Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

     Η έναρξη του εμφυλίου πολέμου βρήκε τον γεωργό πατέρα μου σε χωράφι ανατολικά του χωριού, τρία χιλιόμετρα περίπου. Δεν μπορούσε όμως να μην ασχοληθεί με το θερισμό! Προείχε ο επιούσιος άρτος! Οπότε, παρά την έκρυθμη εμφυλιοπολεμική κατάσταση, έπρεπε να ρισκάρει ακόμα και την ζωή του. Η δεκαμελής οικογένεια έπρεπε να τραφεί οπωσδήποτε και με κάθε τρόπο. Να γιατί μαζί με το δρεπάνι κουβαλούσε και κάποιο πολεμικό όπλο!

    Πριν αναχωρήσει αθόρυβα για τον θερισμό, τον πρόδωσε το γκάρισμα του γάιδαρου. Να και η φωνή της κυρά Μαρίνας: Που παένς μέσα στ’ν νύχτα! Θα προλάβ’ς! Πήρις νερό; Δεν φέγει του χωράφ! Δε φουβάσει τ’ αντάρδις!

   «Ισύ τήρα να ρθεις νουρίτερα για να μι βγάλις καένα όργο! Θα πιάσ πολύ ζέστα σήμιρα!»

   «Ισύ τήρα τη δλειά σ’, κι τι θα κάμω εγώ είνι θκιά δ’λειά! Αφού ξέρ’ς καλά τι μη πιριμέν!

Όντας το έσπιρνις δεν ήξιρνις πως θα του γινούσα του καλουκέρ! Άιντι να μη γινατιάσου!».

    Ο κυρ Βασίλης καβαλίκεψε τον γάιδαρο, με το δρεπάνι στα χέρια, και πριν αναχωρήσει για τον θερισμό είπε στην σύζυγό του:

   «Μαρίνα! Όταν ρθεις να μι φέρεις φαϊ κι κρύου νιρό. Τήρα να μη στήλς τ’ Θουδουρούλα πάλι! Να ρθείς η ίδια για να μη βγάλ’ς κι καέναν όργου! Θα κάμ’ πουλύ ζέστα κι σήμηρα! Άξεις;».

   «Τήρα τη δλεία σ’ ισύ ρα χαντακουμένη, κι απαράταμι ιμένα μι του βάσανό μ!».

    Τα χέρια του κύρ Βασίλη ήταν στην χεριά του σιταριού, κι ο νους του πέρα ως πέρα! Στο καυτό νερό, και το οποίο είχε γίνει κάτουρο από την πολύ ζέστη. Και στην πείνα, αφού είχε ξελιγωθεί! Από την πολύ βιασύνη δεν είχε πάρει τίποτα απολύτως για πρωινό!

    Και να! Κάποια σιλουέτα, η οποία εάν ήταν η Μαρίνα, θα του έλυνε όλα τα προβλήματα. Έλα όμως που όσο πλησίαζε, αντί να μεγαλώσει αυτή η σιλουέτα όλο μίκραινε! Τελικά δεν ήτανε η κυρά Μαρίνα, αλλά η Θεοδωρούλα! Η κόρη της!

    Μόλις έφτασε η δωδεκάχρονη Θεοδωρούλα στο μισοαθέριστο σιτάρι, απίθωσε τον τορβά με το φαγητό στην σκιά της βαλανιδιάς και λέει στον μπαμπά της, μετά από την ευγενική καλημέρα:

   «Καλέ μπαμπά! Σου έφερα φαγητό και κρύο νερό!».

   Το λεξιλόγιο της μικρής ήτανε εξευγενισμένο πλέον αφού είχε μάθει τα πολίτικα όταν είχε κατεβεί η οικογένειά μας στα Γρεβενά λόγω του εμφυλίου πολέμου, Και συγκεκριμένα στην Βασδαραίικη συνοικία.

   Τον κυρ Βασίλη όμως δεν τον ενδιέφερε μόνο το νερό με την τροφή, αλλά, αυτό κυρίως, η βοήθεια στον θερισμό. Κι ενώ η μαμά της τής είχε πει να μην πει κουβέντα για την γέννα, δεν άντεξε η μικρή όταν άκουσε κάποιες κατάρες από τον μπαμπά της στην μάνα της, όπως:

   «Γιατί δεν ήρθε η τεμπέλα η μάνα σου να με βγάλει κάποιον όργο!… Πότε θα θερίσω τόσο χωράφι! Βέβαια! Όταν τεμπελιάζει παριστάνει πάντοτε την ετοιμόγεννη! Δεν λέω πως δεν πόνεσε για τα δέκα παιδιά που γέννησε, και δεν κουράστηκε, αλλά κι εγώ με ένα χέρι, και μάλιστα το αριστερό, πόσες χεριές σιτάρι μπορώ να κόψω μέσα σε μια μέρα!».

(Ο πατέρας μου ήτανε αριστερόχειρας)

   Οπότε η Θεοδωρούλα δεν άντεξε πλέον να ακούει και άλλες κατάρες από την μάνα της για τον μπαμπά της. Του είπε όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια!

   «Καλε μπαμπά! Η μαμά δεν είναι τεμπέλα! Γέννησε καλέ μπαμπά! Μου είπε να μην σου το πω, αλλά δεν άντεξα να την κατηγορείς!».

   «Κι τι έκαμι Θοδωρούλα πιδί μ;».

   «Ένα μικρούτσικο αγοράκι και όλο κλαίει μπαμπά!».

   «Χαηρλήδικο άμα είνι! Να μας ζήσ’ ιτότις!».

   Και το είπε με τόση χαρά, αφού δεν επρόκειτο για κάποιο νέο γραμμάτιο! Κι έτσι λέγανε εκείνα τα χρόνια για τα κορίτσια! Γράμμάτια!

   Να και μια απόλυτη ισορροπία! Η μανούλα μου είχε γεννήσει δέκα παιδιά! Πέντε αγόρια και πέντε κορίτσια. Εγώ, ο συγγραφέας Βαγγέλης Μπάκας, είμαι το όγδοο παιδί! Κι εν ζωή είμαστε πλέον μόνο δυο! Εγώ και η αδερφή μου η Καλυψώ!

   Γιατί, άραγε, αναφέρω αυτό το βιογραφικό μου σήμερα; Γιατί απλούστατα σαν σήμερα γεννήθηκα! Στις 6-7-1946.

   Την ημέρα εκείνη ο γραμματέας του χωριού μας, προφανώς, είχε φόρτο εργασίας και με καταχώρησε στα δημοτολόγια του Μεγ. Σειρηνίου την επόμενη χρονιά και ίδια ημερομηνία.

   Υ.Γ. Όλες οι ημερομηνίες και τα λοιπά βιογραφικά στοιχεία μου είναι άπαντα αυθεντικά! Όπως ακριβώς τα έχω καταχωρήσει!

   Ογδοντάρης, λοιπόν, από σήμερα ο συγγραφέας! Δεν το πιστεύω, ακόμα και εάν μου το πει κάποια τσιγγάνα στα χαρτιά!

   Πόσο μικρός είναι αυτός ο κόσμος ο Μικρούτσικος! Τι λες αδερφέ μου Γιώργο! Ναι φίλοι μου! Είναι αδερφός μου, αλλά από άλλη μάνα και άλλον πατέρα! Εξ αγχιστείας που λένε και οι γραμματιζούμενοι!