Ορθοδοντικός Δώρα Μπαρτζιώκα

center

Euromedica

euromedica ygeia

Απ’ την 25η Ιανουαρίου, στην 26η του ίδιου μήνα

Ναι. Βρισκόμαστε όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά μπροστά στην πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων 100 ετών.

Η προηγούμενη με τέτοια χαρακτηριστικά ήταν μόνο αυτή του 1920. 

Αυτή που γέννησε την Ελληνική (και όχι απλά Μικρασιατική) καταστροφή.  Καμία άλλη.

 

Όσο κι αν  πολλές εκλογές διέθεταν…

τα χαρακτηριστικά της πόλωσης και των έντονων αντιπαραθέσεων, δεν είχαν το στοιχείο της κρισιμότητας.

Της κρισιμότητας υπό την έννοια, ότι η επιλογή του πολίτη αναφορικά με τη νίκη του ενός ή του άλλου κόμματος, θα ήταν ιδιαίτερα καθοριστική για τη ζωή του και δεν θα περιορίζονταν σε μια  «διαχειριστική» εναλλαγή προσώπων με επιδερμικές αλλαγές πολιτικών.

Τέτοια ήταν ακόμη και η εκλογική νίκη του αστού Ανδρέα Παπανδρέου το1981, αφού τα ζιβάγκο του 1977 είχαν ήδη δώσει τη θέση τους στις γραβάτες.

Αυτή μάλιστα την κρισιμότητα της τωρινής αναμέτρησης, δεν την κρύβουν καθόλου, ούτε τα επιτελεία των δύο «μονομάχων», ούτε και τα υπόλοιπα κόμματα πλην ΚΚΕ και Χ.Α. που -σκόπιμα- φαίνονται να ζουν σε ένα δικό τους παράλληλο σύμπαν.

 

Όμως η Νέα Δημοκρατία και ο Σύριζα, στο μεγαλύτερο μέρος αυτής της μικρής αλλά κρίσιμης  προεκλογικής περιόδου, αναλώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά σε κονταροχτυπήματα γύρω από τον τομέα της οικονομίας.

Καμία αντίρρηση, ότι αυτή αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας τα τελευταία έξι χρόνια.

Καμία επίσης αντίρρηση, ότι η παρατεταμένη κρίση βασάνισε και βασανίζει -ακόμη και ψυχολογικά- ολοένα και περισσότερους Έλληνες.

Και βέβαια δηλητηρίασε και απογοήτευσε τους πολίτες σε υπερθετικό βαθμό.

Τόσο που να δημιουργηθούν οι νέοι πόλοι μνημονιακών – αντιμνημονιακών, με «μουτζούρωμα» της παραδοσιακής χρωματικής παλέτας των κομμάτων.

Το σοβαρότερο αποτέλεσμα αυτής της ιστορίας; Ένας αριστερίστικος συνασπισμός με άπειρες συνιστώσες,  από το 4% του 2009, να προβάλλει μόλις το 2012 σε αξιόμαχο διεκδικητή της εξουσίας και τώρα πια, σε αδιαφιλονίκητο φαβορί για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Με προίκα πάνω από 30%  -κατά πως δείχνουν τα πράγματα- από ψηφοφόρους που καμία σχέση δεν έχουν με τις συνιστώσες του.

Και με μία καινούργια μεγάλη συνιστώσα. Τη λαϊκίστικη πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ που ανατράφηκε επί σειρά ετών με το σύνθημα «ΛΑΟΣ – ΠΑΣΟΚ στην εξουσία».

 

Βέβαια, τη Δευτέρα το πρωί, αν ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίσει Κυβέρνηση, κανείς απ’ αυτούς τους πρώην Πασόκους δεν θα είναι στην εξουσία.

Ούτε ο Μητρόπουλος, ούτε ο Χρυσόγονος, ούτε η Λούκα.

Και βέβαια, δεν εννοώ ότι ο Μητρόπουλος δεν θα γίνει Υπουργός, τουλάχιστον στην πρώτη φάση του «τυφλοπανιάσματος» του λαού.

Θα γίνει. Και σίγουρα είναι πιο καταρτισμένος και έμπειρος από τον Μπαρουφάκη και άλλα τέτοια παιδιά.

Εννοώ στην πραγματική εξουσία. Αυτή που θα την απολαμβάνουν μόνοι τους, ο Τσίπρας, ο Λαφαζάνης, η Κωνσταντοπούλου, ο Στρατούλης, ο Παπαδημούλης, και τ’ άλλα παιδιά του 4 %.

Και τα οποία παιδιά, απεχθάνονται στα σιωπηλά όλους τους αστούς πολιτικούς τύπου Λούκας και Μητρόπουλου.

Αλλά τους θεωρούν «αναγκαίο κακό» για την κατάκτηση της εξουσίας, στην οποία έφτασαν τόσο κοντά.

Όπως αναγκαίο κακό θεωρούσε το ΚΚΕ κάποτε τον στρατηγό Σαράφη.

Τώρα μάλιστα έχουν ξεχάσει εντελώς και το πάγιο αίτημά τους για την απλή αναλογική, ενώ την πονηρή φύση τους την έδειξαν απ’ το 2012 διαλύοντας το Συνασπισμό που είχαν συμπήξει απ’ την εποχή του Κωνσταντόπουλου με σκοπό να πάρουν το bonus των 50 εδρών (που προβλέπεται μόνο για ενιαία κόμματα) και να κυβερνήσουν.

Μόνο αυτό τους νοιάζει τελικά κι έστειλαν περίπατο όλες τις ηθικολογίες των παλιών Ρηγάδων, που ακούγαμε στα αμφιθέατρα την εποχή του Κύρκου και του Μπανιά.

 

Ανεξάρτητα λοιπόν με το τι είναι ικανοί να κάνουν σε σχέση με την οικονομία και τα επιμέρους θέματα που περιπλέκονται μ’ αυτή (ανάπτυξη,

εργασιακά, ασφαλιστικά), για τα οποία ούτως ή άλλως δεν πιστεύω ότι μπορούν να κάνουν τίποτα σωστό, η μάχη αυτή, πρέπει έστω και τώρα να δοθεί και σε επίπεδο ιδεολογικό.

 

Πρώτη φορά Αριστερά λένε.

Μάλιστα θα πω εγώ. Και μετά τι;

Να προχωρήσουμε σιγά – σιγά στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό λέει ο Μανώλης Γλέζος.

Ναι καλά ακούσατε. Αυτόν τον μετασχηματισμό που δοκίμασαν στο πετσί τους οι λαοί της ανατολικής Ευρώπης για πάνω από 40 χρόνια και τον πλήρωσαν με ανέχεια κι αίμα.

Κι αν ο Γλέζος είναι παλιό κι εμφυλιοπολεμικό κόκκαλο και μας πουν ότι δεν πρέπει να τον πολυπιάνουμε στα σοβαρά (αν και οι ίδιοι τον έστειλαν την άνοιξη που μας πέρασε, να φοράει τα ακουστικά στο ευρωκοινοβούλιο), το θέμα είναι ότι τον επιθυμούν και πολλοί νεότεροι σύντροφοί του, τον μετασχηματισμό.

Και κυρίως αυτοί της Αριστερής Πλατφόρμας, που εκφράζουν και την πιο σκληρή τάση.

Που λέει ότι το κόμμα μαλάκωσε και πρέπει να ξαναμπεί στην επαναστατική ρότα του της περιόδου 2008-2011.

Ποια είπατε; Αυτή τη ρότα που πυρπόλησε όλη την Ελλάδα απ’ άκρου σ’ άκρο μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου;

Ακριβώς αυτή.

Αυτή την τάση που δεν έχει πρόβλημα με την ονομασία των Σκοπίων.

Αυτή που θα κάνει τη χώρα, Ελ Ντοράντο του κάθε παράνομου μετανάστη.

Αυτή που θα αφοπλίσει την Αστυνομία (μόνο στις διαδηλώσεις λέει).

Αυτή που θα αντιπαρατεθεί με γαρύφαλλα στον επεκτατισμό της Τουρκίας αλλά και στον εθνικισμό της Αλβανίας.

Αυτή που ως πρότυπο χώρας είχε τη Βενεζουέλα του Μαδούρο.

Και κυρίως αυτή που καταστατικά δεν «παραδίδει» εξουσία που της έχει δοθεί απ’ το Λαό.

Όπως ακριβώς ισχυρίζεται τουλάχιστον εντίμως και φωναχτά το ΚΚΕ, στους κόλπους του οποίου θήτευσε εξ’ απαλών ονύχων, ο σύντροφος Αλέξης.

 

Πρώτη φορά αριστερά λένε.

Και το διατυπώνουν σαν απαγορευμένο καρπό. Κι όχι ότι να ’ναι καρπό.

Εξωτικό φρούτο που πρέπει απαραίτητα να δοκιμάσουμε τώρα που τα ψυγεία μας είναι άδεια .

Τότε όμως, θα είναι πια αργά για όσους δημοκράτες πολίτες, αλλά και ευρωπαϊστές αριστερούς ψηφίσουν στις 25 Γενάρη τον ΣΥΡΙΖΑ.

Κι ας απαντούν σήμερα -αν και ψυχανεμίζονται ότι κάνουν λάθος- ότι, δεν έχουν να χάσουν τίποτα πια.

Οτι γι’ αυτό δεν τους νοιάζει, αφού χρωστάνε σε Τράπεζες, σε Εφορία ή σε ασφαλιστικά ταμεία. Οτι έχασαν η χάνουν σπίτια και δουλειές.

Δυστυχώς όμως, αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ του Λαφαζάνη, του Φίλη και του Ήσυχου, όχι μόνο δεν θα αλλάξει τίποτα σε σχέση με τα παραπάνω, αλλά θα χάσουμε και το τελευταίο που μας έχει απομείνει.

Το όποιο χαμόγελο έχουμε ακόμη, όταν απευθυνόμαστε ο ένας στον άλλον. Κι αυτό δυστυχώς θα το χάσουμε όλοι μαζί.

 

Γι’ αυτό λοιπόν η απάντηση την Κυριακή πρέπει να είναι μία και μόνη.

Καμία φορά κομμουνισμός.

Κι αυτή την απάντηση, μπορούμε να τη δώσουμε δυστυχώς ή ευτυχώς, μόνο με ψήφο στη Νέα Δημοκρατία.

Στη Νέα Δημοκρατία που έλαχε ο κλήρος της αντιπαράθεσης με ότι πιο σκοτεινό και ύπουλο πάει να ξεπροβάλει στη χώρα.

Σ’ αυτή τη Νέα Δημοκρατία, που ναι, έχει στρεβλώσεις ιδεολογικές.

Ναί έχει ξεφύγει από το φιλελεύθερο δρόμο που της άνοιξε ο εμπνευσμένος ίδρυτής της και οι παλιότερες ηγεσίες της.

Σ΄αυτή τη Νέα Δημοκρατία που οφείλει να αλλάξει και η ίδια την επόμενη των εκλογών.

Που οφείλει να σταματήσει να είναι κόμμα άτακτων καπεταναίων με ασαφή ιδεολογικό υπόβαθρο και συνεκτικό ιστό,

για να μπορέσει να οδηγήσει τη χώρα μαζί και με τις άλλες υγιείς δημοκρατικές δυνάμεις, στον πραγματικό δρόμο της αναγέννησης, της προόδου και της ελπίδας.

 

Ετσι σήμερα, τρεις μόλις μέρες πριν την κρίσιμη 25η Ιανουαρίου, θεωρώ ως μέγιστη υποχρέωσή μου, να ζητήσω κι εγώ απ’ οποιονδήποτε φίλο εκτιμά έστω και λίγο την άποψή μου, να ψηφίσει σ’ αυτές τις εκλογές τη Νέα Δημοκρατία, παρ’ ότι βρίσκομαι εκουσίως  έξω  απ’ τους κόλπους του στελεχιακού δυναμικού της εδώ κι ένα χρόνο.

Γιατί η νίκη της Νέας Δημοκρατίας, έστω και με μία ψήφο διαφορά, θα είναι και νίκη του κοινοβουλευτικού μας πολιτεύματος.

Του μοναδικού που μας επιτρέπει να το βρίζουμε και να το λοιδορούμε.

Καμιά φορά κομμουνισμός στη χώρα μας.

 

Ανδρέας Τόσκας – Δικηγόρος