Πέτρος Χ. Λόλας

            Είμαι ένας αγχωμένος πολίτης με την καθημερινότητα μου,  όπως νομίζω και πολλοί άλλοι με τι δική τους.Δεν μπορώ να ηρεμήσω,  θέλω να «ησυχάσω»  δεν μπορώ, πασχίζω να  χαίρομαι την καθημερινότητα μουόπως μου αρέσει, πολύ δύσκολο.

Όπου και να κοιτάξω «πληγώνομαι»,δε βλέπω «φως», βλέπω απαισιοδοξία, βλέπω τιμές να «τραβούν την ανηφόρα» και το «Θα πατάξουμε την Ακρίβεια» να είναι έπεα πτερόεντα. Βλέπω να «παγώνω» το χειμώνα,  βλέπω να «αράζω» το αυτοκίνητο μου, βλέπω να λέω «βαστάτε ποδαράκια μου». Βλέπω νέους παντού  σε διαδηλώσεις,  σε διαμαρτυρίες, εργαζόμενους σε  απεργίες, βλέπω βία,  ακόμα και αστυνομική, απειλές, καταστροφές, πολέμους.

            Όπου και να δω ειδήσεις «πληγώνομαι»,από τα  σκάνδαλα, τις απάτες εκατομμυρίων, τη διαφθορά («Αρχιερέας της διαπλοκής» το Κράτος πριν χρόνια,  «Αρχιερέας διαφθοράς»  το Κράτος  σήμερα), τους στημένους αγώνες, ακόμη και τους μαθητικούς,  τους Υπουργούς και πολιτικούς  χωρίς τα απαιτούμενα  πτυχία να κατέχουν επιδραστικά  αξιώματα, παραβατικότητα στα σχολεία, ενδοοικογενειακή βία,  χρηματισμό-δωροδοκίες, πάλι καταστροφές από καιρικά φαινόμενα, πάλι ζωές να  χάνονται.

Όπου και να διαβάσω τα νέα  «πληγώνουμε», στο διαδίκτυο,  στα έντυπα μέσα, στο κινητό, στο tablet, στις δηλώσεις επώνυμων και ανώνυμων. «Η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί, δεν  είναι ανεξάρτητηκαι δίκαιη»δηλώνουν οι 7 στους δέκα ανώνυμοι πολίτες.  Γυναικοκτονίες, αδελφοκτονίες για ασήμαντη αφορμή.

Ο Λαός θυμόσοφα περιγράφει την ψυχολογική μου κατάσταση για την καθημερινότητα μου  με το διαχρονικό «Θέλω να αγιάσω, αλλά δεν μ’ αφήνουν οι διαόλοι»

Θα καταντήσουμε, αν  δεν  καταντήσαμε κιόλας η  διαφθορά, η διαπλοκή, η  παραβατικότητα,  το θράσος,  η αμετροέπεια, οι απάτες,  η αυθάδεια, οι  λαμογιές και όλα τα  τέτοια να  τα θεωρούμε  καθημερινότητα μας.

Ένας κολλητός μου, μου εξομολογήθηκε τη «φιλοσοφία» του, δηλαδή ότι και  ένας φίλος  ψυχίατρος μου σύστησε «Γράψτα όλα  κανονικά»,  αλλιώς κατά πως λέει και ο Λαός « αδιαφόρησε,μην δίνεις σημασία, μην ασχολείσαι»

Αυτός το προχώρησε «τι σε νοιάζει εσένα αν τόσοι βουλευτές και πολιτευτές  μεταπηδούν από ένα πολιτικό κόμμα σένα άλλο, αν κάποιοι αλλάζουν πολιτικό χρώμα, κάποιοι ακόμα και τέσσερα;»

«Αυτό και εγώ, ο ειδικός, ο ψυχολόγος δεν μπορώ να το εξηγήσω»

Χάρηκα, ανάσανα, νόμισα ότι βρέθηκε  η λύση στο «πρόβλημα» μου. Όμως, αμέσως  θυμήθηκα το του Περικλή στον Επιτάφιο  προς τους Αθηναίους«Μόνον εμείς θεωρούμε ότι όποιος μένει αμέτοχος στα κοινάδεν είναι φιλήσυχος αλλά άχρηστος»

Και αμέσως, δυστυχώς, πέταξε μακριά η λύση  και ξανάπεσα στην «προτέρα κατάσταση»(είναι σωστό, με ο και όχι με ω)

Πώς να ηρεμήσω, πώς να μην αγανακτήσω  όταν ακούω το ανήκουστο, προσβλητικό και  υποτιμητικό για   τη νοημοσύνη μου«Οι νοικοκύρηδες ψηφίζουν ΝΔ» Κύριε Πολιτικέ, το 60-70% των  Ελλήνων που δεν σας ψηφίζει τι είναι; Έχετε την καλοσύνη να μου το πείτε, μήπως κάνω λάθος για ότι νομίζω ότι είμαι εγώ και τόσοι άλλοι; Αλήθεια!, γιατί δεν τον παρέτησαν;

Πώς να ησυχάσω, να «κάτσω στ΄ αυγά μου» κατά την λαϊκή θυμοσοφία με το  «μην δίνεις σημασία» όταν  από  πολιτικό με πολύχρονη παρουσία-εμπειρία στη Βουλή  ακούω το περιφρονητικό, θρασύτατο  και αλαζονικό «Κλείσε το στόμα σου ένα λεπτό, ρε πουλάκι μου», κλείστο,  μιλάω»

Τι μας τα χάλασε  τώρα με το «……κλείστο,  μιλάω»Μια χαρά μας το είπε με το άλλο πριν, το επικροτήσαμε  κιόλας «βλέπω αλαζονεία σε υπουργούς ……… και θα έλεγα να ξεκαβαλικέψουνε. Έχουμε και τέτοια φαινόμενα και θα πρέπει να κοπούνε και άμεσα».

Ο Αριστοφάνης στην εποχή του «φώναζε»  «Βασάνιζε στο μυαλό σου  αυτό που θα ξεστομίσεις» και οΣόλων έλεγε και δίδασκε «Τοις πολίταις μη θρασύνου»

Πώς να γαληνέψω και να απολαύσω σταυροπόδι έναν  καφέ  ακούγοντας στο ραδιόφωνο «όλοι το ίδιο είμαστε, …. και όλοι έχουμε καρδιά…» όταν μέσα στο «Ναό της Δημοκρατίας», τη Βουλή, εκστομίζονται άκοσμοι χαρακτηρισμοί: ένας «Δεν φαντάζεσαι πόσο σε σιχαίνομαι, είσαι ένα ασήμαντο ανθρωπάκι»  και ένας άλλος «Άθλια πολιτικός αρχηγός, μια πολιτική μαφία»

            Πώς να ακολουθήσω τη συμβουλή του κολλητού μου «αδιαφόρησε» όταν μαθαίνω ότι στην χώρα μου έχουμε «Εθνική υβρίστρια»Δεν έμαθα όμως, αν έχει και ποιον προπονητή. Χάνω τη κανονικότητα μου, την ηρεμία μου  όταν  το ακούω. Θέλω, το Έθνος μου να  το αγαπούν και να το υπερασπίζονται όλοι, «….. Λαός και Κολωνάκι…»και κατάπως το λέει ο απλός λαός «Και εμείς στα «αλώνια» και εσείς στα «σαλόνια»

Δε νοιώθω καλά με τον εαυτό μου να ακούω να μου λένε  «τι σε νοιάζει, μην ασχολείσαι» να είμαι αδιάφορος  μη αντιδρώντας, μη χαρακτηρίζοντας τουλάχιστον απρέπεια  και  σεξιστικό το  «Άντε  κυρά μου να κάνεις  και κάνα παιδί»που ακούστηκε στη Βουλή.Ούτε θέλω ναυποτιμούν τη νοημοσύνη μου λέγοντας εκ των υστέρων «….. αποτελούσε  ευχή»

«Δεν θα απολογηθώ σε κανένα κερατά» Με όποια έννοια και αν  λεχθεί από πολιτικό δεν  είναι ψυχραιμία, δεν είναι κόσμιο, δείχνει περιφρόνηση, είναι αλαζονεία.

Να θυμίσουμε σε αυτούς τους εκπρόσωπους   που συμμετέχουν στη λειτουργία της Δημοκρατίας τι έλεγε  ΟΠιττακός ο Μυτιληναίος «Όταν κυβερνάς (είσαι Πολιτικός), να φροντίζεις οι πράξεις σου ν’ αποτελούνκόσμημα»

Ούτε και μας περιποιεί τιμή να αποκαλούμαι πολιτικό μας συνυποψήφιο «Ο Κύριος τίποτα» 

Και πολιτικό μας αντίπαλο»«Είσαι σκουπίδι»

«Δεν είμαι αριστερός τεμπέλης» Αλήθεια ! Μεγάλοι μας λογοτέχνες, ποιητές, μουσικοσυνθέτες, καλλιτέχνες, αμέτρητοι απλοί βιοπαλαιστές,  τι ήταν; Αυτοί που πήρανΝόμπελ στην Ελλάδα τι ήταν; Και από την άλλη, όσοι δήλωναν ανύπαρκτα Πτυχία  τι είναι;

Αξίζει εδώ να συστήσω στους αναγνώστες του Άρθρου να δουν-διαβάσουν τι είπε ο Σεφέρης για τους πολιτικούς, όχι το «Η Ελλάδα με πληγώνει όπου και αν βρεθώ», αλλά το άλλο. Δεν θέλω ούτε να το γράψω.

Δεν τιμώ ούτε σέβομαι τους αγώνες της Αριστεράς”  Κύριε Πολιτικέ, επειδή είμαι, εκτός των άλλων  και περίεργος, μήπως θα μπορούσατε να μου πείτε ποιους αγώνες τιμάται; Φαντάζομαι, όχι αυτούς που για πολλά χρόνια ταλάνισαν χιλιάδες Έλληνες για το φρόνημα τους. Νομίζω ότι δε σας διαφεύγει το «Αξίωμα» «Το φρόνημα είναι ελεύθερο, η πράξις διώκεται» Θέλετε, ονειρεύεστε  να γυρίσουμε στα χειραγωγούμενα  επαίσχυντα «Πιστοποιητικά Κοινωνικών Φρονημάτων;»

Καταξιωμένος-πολυδιαβασμένος συγγραφέας βάζει έναν ήρωα του να μας θυμίσει ένα άλλο «αξίωμα»  «Εκείνοι καλώς, ή κακώς αυτά έκαμαν, εγώ να δω τι θα κάνω»

Φαίνεται ότι σε αρκετούς πολιτικούς λείπει η επίγνωση των λόγων τους, περισσεύει η  απρέπεια,  η αλαζονεία και η αμετροέπεια. Αλλιώς νομίζω δεν εξηγείτε γυναίκα βουλεύτρια να υποδείχνει σε γυναίκα πολιτευτή.«Δεν θα ξαναπείτε “δεν είχατε γεννηθεί τότε”  Άμα δεν είχατε γεννηθεί, ξαναμπείτε στην κοιλιά της μαμάς σας και περιμένετε να γεννηθείτε»Δεν θέλω να το πιστέψω. Και όμως ειπώθηκε έτσι ακριβώς και με κομπορρημοσύνη στην τηλεόραση. Χωρίς ντροπή, χωρίς να διορθώσει κάτι, έστω και εκ των υστέρων.

Τι αυθάδεια και αυτή. Εμείς οι παλιοί θυμούμαστε καλά  στο Γυμνάσιο την τιμωρία «Αποβάλλεσαι επί διήμερόν διότι αυθαδείασες»

Δεν τους έμαθαν ότι η πολιτική αμετροέπεια και  οι μεγαλοστομίες «βλάπτουν σοβαρά» την πολιτική και κοινωνική τους εικόνα!

Αναρωτιέμαι «Είμαστε κάποιοι πολιτισμένοι, ή βολεμένοι» και ότι μας αρέσει και ότι νάνε λέμε!.

«Μη μιλάτε εσείς που γίνατε βουλευτής επειδή ο πατέρας σας είναι βουλευτής. Αλήθεια! Εγώ που ο πατέρας μου ήταν γεωργός και αγράμματος  μπορώ, ή δεν μπορώ να μιλάω;

Αλήθεια! Τόσοι Αρχηγοί, Υπουργοί και Βουλευτές  τι πρέπει να κάνουν;

Αλήθεια! Θα το έλεγε αυτό και σε ένα  «μεγάλο ψάρι;»

«Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω  απ’ όσα –άκουσα, είδα, διάβασα»  Στο τραγούδι είναι   πέρασα.

Τι μέλλει γενέσθαι ;Προσφιλής έκφραση όταν και όπου χρειάζεται Απόφαση.

Χρειάζονται Κανόνες και μάλιστα άμεσα. Όμως, να τηρούνται  από όλους, και «τα μικρά ψάρια», εμάς τους πολλούς ανώνυμους, σεμνούς, ταπεινούς, κανονικά φορολογούμενους (κάποιος μας βάφτισεφορολογικά υποζύγια), αλλά προπαντός από «τα Μεγάλα Ψάρια»

Διαχρονική παρακαταθήκη την οποία οι πολιτικοί μας και εμείς, η Κοινωνία, οφείλουμε να την έχουμε σημαία μας σε κάθε στιγμή  στη ζωή μας  να είναι  αυτό που είπε και πίστευε ο Μπακογιάννης«Το ήθος της πολιτικής γίνεται, προοπτικά, ήθος της κοινωνίας» «Χαλασμένοι  πολιτικοί», χαλασμένη Κοινωνία.

Εδώ ταιριάζει  αυτό που ένας πολυδιαβασμένος  συγγραφέας έβαλε έναν από τους ήρωες του να πει το πάντα επίκαιρο «Αλλά και η πατρίδα σάμπως δεν είναι για τους λίγους  μάνα και για  τους πολλούς μητριά;»

Πότε επιτέλους θα γίνει αυτό που ο Κολοκοτρώνης ζήτησε από τους νέους στην ομιλία του στην Πνύκα «… Εἰς  ἐσᾶς μένει νὰ ἰσάσετε καὶ νὰ στολίσετε τὸν τόπο, ὁποὺ ἡμεῖς ἐλευθερώσαμε……»

Επιτέλους, να ισιάσουμε κατά την παραίνεση  του Ελευθερωτή μας  για μην βουλιάξουμε κατά δήλωση πρώην πρωθυπουργού.

Ο Ελύτης έγραψε«….εγώ φεύγω. Εσείς να δούμε τώρα»

Το «Νομιμότητα παντού» έγινε τελευταία σύνθημα. Όμως, ο «τόπος»  του Γέρου του Μωριά, 200 τόσα χρόνια, αλλά και τα τελευταία 7,  δεν ίσασε ακόμα και το χειρότερο δεν φαίνεται να ισάζει. Οι κάθε είδους παραβατικότητες, ανομίες, μεγαλοαπάτες   πληθαίνουν,αντί να εκλείπουν, η βία περισσεύει.

Χρειαζόμαστε όλοι Ήθος, Αξιοπρέπεια, Αυτοσεβασμό, Αυτογνωσία, Αρχές, Αξίες, Ποιότητα, Σεβασμός στον συνάνθρωπό, όποιος και νάνε αυτός

Ίσως, τότε η καθημερινότητα μου να είναι  ήρεμη, γαλήνια και να μην συγκινούμαι, ούτε να «ξεβολεύομαι»  από τον καναπέ όταν θυμάμαι, ή ακούω το αγαπημένο μου  Ηπειρώτικο δημοτικό  «Αλησμονώ και χαίρομαι, θυμιούμε και λυπούμαι»