Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

 

Δεν της ήταν αρκετό της κυρίας Βούλας που ο κύπριος σύντροφός της ήτανε πιστός,   ήθελε να μάθει και για τις σχέσεις του παρελθόντος του.

Ο κύριος Ιππόλυτος Ζαρατούστρας, από την άλλη, επέμενε πως η Βούλα ήταν η πρώτη γυναίκα της ζωής του. Κι αφού η παρθενιά του άνδρα δεν αποδεικνύεται, την παρέπεμψε πλέον  στην εγκυκλοπαίδεια! Οπότε διαβάζει:

Ο μυθικός Ιππόλυτος, ως γιος Αμαζόνας, ήταν παρθένος.

Ο κύπριος όμως, πώς ήταν δυνατόν να ήταν παρθένος με τόση σεξουαλικότητα και έφεση στον ποδόγυρο! Ό, τι και να έλεγε, με τίποτα δεν έπειθε την Βούλα για το αγνό του παρελθόν. Εάν όμως ο Ιππόλυτος καταγότανε από τα μέρη της, κάτι θα μπορούσε να μάθει για το παρελθόν του! Ως κύπριος, όμως, και κυνηγημένος από τον Αττίλα, δεν υπήρχε περίπτωση.

Στην γειτονιά την ζηλεύανε αφάνταστα την κυρία Βούλα Βαρβάτη για τον εξής λόγο: Ενώ είχε βάλει πλώρη για γεροντοκόρη, της έστειλε ο Αττίλας το καλύτερο τυχερό. Ο Ιππόλυτος, εκτός από λεβεντόπαιδο, ήταν κι άριστος καλλιτέχνης ελαιοχρωματιστής! Και για να την κάνουν οι αντίζηλες να σκάσει, ονομάζανε τον Ιππόλυτο Ξυπόλυτο!

Δεν είχανε άδικο και ούτε ήτανε ψέμα! Το παρατσούκλι αυτό του το φορέσανε όταν αντίκρισαν την προίκα του! Λάθος… Το ερμάριο στο οποίο ήτανε καταχωνιασμένη η προίκα του κύπριου Δεν μπρεμιέ, (έτσι την είχε εκλάβει η αφελέστατη Βούλα), ήτανε επτασφράγιστο. Να τι άλλο. Πως ο Ιππόλυτος ήταν σοφός σαν τον Ζαραπούστρα!…

Τι μπορούσε να χωρέσει όμως ένα μικρό μεταλλικό ερμάριο το οποίο είχε φέρει από το νησί της Αφροδίτης! Άντε και κάποιο όπλο για ασφάλεια! Δεν μπορούσε να πάρει και όλη την οικοσκευή ο άνθρωπος, αφού είχε φύγει κυνηγημένος από το σπίτι του! Όσο αφορά όμως την ομορφιά, και τα υπόλοιπα πλούσια σωματικά προσόντα, ήτανε ό, τι κι ό, τι για κάποια ρετσινιά!… Να λοιπόν γιατί οι κουτσομπόλες του προσάψανε πλέον και την ιδιότητα νταβατζή: Ο κύπριος νταβατζής της Βούλας! Κι ας επέμενε η καημένη πως επρόκειτο για παρεξήγηση, και πως το επάγγελμά του παραήτανε τίμιο! Ήτανε άριστος ταβαντζής. Οι καλλιτεχνικές δημιουργίες των ταβανιών, με γύψινες πλέον καρικατούρες, ήτανε πλέον απαράμιλλες! Τη ζημιά την είχε κάνει το κεφαλαίο  γράμμα Ν όταν το προσθέτανε μπροστά από το ταβάνι! Νταβατζής!

Τι είχε κάνει η ριμάδα η ζήλια και φαρμάκωσε όλες τις φίλες της Βούλας! Σβήνει ένα τόσο ανεξίτηλο και βρόμικο παρατσούκλι! Μέχρι που αναγκάστηκε ο Ιππόλυτος να φορά καθημερινά ρούχα γεμάτα λαδομπογιές και γύψο! Ακόμα και τις γιορτές!

 Κάποια μέρα η Βούλα έψαξε τις τσέπες του κρυφά και το μόνο που βρήκε, ανάμεσα στα προσωπικά του είδη, ήταν μια φωτογραφία με την μάνα του, και μάλιστα σε πολύ νεαρή ηλικία στο μνημείο Μακεδονίτισσα. Κάτι ήταν κι αυτό. Ήταν σίγουρα κύπριος.

Το πανάκριβο μυστικό ο Ιππόλυτος το είχε κλειδωμένο στο μεταλλικό ερμάριο. Και για να απαλλάξει τη Βούλα από τη μόνιμη όσο και κουραστική απορία, της έλεγε πως εκεί μέσα υπήρχε επικίνδυνο πολεμικό υλικό! Άρα, δεν έπρεπε να το πειράξει κανείς! Δεν της έλεγε περισσότερα, με αποτέλεσμα να την βασανίζει η περιέργεια. Είχε όπλα,  σφαίρες, εκρηκτικά, διπλωματικά έγγραφα, ήταν κατάσκοπος, ή τίποτα από αυτά!…

Πολλές φορές σκέφτηκε να παραβιάσει το ερμάριο, αλλά μόλις θυμότανε τα όπλα με τα πυρομαχικά το μετάνιωνε και δεν τολμούσε καν να το αγγίξει!

Μερικές φορές προσπάθησε να κόψει το ατσάλινο λουκέτο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Οπότε ο Ιππόλυτος, κάθε φορά που παρατηρούσε ίχνη παραβίασης, την απειλούσε με εγκατάλειψη. Να λοιπόν γιατί δεν κατέφυγε σε κάποιον σιδερά.

Κάποια μέρα, όταν λείπανε από το σπίτι, τους ληστέψανε. Πρώτη επέστρεψε η κυρία Βούλα και τι να δει! Το παραβιασμένο κι ανοιχτό ερμάριο θύμιζε βιτρίνα διαφήμισης εσωρούχων! Να γιατί ήταν επτασφράγιστο μυστικό, συλλογίστηκε. Ενώ τα όπλα ήταν όλα κι όλα έντεκα κιλότες στα χρώματα της ίριδας!

Επρόκειτο για μια γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα της Πάφου προπονητής της οποίας  ήτανε ο Ιππόλυτος.

Κι ενώ προς στιγμήν είχε απαλλαγεί από την περιέργεια, τώρα την βασάνιζε μια άλλη απορία με μπόλικη ζήλια. Άραγε ήτανε όλες γκόμενές του! Ποιος άλλος από τον ίδιο θα μπορούσε να της δώσει κάποια απάντηση! Άκου ήταν παρθένος! Και καθώς τις περιεργαζότανε να τι διαπίστωσε. Πως επάνω σε κάθε κιλότα ήταν γραμμένο το όνομα της κοπέλας, εκτός από τις πολύ στενές, τύπου στρίγκ, όπου δεν χωρούσε γραφή και το όνομα ήταν γραμμένο στο μεταλλικό πλαίσιο από την μέσα μεριά!

Η δεύτερη απορία της Βούλας ήταν η εξής: Σε κάποιο κενό υπήρχε ένα όνομα και μάλιστα εγγλέζικο: Κάθριν! Γιατί όμως να λείπει η κιλότα! Να την πήραν κι αυτή οι ληστές! Να την κάνουν τι; Και γιατί μόνο αυτή; Μήπως είχε πεθάνει από έιτζ! Να σκάσει πάλι η καημένη η Βούλα.

Σε κάθε χεσμένο κιλοτάκι είχε γραμμένη και μια εξήγηση: «Λούλα η βρομιάρα…» Σε άλλο: Αχόρταγη σεξουάλα… Κρύα εγγλέζα… Καυτή αφρικανή… κλπ.

Οι απορίες με τις φαντασιώσεις της Βούλας δε είχαν πλέον τελειωμό.

Μετά από κάποιο έντονο καβγαδάκι, κι αφού καταλάγιασε κάπως η ερωτική ζήλια, θα συγχωρούσε τον κακό της… μόνο εάν της έδινε μια εξήγηση για την κενή θέση. Η ίδια υποψιάστηκε να είχε σκοτωθεί η κοπέλα με τα γεγονότα του Αττίλα, κι όταν τον ρώτησε να τι της απάντησε:

«Όταν είπα εις στην μάναν μου πως θα επαντρευόμουν την Αγγλίδαν Κάθριν, την γειτονοπούλαν, ξέρεις τι μου είπεν; Αυτήν την ξεβράκωτην και λευκήν, σαν να είναι  καθαρισμένον πράσον, θα λάβεις; ».

«Και γιατί δεν της αγόρασες κάποια κιλότα;…» είπε η κυρία Βούλα.

«Γιατί; φοβάσαι μήπως εκρύωνεν; Έχειν και συνέχειαν… Άκου:

Κάποιαν μέραν η Κάθριν εξέχασεν την κιλόταν μέσα στο αμάξιν μου και την εβρήκεν μίαν γειτόνισσα. Εκείνη η καταραμένη τη γνώρισεν, επειδή την είχεν δει κρεμασμένη στο μπαλκόνιν της, κι όταν φώναξεν την μάναν της να της την δώσει, την παρέλαβεν με χαρά, νομίζοντας πως την είχεν πάρει ο αέρας από την απλώστραν. Μετά το είπε και εις την μάναν μου. Κατάλαβες τώρα γιατί μου είπεν η μάναν μου να μην πάρω αυτήν την ξεβράκωτην; Επροφήτεψεν…

Αυτή ήταν η αιτίαν να παρεξηγηθούν οι οικογένειές μας και να απομείνω χωρίς το φετίχ… της Κάθριν.

«Πού τρέχειν ο λογισμόν σου Βούλα;».

«Να, εάν είχες και την κιλότα της Κάθριν θα μπορούσες να ντύσεις μια ολόκληρη ποδοσφαιρική ομάδα, αφού είσαι γυναικείος προπονητής!».

«Δεν γίνονται αυτά κοπέλαν μου… Τες εκράτησα για ενθύμιον…».

«Γιατί δε γίνεται;… Όλα γίνονται σε εσένα!».

«Φαντάζεσαι την χοντρούλαν Eυριδίκην με εκείνην τη στενήν κιλόταν ανάμεσα εις τα σκέλιαν της; Θα ομοίαζεν με παλαιστήν σούμο!…».

Τάδε έφη Ζαρατούστρας… εκ Πάφου.

Καλά Στέφανα κυρία Βούλα κι ας τον λένε Ξυπόλυτο!