομικός, και ο οποίος διακινδυνεύει την ζωή του καθημερινά για την διασφάλιση της ζωής, της περιουσίας μας, και όχι μόνο. Είναι ο ακοίμητος φρουρός επί εικοσιτετραώρου βάσεως!
Πόση μελάνη έχει χυθεί για την γνωστή δωδεκάχρονη, και για κάποια χρόνια! Όταν όμως γαζώνουν οι κουκουλοφόροι κάποιον αστυνομικό στην σκοπιά του, να τι λένε μερικοί: Έλα μωρέ! Σιγά το πράμα! Μπάτσος ήταν! Άρα, μη άνθρωπος! Έλεος!
«Τω γνωστώ αστυνομικώ», λοιπόν, δίπλα στον άγνωστο στρατιώτη!
Για πόσα χρόνια ακόμα θα καίγεται όλη η Αθήνα για την μνήμη του νεαρού Γρηγορόπουλου! Να τι λένε πάλι κάποιοι άλλοι: Έλα μωρέ, ένα αναρχικό παιδί ήταν το οποίο πετούσε πέτρες στους αστυνομικούς! Και πολύ καλά το κάνανε!…
Όχι! Κανέναν δεν κάνανε καλά φίλες και φίλοι. Ούτε τους αστυνομικούς, κι ούτε τον νεαρό! Η βία δεν πρέπει να έχει θέση σε καμιά ευνομούμενη πολιτεία.
Δεν υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος για να τιμηθεί η μνήμη αυτού του παιδιού, εκτός από το κάψιμο αυτοκινήτων, καταστημάτων, κλπ! Γιατί τόση βαρβαρότητα θεέ μου σε κάθε επέτειο αυτής της δολοφονίας! Τι φταίνε τα καταστήματα, τα οχήματα, οι κάδοι απορριμμάτων και το ξήλωμα των μαρμάρων! Ποιος θα πληρώσει τελικά το μάρμαρο!
Πότε θα τιμηθούν οι αστυνομικοί, οι οποίοι άφησαν την τελευταία τους πνοή στην πυρωμένη άσφαλτο, για να αναπνέουμε εμείς ελεύθερα το καθαρό οξυγόνο! Χωρίς χειροβομβίδες κρότου λάμψης, χημικά, κι αναθυμιάσεις από βόμβες μολότοφ!
Αν κάποιος πολίτης ακούσει τρίξιμο της μπαλκονόπορτας, κατά την νύχτα, σε ποια υπηρεσία θα απευθυνθεί, και ποιους θα καλέσει σε βοήθεια εκλιπαρώντας!
Οι έχοντες και κατέχοντες, φίλες και φίλοι, προστατεύονται από σεκιούριτι, συναγερμούς, πόρτες ασφαλείας, ακόμα και από σωματοφύλακες.
Οι μη έχοντες, όμως, ο πολύς λαός, μόνο από τους αστυνομικούς περιμένει την βοήθεια. Από τα δικά του τα παιδιά! Να γιατί πρέπει να τα νιώθει ως φύλακες Αγγέλους, και όχι ως διαβόλους, εχθρούς και μπάτσους!
Εάν παρεμπιπτόντως αληθεύει η προέλευση του δικού μου μπάτσιου, τότε δεν είναι καν παρεξηγήσιμη η προσφώνησή του αυτή. Ακόμα και με κάποια λεκτική αναπηρία… αφού ο ξάδερφός μου τον ονομάζει μπάτσιο! Φύλακα δηλαδή! Το γιώτα θα μας εμποδίσει! Άραγε το γνωρίζει ο Μπαμπινιώτης πως μπάτσο λένε τον φύλακα.
Ποτέ, φίλες και φίλοι, δεν μας την πέφτουν αναίτια οι αστυνομικοί! Εκτός κι αν είμαστε «επαναστάτες χωρίς αιτία!». Σαν την ομώνυμη ταινία του Τζέημς Ντην!
Επαναλαμβάνω: Σοβαρά λάθη δεν είναι όλα όσα γίνονται, αλλά αυτά που δεν διορθώνονται! Όπως οι φόνοι με τους τραυματισμούς!
