Τέλος το Αρκουδόρεμα

Ένα από τα λιγοστά παραδοσιακά καφέ της πόλης μας το Αρκουδόρεμα, έβαλε λουκέτο .

Περνώντας απ’ έξω σήμερα είδα το πωλείται και μία συγκίνηση με κατέλαβε. Αυτή η παράξενη συγκίνηση με ώθησε να καταθέσω λίγες σκόρπιες σκέψεις , που πέρασαν σαν αστραπή από το μυαλό μου.

Θαμώνες του καφενείου, λοιπόν, όσοι αγαπούσαν να σκοτώνουν την ώρα τους, βασανίζοντας τα εγκεφαλικά τους κύτταρα με το ρήγα και την ντάμα της τράπουλας . Χρήστες του μολυβιού – ποτέ του κινητού – και του ψηφοδελτίου των εθνικών εκλογών για το γράψιμο των αποτελεσμάτων της παρτίδας.

Εδώ έσμιγε η επιστήμη , με την εμπειρία, η γλώσσα της επιστήμης με την γλώσσα της καρδιάς , χωρίς να χάνει την ακρίβειας της η πρώτη και χωρίς να θυσιάζεται η ζεστασιά της δεύτερης.

Με το τέλος της παρτίδας η καζούρα σύννεφο. Οι νικητές είναι άριστοι, ικανοί, μπλοφαδόροι που κατέχουν το άθλημα. Αυτοί που έχασαν άσχετοι , ανίδεοι, που χρειάζονται εξάσκηση, φροντιστήριο.

Έτσι χωρίς να το καταλάβουν η αστεία λογομαχία τους και τα πειράγματα της χαρτοπαιξίας , γίνονταν πολιτική κοκορομαχία για άριστους που κυβερνούν και αντιπολιτευόμενους , που ψάχνονται την τύχη τους να βρουν.

Αν καμιά φορά ξέφευγε η συζήτηση και “Πολλάκις” παρεκτρέπονταν οι αντίπαλοι , ο Θοδωρής σαν μαέστρος συμφωνικής ορχήστρας , με το γρήγορο λόγο του , τον σχεδόν παρορμητικό, νοτισμένο με δημιουργικό πάθος και πλούσιο σε ιδέες, καταλάγιαζε το μένος και ηρεμούσε το πλήθος . Τότε τα ρακιά και ο μεζές έκαναν την εμφάνιση τους και το τσούγκρισμα των ποτηριών , συνοδευόμενο με το ¨στην υγειά μας βρε παιδιά¨ γλύκανε και μέρωνε τις καρδιές όλων.

Στο στέκι τούτο το μικρό σε έκταση , μα της καρδιάς προέκταση, έβρισκαν καταφύγιο και θαλπωρή , σωματικά και ψυχικά κουρασμένες υπάρξεις , που μ’ ένα τσίπουρο ή έναν καφέ αλλά με λόγο φιλικό και πρόσχαρο σερβιρισμένο , γαλήνευε η ψυχή τους .

Κι όταν έρχονταν οι διακοπές για καλοκαίρι ή γιορτες, ξεμπάρκαραν οι ετεροδημότες Γρεβενιώτες στο γνώριμο, φιλόξενο κι απάνεμο λιμάνι τους. Και τότε;

Τότε οι αναμνήσεις γινότανε …… βόλια….

– Τον θυμάσαι τον Κώστα , που σαν χόρευε το ¨κάτω στην Αγια Μαρίνα¨ στόλιζε με χιλιάρικα βιόλες και κλαρίνα.

-Τη Μαρία ,τη Φανή και τον άλλο τον Κωστή , το Δημήτρη που έφυγε νωρίς .

– Άστα , σταμάτα πως μπορείς ; ………..

Σταματώ , λοιπόν και εγώ γιατί άλλο δεν μπορώ .

Θέλω , όμως να ευχηθώ στο φίλο Θοδωρή και τη γλυκιά Βάνα σε τούτο το σταθμό τον τελευταίο της ζωής, που ξεκούραση και σύνταξη τον λένε, ο Θεός να τους χαρίζει υγεία και χαρές, για να τανίσουν όσο γίνεται πιο πολύ το ευαίσθητο και εύθραυστο νήμα της ζωής .

Με την παρακάτω αφιέρωση.

Κύθηρα τ’ Αρκουδόρεμα

Το ‘ λεγαν Αρκουδόρεμα , του Θοδωρή το στέκι,

λουκέτο έβαλε κι’ αυτό , δεν πήγαινε παρέκει

τ’ αφεντικά εξάντλησαν τα χρόνια εργασίας

δικαίωμα έχουν και αυτά, στιγμών μυθοπλασίας

Της μπιρίμπας εραστές, ευτυχίας πειρατές

γέλια , πειράγματα, φωνές – αγάπη , πόνος, χαβαλές

τ’ ακούσατε, το μάθατε , έκλεισε ο καφενές.

Δεν ήταν καφενείο , ούτε Δελφών μαντείο ,

Μον’ ήταν Πρυτανείο .

Ψυχών θεραπευτήριο , τύχης εντευκτήριο