Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

Ο θάνατος, ως αναμενόμενο γεγονός στον κύκλο της ζωής κάθε ανθρώπου, αντιμετωπίζεται κατά περίπτωση. Κι όταν ο εκλιπών αναχωρεί από τον μάταιο αυτό κόσμο πλήρης ημερών, είναι μια παρηγοριά!

Αναχωρώντας κάποιος από την ζωή ακούμε την κλισέ φράση η οποία τον συνοδεύει: Τι πήρε μαζί του; Τι άφησε πίσω;

Θα απαντήσω μόνο στην δεύτερη ερώτηση, αφού την γνωρίζω πολύ καλά. Ο ύπατος νομικός του τόπου μας άφησε πάρα πολλά. Με κορυφαία στοιχεία την σοφία και την γνώση του. Κι ο σοφός, ακόμα κι ανάποδα αν διαβαστεί, πάλι σοφός μένει!

Πώς μπορώ να ξεχάσω εκείνα τα σχόλιά του κατά την παρουσίαση τριών από τα έργα μου. Δεν έλειπε ποτέ από παρουσιάσεις βιβλίων!

Όσες φορές κι αν χρειάστηκα κάποιες συμβουλές, σχετικές με την ιδιότητά του, τις είχα αφειδώλευτα και με μοναδική λύση.

Να και μια πολιτική ερώτηση-απορία μου:

«Κύριε Γιώργο! Τι είναι για σας η δημοκρατία; Και πως την βιώνει ο λαός μας;»

Και μου απαντά:

«Βαγγέλη: Όταν ο λαός μπορεί και βρίζει ακόμα και τον πρωθυπουργό, χωρίς να διώκεται, τότε έχουμε δημοκρατία! Ξέρεις πόσοι σαπίσανε στις φυλακές επειδή είχαν βρίσει το βασιλιά! Και μη φανταστείς καμιά χυδαία βρισιά!

Ο  Γιώργος Παπαϊωάννου ήταν ο μέντοράς μου. Και τα παιδιά του οι φίλοι μου.

Καλό ταξίδι, και καλύτερο Παράδεισο, εκεί όπου δεν υπάρχει λύπη ού στεναγμός!…

Τα ειλικρινά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Οικογένεια Βαγγέλη Μπάκα