Η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας δεν είναι απλά μια διαδικασία απόκτησης μιας νέας δεξιότητας·είναι μια εμπειρία που αλλάζει κυριολεκτικά τον εγκέφαλό μας! Σύμφωνα με νευροεπιστημονικές έρευνες των τελευταίων ετών, μέσω της εκμάθησης ξένων γλωσσών ενεργοποιούνται νέες περιοχές του εγκεφάλου, ενώ ενισχύεται η γνωστική ευελιξία.

Πολλές φορές, ωστόσο, υπάρχει η λανθασμένη αντίληψη ότι η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας λειτουργεί ως αποτρεπτικός παράγοντας στη σύνδεση με την παράδοση και τις ρίζες μας. Τουναντίον. Η γνώση μιας δεύτερης γλώσσας ευνοεί τη σύγκριση με τη μητρική γλώσσα και κατά συνέπεια την εξερεύνηση ενός διαφορετικού τρόπου σκέψης, ενός άλλου πολιτισμού. Με άλλα λόγια, το άτομο μπαίνει αυτόματα σε διαδικασία επαναπροσδιορισμού της κοινωνικής του θέσης, αποκτώντας παράλληλα ένα απαραίτητο εφόδιο για την αγορά εργασίας. Στον τομέα αυτό, οι απαιτήσεις ολοένα και αυξάνονται, δεδομένης της παγκοσμιοποιημένης και πολυπολιτισμικής σημερινής κοινωνίας.

Οφείλουμε, όμως, να δώσουμε την απαραίτητη προσοχή στην ίδια τη διαδικασία της εκμάθησης ξένων γλωσσών. Παιδαγωγικά ρεύματα μας οδηγούν στην υιοθέτηση καινοτόμων μεθόδων, πιο διαδραστικών, μαθητοκεντρικών, με γνώμονα την προσαρμογή της διδασκαλίας, στο πλαίσιο αναγνώρισης της νευροδιαφορετικότητας.

Επομένως, η συμπερίληψη και η διαφορετικότητα κάθε μαθητή και μαθήτριας -ανεξαρτήτου ηλικίας- αποτελούν κεντρικούς άξονες γύρω από τους οποίους ορίζονται τα θεμέλια της διδασκαλίας. Δηλαδή, της συνεργασίας μεταξύ ανθρώπων που αποτελούν ενεργούς συμμετέχοντες σε μια διαδικασία συνεχούς αλληλεπίδρασης και μετάδοσης γνώσεων και εμπειριών.

Ζωή Τσιάλτα

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ

Υπ. Ειδική Παιδαγωγός