Θα τολμήσω να είμαι “κάθετα” (πασοκικός όρος) αντίθετος, με την κρατούσα, την θεσπισμένη υπο­χρέωση κομματικής πειθαρχίας των βουλευτών στις ψηφοφορίες της Βουλής.

Η γραμματική διατύπωση των πιο κάτω άρθρων του Συντάγματος, που αλληλοσυμπληρώνονται, δεν νοείται να οδηγεί σε ερμηνευτική ανατροπή τους.

0 θεμελιώδης νόμος του Κρά­τους, το Σύνταγμα, ορίζει τα πα­ρακάτω:

 

51 § 2 «Οι βουλευτές αντιπροσω­πεύουν το Έθνος», δηλαδή όχι μό­νο την εκλογική τους περιφέρεια ή ορισμένα συμφέροντα κομματι­κά, ταξικά κ.λπ.,

60     § 1 «Οι βουλευτές έχουν απε­ριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση», διά­ταξη σαφής και απόλυτη κατά τη διατύπωση της,

61     § 1 «0 βουλευτής δεν καταδι­ώκεται, ούτε εξετάζεται με οποιον­δήποτε τρόπο για τη γνώμη ή ψή­φο που έδωσε κατά την άσκηση των Βουλευτικών καθηκόντων», το ερώ­τημα συνεπώς, πώς θα διαγραφεί από το κόμμα ή την κοινοβουλευ­τική του ομάδα, χωρίς να κληθεί σε απολογία; Και

29 § 1 εδ. α’ Συντ. «Έλληνες πο­λίτες που έχουν το εκλογικό δικαί­ωμα μπορούν ελεύθερα να ιδρύ­ουν και να συμμετέχουν σε πολιτικά κόμματα, που η οργάνωση και η δράση τους οφείλει να εξυπηρε­τεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος». Κα­θιερώνονται κορυφαίες αρχές δη­μοκρατικού πολιτικού συστήματος, πολιτισμένης κοινωνίας και η αρ­χή της πλειοψηφίας.

Τις απόψεις μου δε, θα στηρίξω στα γεγονότα που διαδραματίζονται τον τελευταίο καιρό στην χώρα μας, καθώς  και στο “Δημοκρατικό” πολιτικό σύστημα αυτής.

θα αντλήσω τα επιχειρήματα μου από την αντίστοιχη πολιτική και κοινωνική κατάσταση, επικαλούμενος και σεβόμε­νος το κοινό περί πολιτικής αίσθη­μα του λαού μας.

Η κομματική λειτουργία, στην μεταπολιτευτική πολιτική περίοδο, παραβίασε επανειλημμένα, τις πα­ραπάνω σαφείς διατάξεις του Συ­ντάγματος. Παραβιάσθηκε η ελεύ­θερη λειτουργία του δημοκρατι­κού πολιτεύματος (άρθρο 29 § 1 Συντ.), με την αρχηγική, αλλά ούτε έστω και με υποχρεωτική πλειοψη­φική κομματική ψήφο, που και αυ­τή δεν είναι κατά συνείδηση ατο­μική ψήφος βουλευτή.

Η κομματική πειθαρχία, θεσπι­σμένη από κανονιστικές διατάξεις και μη στηριζόμενη στη δημοκρατι­κή λειτουργία κόμματος, διαβρώνει μακροχρονίως σε βάθος το πολιτικό σύστημα και πρέπει να θεωρηθεί αντίθετη στις πιο πάνω διατάξεις.

Η εθνική αντιπροσωπεία, δεν πρέπει να νοιώθει περήφανη για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, για εθνικής σημασίας νόμους, που αναφέρονται στην εθνική μας κυρι­αρχία (άρθρο 28 Συντ.) και πλήτ­τουν οικονομικά τους συνταξιού­χους, τους εργαζόμενους και μι­κροεπιχειρηματίες, όταν οι αποφά­σεις των κομμάτων εξουσίας λαμ­βάνονται από τους αρχηγούς τους, χωρίς ούτε κομματικές δημοκρα­τικές διαδικασίες, με διαγραφές βουλευτών. Τα κόμματα τότε δεν λειτουργούν σύμφωνα με το άρ­θρο 29 § 1 εδ. α’ Συντ.

Αδίσταχτα πιστεύω, και είναι πια απ’ όλους ομολογημένο, και κανείς δεν το αρνείται, ότι το πολιτικό μας σύστημα, που μας έδινε μό­νο μονοκομματικές κυβερνήσεις, από την μεταπολίτευση μέχρι σή­μερα, απέτυχε. Αποδείχθηκε διε­φθαρμένο και καταρρέει. Τίποτα, όμως, δεν δείχνει ότι θα αλλάξει, επιμένει στα ίδια, να αυτοχειριάζεται θεσμικά.

Λάφυρο μέχρι σήμερα της εκλο­γικής νίκης του κόμματος, ήταν το κομματικό κράτος των πελατειακών σχέσεων, με τα συνοδεύοντα αλ­λεπάλληλα σκάνδαλα, που συμπλέ­ουν με την μόνιμη ηθική αδυνα­μία του πολιτικού συστήματος, να εφαρμόσει το νόμο.

Η δικαστική εξουσία ελεγχόμε­νη θεσμικά από την εκτελεστική, με την επιλογή της ηγεσίας της, αδυνατεί να ανταποκριθεί στο συ­νταγματικό της προορισμό.

Τα κόμματα εξουσίας κατηγορούν το ένα το άλλο στη Βουλή και την τηλεόραση για το ποιος ευθύνεται και σήμερα για το ποιος ευθύνεται περισσότερο.

Διασταυρώνουν θεατρικά τα ξί­φη τους. Τραβούν το καθένα το σχοινί του για δεκαετίες.

Στις Εξεταστικές Επιτροπές της Βουλής, συνεχίζεται η «γνωστή» κομματική αντιπαράθεση με μη­δενικό, μέχρι σήμερα, αποτέλε­σμα. Το σύστημα θα επιδιώξει να επιβιώσει θυσιάζοντας τους Μαντέληδες. Δεν θα έλθει, όμως, η Ανοιξη.

 Άργησε, γιατί κώφευε η εκτελεστική και δικαστική εξουσία, όταν ο Χριστοφοράκος «με την γί­δα στον ώμο» έπινε τον καφέ του στο Κολωνάκι.

Ένα πιο δημοκρατικό εκλογικό σύστημα, που δεν θα απέδιδε μο­νίμως μονοκομματικές κυβερνή­σεις, θα είχε αναβαθμίσει τη δη­μοκρατία μας, θα είχε περιορίσει τα σκάνδαλα, γενικότερα την παραβατικότητα σε όλες τις μορφές της κοινωνικής ζωής και θα είχε αποτρέψει διεθνώς την κατάντια της αναξιοπιστίας του πολιτικού μας συστήματος.

0 εφιάλτης, ήδη, της κατάρρευ­σης του κράτους, η τυπική χρεο­κοπία (η αναδιάρθρωση, η επα­ναδιαπραγμάτευση, επιμήκυνση του χρέους), μπορεί προς το παρόν (σημειώνω το παρόν), με την διπλή  διεθνή επιτήρηση, να ξεπεράστηκε, αλ­λά ο εφιάλτης της φτώχειας, της ανεργίας, της αρρώστιας, της πεί­νας έρχεται. 0 φόβος για την κα­ταστροφή είναι μεγάλος και πραγ­ματικός. Και υπάρχει φόβος, ο φό­βος να γίνει οργή και η οργή να γίνει ξέσπασμα κοινωνικό, ανέλε­γκτο και επιθετικό.

Σ’ αυτή τη συγκυρία, κατά την ψήφιση των μέτρων στη βουλή, η διαγραφή βουλευτών, γιατί θα  παραβιάσουν την κομματική πειθαρχία και θα ψηφίσουν,(αν το κάνουν) κατά συνείδηση, επανεπιβεβαιώνει ότι το πολιτικό σύστημα εξα­κολουθεί να «παίζει», το ίδιο κα­ταστροφικό δικομματικό πολιτικό παιχνίδι. Σε καμία άλλη χώρα δεν διαγράφεται, με τόση ευκολία βου­λευτής, γιατί ψήφισε κατά συνεί­δηση, διαφορετικά από την πολιτι­κή του κόμματος του. Χρήσιμο θα ήταν να το ξέρουμε αν συμβαίνει, σε ποια χώρα συμβαίνει, και πόσες φορές συνέβη. Γιατί σε εμάς, δεν είναι ασύνηθες, σε κάθε περίοδο βουλευτική να διαγράφονται από όλα σχεδόν τα κόμματα.

Αλλά γιατί να διαγράφεται ο βου­λευτής, όταν κατά συνείδηση ψη­φίζει, αφού το άρθρο 61 § ι Συντ. ορίζει ότι, «ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για την ψή­φο που έδωσε». Η διαγραφή του βουλευτή θα μπορούσε να εξε­τασθεί, μόνο όταν υπάρχουν εν­δείξεις, ότι δεν ψήφισε κατά συ­νείδηση.

Η ψήφος κατά συνείδηση βου­λευτή, αντίθετη προς αυτή της πλασματικής κομματικής πλειοψη­φίας, ιδίως όταν η απόφαση του κόμματος δεν λαμβάνεται με δη­μοκρατική διαδικασία (απόφαση αρχηγού), θωρακίζει ηθικά και νο­μικά την ψηφοφορία, ως αποτέλε­σμα εθνικής συνείδησης, δεδομέ­νου ότι «ο βουλευτής αντιπροσω­πεύει το Έθνος», και δεν εμφανί­ζεται ως προϊόν της δήθεν κομ­ματικής πλειοψηφίας στα αρχηγι­κά κόμματα.

Επιτέλους, ποια γνώμη μπορεί να έχει ο ελληνικός λαός και η δι­εθνής κοινή γνώμη για την Βου­λή μας, όταν ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμά­νης, μιλώντας στην Επιτροπή θε­σμών και Διαφάνειας, για το νόμο του «πόθεν έσχες» (βλ. «Ελευθε­ροτυπία» 26.5.2010, σελ. H), λέ­γει ότι η Βουλή έχει γίνει «πτυελοδοχείο», αναφερόμενος σε «άθλια υποκείμενα» εξ αιτίας των οποίων απαξιώνεται το πολιτικό σύστημα, συναδέλφους του «καθάρματα», που αλλοιώνουν την εικόνα του Κοινοβουλίου.

Η πολιτική πραγματικότητα της ψήφου κομματικής πειθαρχίας στην Βουλή για δεκαετίες, έπαιξε το ρόλο της νομοθετικής εξουσίας και την κατέστησε υποχείριο της εκτε­λεστικής εξουσίας.

Κατά την αρχή της διάκρισης των εξουσιών (άρθρο 26 Συντ.) κάθε εξουσία θα πρέπει να μπο­ρεί να ελέγχει και όχι να καθ΄υπο­τάσσει την άλλη εξουσία, και αυ­τός ο έλεγχος έχει καταστεί αδύ­νατος, όπως λειτουργεί το πολιτι­κό μας σύστημα, με τις μονοκομ­ματικές μειοψηφικές κυβερνήσεις (με το πρωθυπουργοκεντρικό σύ­στημα).

Η διακήρυξη της Γαλλικής Επα­νάστασης του 1789 στο άρθρο 16 αναφέρει:

«Toute Societe dans taquelle la garantie des Droits n’est pas assuree, ni ίαseparation des Pouvoirs determinee, n’a point de Constitution». [Σε κάθε κοινωνία (κοινότητα), στην οποία η εξα­σφάλιση των δικαιωμάτων δεν εί­ναι βεβαιωμένη, ούτε η διάκριση των εξουσιών προσδιορισμένη, δεν υπάρχει Σύνταγμα.]

Στο Σύνταγμα μας η διάκριση των εξουσιών, αν και είναι προσδιορι­σμένη, καταστρατηγείται προκλητι­κά, λόγω του νοσούντος δικομμα­τικού πολιτικού συστήματος, που τίποτε δεν δείχνει ότι επιδιώκε­ται να αλλάξει, και όταν ακόμη η αποτροπή της εθνικής καταστρο­φής αποτελεί την πρώτη εθνική προτεραιότητα.

0 λόγος λοιπόν ανήκει στους έντιμους πολιτικούς. Ευτυχώς υπάρχουν και δεν είναι λίγοι. Οφείλουν να μιλή­σουν και να τολμήσουν. 

 

 

– Ο επαϊων-