Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

 

Έφυγε από την ζωή το γειτονάκι μου, ο Παναγιώτης Δήμου, σε ηλικία ογδόντα ετών. Η ταφή του έγινε την ίδια μέρα με αυτή του Χριστού. Μέρα Σάββατο!

Πέρασε τη ζωή του κάνοντας καθημερινά το ίδιο δρομολόγιο από το σπίτι του μέχρι το κτήμα του στους εφτά λάκκους, και με στέκι εκεί που υπάρχουν οι αναγγελίες των αποδημησάντων εις κύριον!

Η ηλικία του με ξάφνιασε παρότι είμασταν γείτονες! Να είμασταν συνομήλικοι και να μην το γνωρίζω!

Κάποιοι περνάνε ευχάριστα όλα τα χρόνια της ζωής τους και την αποχαιρετούνε με τους χειρότερους οιωνούς.

Ο Παναγιώτης πέρασε δυστυχισμένα και φτωχικά όλα του τα χρόνια αναχωρώντας από τον μάταιο αυτό κόσμο με τον πιο γλυκό θάνατο! Αν μπορεί να ειπωθεί και έτσι!

Δεν έμενε μόνος, εάν οι πολλές γάτες που συντηρούσε θεωρούνταν και συντροφιά!

Κι όμως κάποια γειτόνισσα να τι είπε: Τι θα γίνουν άραγε οι τόσες γάτες που έτρεφε!

Πόσες σόλες είχαν φθαρεί κατά το καθημερινό δρομολόγιο μέχρι το κτήμα και πίσω! Πάντα με έναν τορβά στον ώμο με κηπευτικά, και κανένας πλέον, δεν σταμάτησε να τον πάρει με το αμάξι του.

Το μόνο ξεκούραστο ταξίδι που έκανε έως το κοιμητήρι, ήτανε με κάποια κατάμαυρη μερσεντές!

Κατά την εξόδιο ακολουθία θα ήμασταν δεκαπέντε με είκοσι άτομα!

 

Καλό ταξίδι γείτονά μου Παναγιώτη, και καλόν παράδεισο!

 

Μες στο κοιμητήρι

Αχ πικρή βροχή

Κάνε να μη σβήσει

Ετούτο το κερί

Κι ούτε ένα λουλούδι

Να μη μαραθεί

Δεν τον σκοτώσαν

Έχει κοιμηθεί!