Ορθοδοντικός Δώρα Μπαρτζιώκα

center

Euromedica

euromedica ygeia

Ποιος θα είναι ο επόμενος χρήσιμος πολιτικός σκλάβος;

Άρθρο του αντιπροέδρου του ΕΛ.ΙΝ.Η.Σ (Ελληνικό Ινστιτούτο Ηγεσίας Στρατηγικής) Συμεωνίδη Δημητρίου.

Η σκυταλοδρομία της ντροπής, την οποία έχουν πολύ έξυπνα οργανώσει οι δανειστές , όπου ο ένας πρωθυπουργός διαδέχεται τον άλλο, όταν αποφασίζουν ότι έχει εκπληρώσει πλέον την αποστολή του, και αντιδράει μη σεβόμενος τις εντολές που του δίνονται, τότε πρέπει να αντικατασταθεί από τον επόμενο χρήσιμο πολιτικό σκλάβο.
Η πολιτική ιστορία διδάσκει, οπότε μια μικρή πολιτική ιστορική αναδρομή είναι απαραίτητη.
Η ελληνική τραγωδία ξεκίνησε από τον κ. Κ. Καραμανλή, ο οποίος βρέθηκε αντιμέτωπος με μία σειρά «ασύμμετρων γεγονότων» – όπως ήταν οι τηλεφωνικές υποκλοπές, οι τεράστιες πυρκαγιές, το δήθεν σκάνδαλο της ιεράς μονής, τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008, κλπ…..
Κυβερνητικά σφάλματα, ιδίως σε σχέση με την οικονομική πολιτική που υιοθέτησε, ήταν, οι υπερβολικές αυξήσεις μισθών και συντάξεων, η πληθώρα των πελατειακών διορισμών στο δημόσιο, η τεχνητή αύξηση του ΑΕΠ με την εγγραφή της παραοικονομίας που διαστρέβλωσε τις στατιστικές.
Εν τούτοις, το εκλογικό του πρόγραμμα, όσον αφορά το πάγωμα των μισθών, ήταν στη σωστή κατεύθυνση – αντίθετο όμως με τις «δημαγωγικές εξαγγελίες» που αμείβει συνήθως η πλειοψηφία των Πολιτών, οπότε επιλέχθηκε ο κ. Γ. Παπανδρέου,

1ος χρήσιμος πολιτικός σκλάβος.

Με τον συγκεκριμένο πρωθυπουργό, ο οποίος πολλούς μήνες πριν είχε δρομολογήσει την έλευση του ΔΝΤ (ενώ ήταν ο ηθικός αυτουργός της παραποίησης των ελλειμμάτων, καθώς επίσης του διεθνούς εξευτελισμού της χώρας και των κατοίκων της, με αποτέλεσμα να απομονωθεί από τις αγορές), ξεκίνησε το γνωστό «γαϊτανάκι» των αναλώσιμων κυβερνήσεων της εποχής των μνημονίων – των χρήσιμων σκλάβων όπου ο ένας πρωθυπουργός αναγκάζεται να δώσει τη σκυτάλη στον άλλο, όταν αντιδράει ή και παύει να είναι ωφέλιμος στους δανειστές.
Συνεχίζοντας, ο κ. Παπανδρέου είτε κατάλαβε την «προδοσία» του κάποια στιγμή το 2011, είτε συνειδητοποίησε πως είχε φτάσει το τέλος της θητείας του, προσπάθησε να αντιδράσει , αφενός μεν παρακαλώντας τον κ. Σαμαρά να συνεργασθεί μαζί του, αφετέρου ανακοινώνοντας την πρόθεση του να διεξάγει δημοψήφισμα για το PSI. Δυστυχώς όμως το αρνήθηκαν οι Πολίτες του Έθνους που «γέννησε» τη Δημοκρατία, ενώ χρησιμοποιήθηκε για την ανατροπή του από τον τότε υπουργό οικονομικών του.
Έτσι η Ελλάδα οδηγήθηκε στην επίσημη χρεοκοπία της, όπου έχασε την τελευταία της ευκαιρία να παραμείνει εθνικά ανεξάρτητη – επιστρέφοντας ενδεχομένως στο εθνικό της νόμισμα, χωρίς μεγάλο σχετικά κόστος όπως οικονομικοί αναλυτές εκ των υστέρων δημοσίευσαν. Ακολούθησε η δεύτερη αναλώσιμη κυβέρνηση συνεργασίας, μετά το «διάλειμμα» της τεχνοκρατικής, η οποία υπεξαίρεσε επίσης την εξουσία με ψεύτικες υποσχέσεις και με δημαγωγικές προεκλογικές εξαγγελίες (Ζάππειο Ι, ΙΙ κλπ.) που ποτέ δεν τηρήθηκαν.

2ος χρήσιμος πολιτικός σκλάβος.

Όταν ο κ. Σαμαράς συνειδητοποίησε πως είχε έλθει η σειρά του, χάνοντας τις Ευρωεκλογές, άλλαξε στάση – έπαψε δηλαδή να εφαρμόζει κατά γράμμα τα μνημόνια, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις επανόδου της χώρας σε πορεία ανάπτυξης, μέτρα που ήταν καταστροφικά έως και το 2013, ενώ θα ήταν ακόμη περισσότερο, εάν δεν είχε αλλάξει πορεία η κυβέρνηση το 2014.
Τόσο εξοντωτικές περικοπές, ιδίως στα δύο πρώτα χρόνια (8,9% του ΑΕΠ και 7,2%), δεν έχουν γίνει ποτέ και σε κανένα κράτος στην παγκόσμια ιστορία, οπότε στραγγάλισαν κυριολεκτικά την ελληνική οικονομία. Το 2014, με την αλλαγή πολιτικής, δεν λήφθηκε ουσιαστικά κανένα μέτρο αντίθετα υπήρξε ελάφρυνση της τάξης του -0,4% του ΑΕΠ, οπότε λογικά ακολούθησε η μικρή έστω ανάπτυξη.
.
Η μείωση των δαπανών ήταν περίπου ίση με την αύξηση των εσόδων. Ως εκ τούτου, όλα όσα λέγονται περί μη συμμόρφωσης των κυβερνήσεων όσον αφορά τον περιορισμό των δαπανών, καθώς επίσης πως αύξαναν μόνο τους φόρους, είναι απολύτως παραπλανητικά, αποσκοπώντας προφανώς στην ενοχοποίηση των εκάστοτε κυβερνήσεων με τα «λάθη» των δανειστών.
Έτσι το ΑΕΠ μας μειώθηκε στο -28% το 2013, όπου η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά έλαβε με τη σειρά της πολύ αυστηρά μέτρα κατ’ εντολή των δανειστών – περιοριζόμενο τελικά στο -25,5% για ολόκληρη την πενταετία, λόγω αλλαγής της πολιτικής της το 2014 (αύξηση των δημοσίων δαπανών, μικρότερη αύξηση των φόρων.
Ο κ. Σαμαράς, έχοντας πλέον κατανοήσει πως ερχόταν το τέλος του, με τη γνωστή μέθοδο της μη τήρησης των υποσχέσεων των δανειστών όσον αφορά τη μείωση του χρέους, σε συνδυασμό με την τιμωρία του επειδή έπαψε να εφαρμόζει πιστά το μνημόνιο, ουσιαστικά παρακάλεσε τον κ. Τσίπρα να συνεργασθεί μαζί του χωρίς να οδηγηθεί η Ελλάδα σε εκλογές, όπως είχε κάνει ο κ. Παπανδρέου με τον ίδιο, εισπράττοντας μία αντίστοιχη συμπεριφορά (άρνηση) από τον κ. Τσίπρα.
Ακολούθησαν ανάλογες δημαγωγικές υποσχέσεις του νέου σκυταλοδρόμου (ρήξη με την Τρόικα κοκ.), με τους δανειστές να κινούν ως συνήθως τα νήματα από το παρασκήνιο – με αποτέλεσμα να ανατραπεί η κυβέρνηση Σαμαρά και να ακολουθήσει η επόμενη πράξη της τραγωδίας, η οποία ήταν πολύ πιο ακριβή και εξαιρετικά οδυνηρή.

3ος χρήσιμος πολιτικός σκλάβος.

Ειδικότερα, ο πρωθυπουργός ο κ Τσίπρας που κατάφερε να εξασφαλίσει τη στήριξη του 80% σχεδόν των Ελλήνων εξευτελίστηκε – έχοντας οδηγηθεί στη μεγαλύτερη κυβίστηση όλων των εποχών, προδίδοντας τόσο την πατρίδα όσο και την ιδεολογία του. Στη συνέχεια οι δανειστές δεν τήρησαν ξανά τις υποσχέσεις τους, αποδυναμώθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό με κριτήριο τις δημοσκοπήσεις και σήμερα παρακαλάει τη γερμανίδα καγκελάριο γονυπετής – έμμεσα τον κ. Μητσοτάκη, ο οποίος του συμπεριφέρεται όπως ο ίδιος απέναντι στον κ. Σαμαρά, οπότε το δράμα επαναλαμβάνεται.

Ο παραλογισμός εν προκειμένω είναι το ότι, νομοτελειακά θα ανέλθει στην εξουσία κάποιο από εκείνα τα κόμματα, τα οποία έχουν κυβερνήσει και αποτύχει προηγουμένως – αφού στο παρελθόν έχουν «παρελάσει» όλα με τη σειρά τους.
ΟΙ Έλληνες δεν θέλουν μία κυβέρνηση συνεργασίας όλων των κομμάτων, προτιμούν ένα από αυτά τα κόμματα – γεγονός που κατά τον Αϊνστάιν είναι ο ορισμός της απόλυτης ηλιθιότητας, εφόσον επιλέγεται το ίδιο πείραμα και αναμένονται διαφορετικά αποτελέσματα.

Κρίνοντας τώρα από την υπαναχώρηση του κ. Μητσοτάκη στο θέμα του χριστουγεννιάτικου δώρου προς τους συνταξιούχους κατ’ εντολή των δανειστών, με αντάλλαγμα προφανώς το «χρίσμα» του επόμενου πρωθυπουργού της αποικίας, επί πλέον από τις δηλώσεις και τους συνεργάτες του, εάν τυχόν ανέλθει στην εξουσία θα κάνει ακριβώς τα ίδια λάθη με τον κ. Σαμαρά, εάν όχι περισσότερα, ενώ όταν το συνειδητοποιήσει ή και διαισθανθεί πως θα αντικατασταθεί με τη σειρά του, θα αλλάξει επίσης πολιτική, οπότε θα επιταχυνθεί και η δική του ανατροπή

Ποιος θα είναι ο επόμενος χρήσιμος πολιτικός σκλάβος;