Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΔΥΣΗ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Αν η Δύση απογοητέυθηκε από την επανεκλογή του Ερντογάν, την ευθύνη σε μεγάλο βαθμό την φέρνουν οι ανίκανοι ηγέτες της.
Για χρόνια ο Ερντογάν συμπεριφέρεται σαν ένας μπούλης, απειλώντας, προκαλώντας και εκβιάζοντας τις δυτικές χώρες και τους πολιτικούς ηγέτες, δίχως καν να αντιμετωπίζει συνέπειες. Η δειλία των δυτικών ηγετών είναι ένα όπλο για τον Ερντογάν που το εκμεταλεύται με τον καλύτερο τρόπο. Και η Δύση πληρώνει ένα μεγάλο τίμημα.
Ολοι ίσως θυμούνται όταν πριν λίγα χρόνια, απείλησε την Ευρώπη ότι θα ανοίξει τις πόρτες και θα πλημυρήσει την Ευρώπη με εκατομμύρια λαθρομετανάστες. Το έκανε, ενώ δεν έπαψε να διακηρύζει αλαζονικά ότι «Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται την Τουρκία περισσότερο από ό,τι η Τουρκία την Ευρωπαϊκή Ένωση».
To 2020, πρόσβαλλε δημόσια τον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν, αμφισβητώντας την διανοητική κατάσταση του Γάλλου προέδρου, λέγοντας ότι ο Μακρόν χρειαζόταν θεραπεία ψυχικής υγείας λόγω της στάσης του απέναντι στο Ισλάμ και τους Μουσουλμάνους. Και κατά καιρούς, εξαπέλυσε απειλές κατά των ηγετών της Γερμανίας, Ιταλίας, Δανίας, Νορβηγίας, Φιλανδίας και άλλων χωρών.
Ο Ερντογάν στράφηκε ακόμη και εναντίον της Αμερικής. Απείλησε τον αμερικανικό στρατό στην Συρία ότι θα δεχθεί «οθωμανικό χαστούκι», και θεωρείται υπεύθυνος για τις διαρροές των θέσεων των αμερικανικών στρατιωτικών ειδικών δυνάμεων, και για τις διευκολύνσεις που παρείχε σε ξένους μαχητές που περνούν τα σύνορά της στη Συρία για να ενταχθούν στο ISIS.
Όμως είναι η Ελλάδα που δέχεται σχεδόν καθημερινά απειλές, εκβιασμούς και προσβολές από τον Τούρκο ηγεμόνα, καθώς την βλέπει σαν το πρώτο εμπόδιο στα μεγαλεπήβολa και ονειρώδη σχέδια επαναδημιουργίας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πέρυσι τον Οκτώβριο, στη μεγαλύτερη συγκέντρωση Ευρωπαίων ηγετών στην άτυπη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στην Τσεχία, μπροστά σε όλους τους ηγέτες, εξαπέλυσε νέα επίθεση κατά της Ελλάδας απειλώντας ότι η Τουρκία θα έρθει το βράδυ!
Οι προκλητικότητες του Ερντογάν έχουν ήδη δημιουργήσει εντάσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας και επίσης έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο πρόβλημα μέσα στο ΝΑΤΟ. Δεν είναι μόνο ότι απειλεί συνέχεια την Ελλάδα που είναι επίσης μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά υπονομεύει και βλάπτει τα δυτικά συμφέροντα. Ήδη η συμφωνία του με τη Μόσχα για την αγορά του ρωσικού συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας S-400, έχει δημιουργήσει τεράστιες προστριβές με τις ΗΠΑ και άλλους δυτικούς συμμάχους.
Επίσης, η Τουρκία αρνήθηκε να συμμετάσχει στις δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας για την Ουκρανία, και άνοιξε τις πόρτες για τους Ρώσους ολιγάρχες να φέρουν ανενόχλητοι τα γιωτ και τα δισεκατομμύρια τους. Ο Ερντογάν επίσης συμφώνησε με τον Πούτιν για τη δημιουργία κόμβου φυσικού αερίου στην Τουρκία, ώστε να καταστεί δυνατή η αποθήκευση ρωσικού αερίου στην περιοχή της Θράκης στην Τουρκία και στην συνέχεια η πώλησή του σε δυτικούς πελάτες. Και για να βοηθήσει τον Πούτιν να αποφύγει τις κυρώσεις, η Τουρκία συμφώνησε να πληρώσει το 25% του λογαριασμού της για φυσικό αέριο στη Ρωσία σε ρούβλια.
Πως αντέδρασαν οι δυτικοί ηγέτες; Ως συνήθως, με φιλοδωρήματα. Στις 17 Απριλίου, λιγότερο από ένα μήνα από τις Τουρκικές εκλογές, ο αμερικανός πρόεδρος Μπάιντεν, επιβράδευσε τον Ερντογάν εγκρίνοντας την στρατιωτική πώληση εξοπλισμού στην Τουρκία για τον εκσυγχρονισμό των μαχητικών αεροσκαφών F-16.
Αν ο Μπάιντεν περίμενε ενα ευχαριστώ από την Τουρκία, το εισέπραξε μια εβδομάδα αργότερα όταν ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών τον απεκάλεσε «τσαρλατάνο» για τις δηλώσεις που έκανε για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Προφανώς η προσβολή δεν ενόχλησε τον Μπάιντεν που συνεχίζει να επιμένει για την πώληση του εξοπλισμού αν και είναι σχεδόν βέβαιο ότι το Κονκγρέσσο δεν θα την εγκρίνει.
Οσοι ελπίζουν ότι οι σχέσεις των δυτικών χωρών με την Τουρκία θα βελτιωθούν στο μέλλον, ζουν με φαντασιώσεις. Ο Ερντογάν επανεκλέγει υποσχόμενους στους οπαδούς του μία σκληρότερη αντιδυτική πολιτική. Στην προεκλογική του εκστρατεία μία από τις μεγάλες υποσχέσεις που έδωσε στους Τούρκους πολίτες ήταν ότι θα αγωνισθεί για «την επιβίωση της χώρας απέναντι σε μεγάλες δυτικές δυνάμεις, τους Σταυροφόρους, εσωτερικούς εχθρούς, προδότες, τρομοκράτες, άθεους και ομοφυλόφιλους». Προφανώς οι σταυροφόροι ζουν μόνο στην φαντασία του, γιατί κανείς δεν τους έχει δει τουλάχιστον για μερικούς αιώνες.
Το ερώτημα είναι αν οι δυτικοί ηγέτες, βρουν τελικά το κουράγιο να βάλλουν φρένο στις προκλήσεις και αξιώσεις του Ερντογάν και να αρχίσουν να σκέφτονται σοβαρά ακόμη αν θα πρέπει η Τουρκία να παραμείνει μέλος του ΝΑΤΟ. Είναι ενθαρυντικό ότι ήδη άρχισαν να γίνονται πρώιμες συζητήσεις μέσα στους δυτικούς κύκλους.
Ειρωνικά, ο ίδιος ο Ερντογάν πρόσφατα απείλησε ότι η Τουρκία ενδέχεται να αποχωρήσει από τη Δυτική στρατιωτική Συμμαχία του ΝΑΤΟ στους επόμενους 5-6 μήνες, λόγω των προκλητικών ενεργειών των δυτικών συμμάχων εναντίον της Τουρκίας! Δεν ελπίζω ότι θα πραγματοποιήσει την απειλή του, αλλά σίγουρα η αυθάδεια του να κατηγορεί την Δύση για προκλητικές ενέργειες, δεν έχει όρια.
Αυτό που είναι βέβαιο, είναι ότι ο Ερντογάν γνωρίζει και το έχει δείξει έμπρακτα, ότι δεν ανήκει ούτε στην Δύση ούτε και στο ΝΑΤΟ. Απομένει πλέον να κατανοήσουν το ίδιο και οι εύθραυστοι δυτικοί ηγέτες. Απομένει πλέον να κατανοήσουν το ίδιο και οι συχνά εύθραυστοι δυτικοί ηγέτες. Ο Τούρκος ηγεμόνας αποτελεί πρόβλημα για όλη την Δύση και όχι μόνο για την Ελλάδα.
Ο Ελληνας πρωθυπουργός δεν πρέπει ποτέ να πέσει στην παγίδα Τούρκου ηγέτη, με τις ψευτοαξιώσεις και όρια που θέτει στο Αγαίο, και να εμπλακεί σε διμερείς διαπραγματεύσεις ή να προσφύγει στο δικαστήριο της Χάγης, για ένα θέμα που είναι ήδη διεθνώς νομικά κατωχηρομένο και αδιαπραγμάτευτο. Αυτό που πρέπει να κάνει, είναι να συσπειρώσει τις άλλες δυτικές χώρες σε μιά κοινή γραμμή ενάντια στις προκλητικότητες του Τούρκου μπούλη που στην φαντασία του βλέπει ακόμη σταυροφόρους και αποτελεί πρόβλημα για την Δύση.
Βάζοντας φρένο στις ψευτοαξιώσεις του Τούρκου μπούλη για το Αιγαίο, θα είναι μια καλή αρχή.
Δρ. Νικόλαος Α. Στεργιούλας
Διεθνής οικονομολόγος. Έχει διατελέσει σύμβουλος σε δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις στις ΗΠΑ και άλλες χώρες. Στο παρελθόν είχε εργασθεί στο Αμερικανικό Κογκρέσο και διετέλεσε ανώτατο στέλεχος του Υπουργείου Εμπορίου των ΗΠΑ.
