Αναμφίβολα η μεγαλύτερη και κυριότερη αρνητική συνέπεια του σεισμού της 13/5/95 υπήρξε ο φόβος, ο φόβος για το αδήλωτο αύριο, ο φόβος για την υγεία μας, ο φόβος για τη δουλειά, ο φόβος τελικά μήπως οδεύσωμεν εν τόπω χλοερώ , εν τόπω αναψύξεως.
Η φράση , εν είδει χαιρετισμού, που κυριάρχησε εκείνες τις μέρες ήταν η λέξη ” νταραλιό ”,μια λέξη της Γρεβενιώτικης αργκό , που ερμηνεύεται ως ο υπερβολικός φόβος ( αντίστοιχα στο λεξιλόγιο των διανοουμένων υπάρχει η λέξη ” έκλασα μέντες ”).Έλα όμως που έτσι αναδεικνύαμε το χωριατιά μας για τούτο τη διασκευάσαμε με το συνθηματικό ” νταράλας ”. ” Τι έγινε χθες βράδυ ”; ” τι να σου πω, πολύ νταράλας ”.
Πέμπτη , 22 Ιουνίου. Σε κεντρικό καφέ της πόλης μας η πολιτική , κοινωνική και επιχειρηματική τάξη χαλαρώνει με ξηροκάρπια, στραγαλομπίμπιλα, ουίσκι, βότκα και τα συναφή.Στην είσοδο αίφνης εμφανίζεται πρόσωπο , ιδιαίτερα σεβάσμιο , το οποίο , ιδιαίτερα αναστατωμένο, αναγγέλλει ‘οτι την επαύριο η γη θα ” καταπιεί ” τα Γρεβενά κια στη θέση τους θα αναδυθεί η αρχαία Ελιμεία. Η είδηση μεταδίδεται σαν την ψώρα , εν ριπή οφθαλμού , σε όλη την πόλη, με κυρίαρχο συναίσθημα τον φόβο.Οι περισσότεροι προσπαθούν να διατηρήσουν εμφανισιακά την ψυχραιμία τους για την αποφυγή του πανικού, όμως ο εσωτερικός τους κόσμος είναι αναστατωμένος αφού όλοι μας ένα ψυχικό ζικ-ζακ, ένα ψυχικό πέρα – δώθε, ένα φουρφούρι το έχουμε.Και μπορεί να το παίζουμε αδιάφοροι όμως απαξάπαντες εκείνη τη στιγμή από μέσα μας άδουμε το βουκολικό και ηρωικό άσμα ” ‘εχετε γειά βρυσούλες, λόγγοι βουνά ραχούλες ”.
Τη συγκεκριμένη περίοδο τους φόβους μας, τις ανασφάλειές μας , διαχειρίζεται ακούσια ο αείμνηστος καθηγητής Σεισμολογίας του ΑΠΘ Βασίλης Παπαζάχος , ο οποίος προσπαθεί καθημερινά να κάμψει επιστημονικά τις δεισιδαιμονίες και τα καταστροφικά σενάρια που διακινούνται σε όλο το Νομό ( πως μας ενώνει και πως μας δονεί του Παπαζάχου η φωνή ).
ΥΓ1- Υπαρχει η άποψη ότι την εποχή εκείνη αλλά και για πολλά χρόνια ακόμη καταναλώσαμε αμέτρητο αριθμό lexotanil προκειμένου να αποσκορακίσουμε τα συμπτώματα και τις παρενέργειες του φόβου.
ΥΓ2- Η εξήγηση καθησυχάζει.Ανακουφίζει την αγωνία της αβεβαιότητας.Ο αρχαίος άνθρωπος ήθελε να επιβιώσει, φοβόταν το θάνατο, ήταν αβοήθητος απέναντι στο περιβάλλον του και η εξήγηση του πρόσφερε την αίσθηση , ή τουλάχιστον την ψευδαίσθηση του ελέγχου.Συμπέρανε ότι, αν συμβαίνουν όλα αυτά που η αιτία τους είναι υπερφυσική, τότε ίσως να μπορεί να βρεθεί τρόπος να εξευμενίσει το υπερφυσικό– απόσπασμα απο το μυθιστόρημα του IRVIN YALOM ” ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΠΙΝΟΖΑ ”.

Δ.Ζολώτας