-Σούρβα κι Αϊ Βασίλ’, σούρβα κι Αϊ Βασίλ’…

Ο πατέρας μου κάθονταν δίπλα στο παράθυρο δίπλα στο σώμα του καλοριφέρ και με περίμενε.

-Χρόνια πολλά πατέρα.

-Χρόνια πολλά, κάτσε κάτω για να κάτσουν κι οι κλωσαριές…

Κοτζιάμ μαντράχαλος διπλώθηκα και έκατσα καταγής.

-Δεν ήρθε κανένα πιτσιρίκι;

-Ποιο να ‘ρθεί; Έμεινε κανένα;

-Η μάνα;

-Είναι στο μαγειρειό.

-Σούρβα κι Αϊ Βασίλ’. Έκατσα κάτω, άνοιξα τη πόρτα της ξυλόσομπας και άρχισα να σιουμπώ τ΄ φουτιά μ’ ένα δεκανίκι που βρήκα στουν ουβρό.

-Κλωσαριές, π’λιά, αρνιά, κατσίκια …

Αύριο είναι Πρωτοχρονιά σκέφθηκα και ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος θα γυρίσει το χωριό να πει τα Πρωτοχρονιάτικα Κάλαντα. Πόσοι όμως θα σκεφτούμε ότι ο παππούς, που θα βγει στην πόρτα να μας καλωσορίσει, περιμένει να του πούμε το τραγούδι – εκτός των άλλων- για την εγγόνα του, που πέρασε στο Πανεπιστήμιο : “Γραμματικός εκάθονταν σε πράσινο λειβάδι…” και ο άλλος που έχει το γιο στην ξενιτιά και δεν ήρθε φέτος;

Έχω αρκετά να θυμάμαι από τις μέρες των Χριστουγέννων και κυρίως των καλάντων. Μια χρονιά είχε ρίξει ένα γόνα χιόνι και στο τελευταίο σπίτι του μαχαλά εκείνου δεν πήγαμε-ήταν και νύχτα. Την άλλη μέρα πρωϊ – πρωϊ η γιαγιά που έμενε μόνη- χήρα χρόνια ολόκληρα-πήρε τηλέφωνο τη μάνα μου:

-Να πεις τον Θοδωρή να ΄ρθεί.

-Σιόυκου να πας στη Θεμιστοκλέϊνα. Δεν πήγατε χθες;

Πήρα τα κυπριά και τη κουδούνα στο χέρι και πήγα για κόλιαντα μόνος. Από τότε δεν αφήναμε κανένα σπίτι να μην πάμε…

Η Ελλάδα αυτή, της συντροφιάς-παρέας, όπου ντύνονταν ένας κουδουνάς και οι υπόλοιποι κουβαλούσαν το κρέας, τη λίγδα και το αλεύρι (τα σούρβα αυτά) ναι, ναι, ίσα που τα πρόλαβα και αυτά, χάθηκε ανεπιστρεπτί. Εκπολιτιστικοί Σύλλογοι -εκ του εκπολιτίζω=κάνω κάποιον πολιτισμένο- ανέλαβαν να αναβιώσουν ήθη και έθιμα που σχετίζονται με φαϊ και ποτό…Γιατί αναβιώσουν και όχι βιώσουν;

Και ο κάθε νοικοκύρης που περιμένει ότι η παρέα γνωρίζει αυτόν και την οικογενειακή του κατάσταση και έχει “το χεράκι του στον αργυρό του τσέπη’’ και η κάθε νοικοκυρά που περιμένει το: ‘’Κυρά χρυσή,κυρά ‘ργυρή…’’ τι να περιμένουν;

Ο τόπος μας- αυτός ο μικρός, ο μέγας- με αυτούς τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν γίνεται έρημος. Και δεν ερημώνει μόνο από κόσμο, ερημώνει από έλλειψη ταυτότητας…

Τέλος πάντων…Μέρες που είναι ας σταματήσω. Εύχομαι σε όλους:

Μέρι Κρίσμας και χάπι νιου γίαρ!

Κλωνάρας Θεόδωρος

Υ.Γ. Και τα χρονάκια μας!(Δεν άντεξα το είπα).