Οι Συνέπειες της Ηττοπάθειας
Οι δημόσιες δηλώσεις του πρωθυπουργού στην τηλεόραση για υποχωρήσεις έναντι της Τουρκίας, δημιούργησαν δικαιολογημένα μεγάλο θόρυβο. Πράγματι, είναι σχεδόν ανήκουστο για αρχηγό κράτους, να δείξει δημόσια τέτοια ηττοπάθεια για ένα τόσο κρίσιμο εθνικό θέμα, αμφισβητώντας ο ίδιος τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας που ορκίστηκε να προστατεύσει.
Αναρωτιέμαι τι πρέπει να σκέφτεται το 60% των ψηφοφόρων που δεν τον ψήφισαν και πολύ περισσότερο τι σκέφτονται πλέον το 40% αυτών που τον ψήφισαν, που στην προεκλογική εκστρατεία ανέμιζαν περήφανα χιλιάδες ελληνικές σημαίες. Εκτός, αν ο πρωθυπουργός νόμιζε ότι ανέμιζαν λευκές σημαίες που αποτελούν σύμβολο για όσους έχουν πρόθεση να παραδοθούν.
Η γενική αντίληψη που επικρατεί είναι, ότι το έκανε για να προετοιμάσει τους Έλληνες πολίτες για μία νέα Πρέσπα συμφωνία, Όμως τις δηλώσεις του δεν τις άκουσε μόνο ο ελληνικός λαός αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος.
Με πρώτο τον Ερντογάν που βλέπει πλέον τον Έλληνα πρωθυπουργό σαν αδύναμο και ηττοπαθή. Για τον Τούρκο μονάρχη είναι ένα καλό ξεκίνημα για την υλοποίηση των πολύ μεγαλύτερων σχεδίων που οραματίζεται για μία νέα Τουρκική αυτοκρατορία.
Όμως οι επιπτώσεις της ηττοπάθειας που δείχνει ο πρωθυπουργός δεν σταματούν εδώ.
Όσοι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν ακόμη διάθεση να υποστηρίξουν την Ελλάδα, δεν έχουν πλέον το λόγο να συνεχίσουν να το κάνουν. Ίσως ακόμη και να ανακουφίστηκαν από τις δηλώσεις του Μητσοτάκη, που τους έβγαλε από την υποχρέωση να συνεχίζουν να στηρίζουν την Ελλάδα και δεν θα αντιμετωπίζουν πλέον τις απειλές του Ερντογάν. Και οι γειτονικές χώρες, όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ θα πρέπει να αναρωτιόνται για τις σχέσεις που θα διατηρήσουν με την Ελλάδα και για την αξιοπιστία του ίδιου του Έλληνα πρωθυπουργού.
Είναι πολλοί που υποθέτουν ότι πρωθυπουργός έλαβε εντολές από την Αμερική. Όμως από ποιόν ή ποιους; Σίγουρα όχι από τον Μπάιντεν, που ο ρόλος του έχει πλέον περιορισθεί στο να διαβάζει ή να υπογράφει κείμενα που τα ετοιμάζουν ανώνυμοι, χωρίς ο ίδιος να έχει την παραμικρή ιδέα.
Αν πράγματι δόθηκαν εντολές, το πιο πιθανόν είναι ότι ήλθαν από τον Σόρο και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ που τις διαβίβασαν στον πιόνι τους τον Ομπάμα που μαζί με τους τέως συμβούλους του, που έχουν θέσεις κλειδιά στον Λευκό Οίκο, κατευθύνουν την αμερικανική πολιτική πίσω από τις κουρτίνες. Είναι γνωστό ότι γιος του Σόρου μπαινοβγαίνει στον Λευκό Οίκο όποτε και όταν θέλει, όχι για τουρισμό αλλά για να περνά εντολές.
Όμως η Ελλάδα έχει επίσης ισχυρούς φίλους στο Κογκρέσο και την Γερουσία που την υποστηρίζουν, ειδικά στο θέμα του Αιγαίου με την Τουρκία, και έχουν ήδη βάλλει φρένο στην έγκριση της στρατιωτικής πώλησης εξοπλισμού στην Τουρκία για τον εκσυγχρονισμό των μαχητικών αεροσκαφών F-16, που επιδιώκει ο Λευκός Οίκος. Αναρωτιέμαι αν μετά τις δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργού, θα έχουν τα κίνητρα ή την διάθεση να συνεχίσουν να στέκονται στο πλευρό της Ελλάδας.
Η γενική αντίληψη που αρχίζει να επικρατεί, είναι ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός, όπως έχει αποδείξει και με την φάρσα της κλιματικής αλλαγής, δεν έχει πρόβλημα να ακολουθεί τις εντολές του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, εμπλουτίζοντας τις ολίγες εταιρείες που συνδέονται με το Φόρουμ ή απλά εξυπηρετούν τα σχέδια του.
Όμως οι δηλώσεις του για υποχωρήσεις στο Αιγαίο, δεν αποτελούν απλά μόνο ηττοπάθεια έναντι της Τουρκίας ή μία διευκόλυνση για ολίγες εταιρείες να γεμίζουν τα ταμεία τους με δισεκατομμύρια από τις ενεργειακές πηγές του Αιγαίου. Αποτελούν καθαρό και άμεσο κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια και ακεραιότητα της χώρας.
Για την ώρα, ο πρωθυπουργός δείχνει να αδιαφορεί ακόμη και αν μελλοντικά συμμερίζεται το ίδιο στίγμα της προδοσίας, που κουβαλά στην πλάτη του ο προκάτοχος του, που τον τιμώρησε ο ελληνικός λαός και τον οδήγησε στην αφάνεια.
Είναι στο χέρι του να το αποφύγει, αλλά πολύ περισσότερο, είναι στα χέρια των πολιτών να προστατεύσουν και να διατηρήσουν τα νόμιμα εθνικά δικαιώματα και την ακεραιότητα της χώρας.
Δρ. Νικόλαος Α. Στεργιούλας
Διεθνής οικονομολόγος. Έχει διετελέσει σύμβουλος σε δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις στις ΗΠΑ και άλλες χώρες. Στο παρελθόν εχει εργασθεί στο Αμερικανικό Κονγκρέσσο και διετέλεσε ανώτατο στέλεχος του Υπουργείου Εμπορίου των ΗΠΑ.
