Αντίο καλέ μου Φίλε Γιώργο
Γραφει ο Βαγγέλης Μπάκας
Και να που το καθημερινό, «γεια σου ψηλέ», αντικαταστάθηκε από το οριστικό αντίο! Ένα αντίο το οποίο δεν έχει γυρισμό.
Κάποιοι άνθρωποι επικοινωνούν με τους φίλους τους σε καθημερινή βάση. Εννοείται πως το επιβάλει η επαγγελματική επικοινωνία. Ανάλογη ήταν και η δική μας σχέση.
«Ήταν!» Πώς να συνηθίσω τον θανάσιμο αυτόν παρατατικό! Άκου ήταν!…
Παρόλα αυτά δεν θα ξεχάσω την πρώτη γνωριμία μαζί του. Τότε που με τηλεφώνησε και μου ζήτησε να τον βοηθήσω, γράφοντας στο σάιτ: infopolispost.com και το οποίο είχε ως βάση την Δεσκάτη. Την ιδιαίτερη πατρίδα του.
Πρόκειται για επτακόσια άρθρα-διηγήματά μου τα οποία εκδόθηκαν μέχρι πρότινος. Τα τελευταία πέντε από τα επτά συνολικά είναι δικά μου. Κι όταν πληροφορήθηκα το σοβαρό πρόβλημα της υγείας του, έβαλα τελεία και παύλα.
Δεν ξέρω ποια θα είναι η τύχη του σάιτ. Αν όμως συνεχίσει να παραμένει νεκρό, σαν τον ίδιο, θα το επισκέπτομαι και θα συνομιλώ νοερά μαζί του ακούγοντας εκείνο το μοναδικό γέλιο του Γιώργου Διαμάντη. Ένα διαμάντι το οποίο θα λαμπυρίζει μέσα μου, ακόμα κι όταν κλείνω τα μάτια.
Αγαπημένε μου φίλε.
Εγκατέλειψες πολύ νωρίς τον μάταιο αυτόν κόσμο, αν και είχες να δώσεις πολλά ακόμα στην κοινωνία.
Στην πρώτη σελίδα είχες πάντα καταχωρημένο το λογότυπο του καταστήματος της κόρης μου με τίτλο: «Μικρό μου». Είχες!… Να τον πάλι τον παρατατικό! Πώς να τον συνηθίσω!
Εύχομαι να δώσει ο Θεός κουράγιο και δύναμη στη μανούλα σου και στην αδερφή σου για να αντέξουν αυτήν την δοκιμασία. Ήσουνα η μοναδική τους ελπίδα και την έχασαν!
Καλόν παράδεισο! Κουράγιο στους λίγους συγγενείς. Και καλό κατευόδιο από τους αμέτρητους φίλους σου.
Αντίο φίλε. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.
Υ.Γ. Το λογότυπό μου στο σάιτ του εκλιπόντα Γιώργου Διαμάντι ήταν το εξής:
«Σοβαρά και ευτράπελα του Βαγγέλη Μπάκα».
Αυτή τη φορά, δυστυχώς, αναφέρομαι μόνο σε σοβαρά! Θανάσιμα!!!
