Ένα χέρι το άρπαξε ανυπόμονα. Οι σελίδες του ρίγησαν. Ήταν αρκετό καιρό σκονισμένος σε αυτή την πλαστική σακούλα με λογής – λογής αντίκες και ανυπομονούσε πότε θα έπαιρνε ξανά τη θέση του στο ράφι της παλιάς ξύλινης βιβλιοθήκης, δίπλα στον σύντροφο του, στον TOMUS I. Δεν καταλάβαινε, γιατί τους είχαν χωρίσει τόσο βίαια, τόσο καιρό τώρα… Άκουσε χτύπους σαν σε γραφομηχανή-παρόλο που γεννήθηκε πριν από 200 χρόνια είχε γνωρίσει την γραφομηχανή- και μετά:

-È un peccato che il secondo volume dell’Iliade non esista… (μετάφραση :Ατυχία είναι ο δεύτερος τόμος της Ιλιάδας και δεν υπάρχει ο πρώτος…)

-Τι γλώσσα είναι αυτή; αναρωτήθηκε. Κάτι μου θυμίζει. Ο φίλος μας άλλωστε είναι τρίγλωσσος -λατινικά, αρχαία ελληνικά και εκδόθηκε στη Γερμανία- και κάτι ψιλοκατάλαβε. Ήταν κατασκονισμένος και δεν έβλεπε τίποτα. Μετά από ένα σκούπισμα από την σκόνη, που του έκανε ο Ιταλός παλαιοπώλης-πως βρέθηκε στην Ιταλία είναι μία άλλη ιστορία, έβλεπε πια. Τότε είδε ένα περίεργο φωτεινό μηχάνημα- tablet- και είδε το όνομα του να καταχωρείται σε κάτι που έγραφε EBAY δίπλα σε αντίκες και κάτι άλλα περίεργα νέα αντικείμενα. Ο παλαιοπώλης το επέστρεψε στη στοίβα με τα υπόλοιπα πράγματα. Τον υπόλοιπο καιρό ήρθανε δίπλα του και άλλα βιβλία, οπότε μπόρεσε να μάθει τα καθέκαστα που έκαναν τη ράχη του να ανατριχιάσει. Οι άνθρωποι δεν διαβάζουν πια. Στα χέρια τους βρίσκεται σχεδόν όλη μέρα μία μικρή συσκευή, το κινητό. Από εκεί παρακολουθούν βίντεο, ακούνε τραγούδια και διαβάζουν ανορθόγραφα και κακογραμμένα μηνύματα. Δεν καταλάβαινε τι είναι αυτά τα βίντεο αλλά ένα παλιό κινητό τηλέφωνο του ορκιζόταν ότι ήταν εφεύρεση του διαβόλου…Ο καιρός περνούσε μέσα στην ανασφάλεια και σε νέες πληροφορίες που έκαναν το βιβλίο μας να κιτρινίζει από το φόβο του…

Κλικ, κλικ, κλικ… Ωραία δέχτηκε την τιμή μου- μουρμούρισα ευχαριστημένος. Η παραγγελία μου πληρώθηκε και ο Ιταλός παλαιοπώλης μετά από λίγες μέρες μου έστειλε τον κωδικό αποστολής για να παρακολουθώ το βιβλίο μου…

– «Ψιτ, ἆρά τις ἀκούει;» φώναξε το βιβλίο μου, όταν κατάλαβε ότι τώρα που ήταν τυλιγμένο θα ξεκινούσε το ταξίδι του- του τα είχε διηγηθεί μία ασημένια κορνίζα που είχε πουληθεί και είχε επιστραφεί ξανά στον παλαιοπώλη μας. Δίπλα του στο κέντρο διαλογής κινητά, τάβλετ, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, ξεκαρδίστηκαν στα γέλια.

-Τι γλώσσα είναι αυτή ρε μπρο; Αρχαίος είσαι;

-Ναι είμαι διακοσίων χρόνων…

Η κοροϊδία συνεχίστηκε και σε άλλα κέντρα αλληλογραφίας διότι το δέμα ταξίδεψε από Ιταλία στην Ελλάδα με του εξής σταθμούς: Ponte San Giovanni- Palmanova- Budapest-Sofia-Thessaloniki – Athens- Grevena.

Ντιγκ, ντιγκ, το τηλέφωνο μου κουδούνισε χαρούμενα. Ήρθε μουρμούρισα. Το μεσημέρι έτρεξα να παραλάβω το δέμα μου. Τα αποκαλυπτήρια ήταν συγκινητικά. Το βιβλίο πήρε τη θέση του δίπλα στον TOMUS I που είχα παραλάβει την προηγούμενη μέρα από Γερμανία-άλλη ιστορία αυτή. Η χαρά του ήταν σίγουρα μεγάλη που αντάμωσε με κάποιον άλλο σύντροφό του από το 1828 και με άλλα βιβλία. Λειψία, 1828. Έτρεξα στη βιβλιοθήκη μου γιατί αυτή η χρονολογία κάτι μου θύμιζε. Το 1828 ο Χριστόδουλος Κλονάρης- πιθανή συγγένεια εξετάζεται ακόμη- διορίσθηκε Δημόσιος Συνήγορος. Νάτο λοιπόν! Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε, όταν η Ελλάδα δεν ήταν ακόμη ανεξάρτητο κράτος και περιείχε τη μεγαλύτερη και πιο ξακουστή Ελληνική ιστορία, αυτή του θυμού του Αχιλλέα. Το βιβλίο μου θα συνεχίσει το ταξίδι του, αφού προορίζεται για δώρο στον ανιψιό μου, που γιορτάζει σε λίγες μέρες. Μέχρι τότε έχω τη χαρά κάθε φορά που μπαίνω στο σπίτι να το ανοίγω και να διαβάζω ένα μικρό χωρίο…Άλλωστε, μπορεί η ανάγνωση να είναι μία μοναχική εμπειρία, το να χαρίζεις ένα καλό βιβλίο είναι -για μένα τουλάχιστον – ένα μεγάλο παράθυρο στον κόσμο…Ας αφήσουμε τα κινητά και ας διαβάσουμε ένα καλό βιβλίο, αφού πρώτα χαϊδέψουμε και μυρίσουμε το χαρτί του…

 

Κλωνάρας Θεόδωρος