Βασιλόπουλος Χρήστος μέλος του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου

Όλοι οι αστέρες της αστικής πολιτικής σκηνής, οι γκαλοπατζίδες, οι αστοί, δημοσιολόγοι κλπ, μέσα σε μία 100% προεκλογική περίοδο— βάζουν ένα ερώτημα από το πρωί μέχρι το βράδυ: Ποιος θα καρπωθεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια; Εκλογικά εννοούν, στενά εκλογικά.

Θα την καρπωθούν οι επίδοξοι δελφίνοι, κληρονόμοι της κεντροδεξιάς παράταξης, Σαμαράδες, Σαλμάδες και λοιποί; Θα την καρπωθεί μήπως η σοσιαλδημοκρατία με τη σημερινή της μούτσουνα, Τσίπρας, Ανδρουλάκης και λοιπά, που ούτε καν σοσιαλδημοκρατία δεν είναι με την παραδοσιακή έννοια, τόσο δεξιά που έχει πάει; Θα την καρπωθεί ο ρεφορμισμός του ΚΚΕ, που και αυτός είναι ο πιο δεξιός ρεφορμισμός που έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια; Είναι ο ρεφορμισμός που πάει και ψηφίζει αγκαλίτσα με ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ 600άρια επιδόματος… ΟΠΚΕΔΕΣ; Ναι, μες στην αστική βουλή, σαν και αυτούς που δολοφόνησαν τον 20χρονο στο Άργος .

Θα την καρπωθούν οι αστέρες της ακροδεξιάς; Ο παπατζής ο Βελόπουλος, ο οποίος μπορεί να λέει ό,τι παπατζιλίκια θέλει, αλλά σε όλες τις κρίσιμες κοινοβουλευτικές διαδικασίες που μπορεί να ανησυχούν την κυβέρνηση, κάνει πάντα το δεκανίκι του Μητσοτάκη —και το ‘χει πολλές  φορές, . Ή μήπως η Λατινοπούλου, η λαθροπατριώτισσα, η οποία μας έχει ταράξει στις πατριωτικές κορώνες και είναι στην ευρωομάδα του Σαλβίνι, του νοσταλγού του Μουσολίνι,; Ή μήπως οι διάφορες… κίνημα πέντε αστέρων επί το δεξιότερον Καρυστιανού, επί το αριστερότερον Κωνσταντοπούλου;

Εμείς αυτό το ερώτημα το απαντάμε ως εξής:

Πρώτον, τι είναι αυτή η λαϊκή δυσαρέσκεια για την οποία μας μιλάνε;

Η λαϊκή δυσαρέσκεια σύμφωνα με τους ίδιους  τους γκαλοπατζίδες. – δημοσκόπηση της MRB, ποιοτικά στοιχεία- δηλώνει ότι τα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας κατά τους πολίτες είναι : Πληθωρισμός, ακρίβεια 49,5%, Υγεία, περίθαλψη 34,7%, Χαμηλοί μισθοί, χαμηλά εισοδήματα 33,5%, Διαφάνεια, διαφθορά 24,5%, Στεγαστικό, ύψος ενοικίων, υψηλές τιμές αγοράς κατοικίας 17,1%.Πουθενά δεν υπάρχει  καμία ανησυχία για τα λαθροπατριωτικά, εθνικιστικά και λοιπά που μας έχουνε ζαλίσει. Πουθενά δεν υπάρχει καμία ανησυχία για την άλλη πλευρά της ακροδεξιάς ατζέντας την οποία πάνε και προσκυνάνε όλοι: “τους λαθρομετανάστες που μας παίρνουν τις δουλειές και αυξάνουν την εγκληματικότητα”.

Αυτή είναι η λαϊκή δυσαρέσκεια όπως αποτυπώνεται στα στοιχεία αλλά και στην κοινωνία.

Αυτό που βλέπουμε και λέμε είναι ποια προβλήματα απασχολούν τη λαϊκή πλειοψηφία την εργατική τάξη, τη νεολαία στην πραγματικότητα και όχι στην τεχνητή ατζέντα του συστήματος την οποία προσκυνάνε όλοι.

Δεύτερον, τι θέλουμε εμείς πρώτα απ’ όλα από τη λαϊκή δυσαρέσκεια, η επαναστατική αριστερά ως όλον; Θέλουμε  πρώτα και κύρια να την κάνουμε ψηφαλάκια; Να σηκώνεται ο λαός και η νεολαία μία Κυριακή κάθε τρία-τέσσερα χρόνια απ’ τον καναπέ, να πάει να ρίχνει ένα χαρτί σε ένα κουτί και μετά να ξανακάθεται στο καναπέ άλλα τρία-τέσσερα χρόνια; ΟΧΙ. Εμείς λέμε θαρρετά ότι το πρώτο που θέλουμε από αυτή τη λαϊκή δυσαρέσκεια είναι να τη μετατρέψουμε σε ένα ορμητικό ποτάμι εξέγερσης, εργατικού κινήματος πραγματικού, νεολαΐστικου κινήματος πραγματικού, λαϊκού κινήματος πραγματικού , που θα πλημμυρίσει πάλι τους δρόμους του αγώνα, για την ανατροπή τόσο της κυβέρνησης όσο και συνολικά της πολιτικής της, όσο και συνολικά του συστήματος. Ενός συστήματος της απειλής, της εργοδοτικής ασυδοσίας, της ταξικής καταπίεσης, της διάλυσης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, της διάλυσης των κοινωνικών αγαθών, της ιδιωτικοποίησης των πάντων. Ενός συστήματος που κλέβει τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας. Αυτό θέλουμε εμείς πρώτα και κύρια απ’ τη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Δεν θέλουμε και εκλογική ενίσχυση; Φυσικά θέλουμε. Δεν τη θέλουμε όμως για να μπούμε και εμείς να στρογγυλοκαθίσουμε στις καρεκλίτσες της Βουλής, σαν το Βαρουφάκη που λέει, “ελάτε όλοι μαζί να μπούμε στη Βουλή και μετά φύγετε, να μείνω βουλευτής εγώ, φύγετε εσείς”. Μακριά από μας αυτές οι αντιλήψεις. Εμείς θέλουμε ισχυρή πολιτικά επαναστατική αριστερά γιατί χρειάζεται για την επόμενη μέρα. Αυτό θέλουμε.

Και να θυμίσουμε το εξής: Ποια ήταν η μεγαλύτερη εκλογική επιτυχία σε αστική εκλογική διαδικασία για τη λαϊκή πλειοψηφία τα τελευταία 11 χρόνια; Ποια ήταν; Το ηρωικό “ΟΧΙ” του λαού ενάντια σε θεούς και δαίμονες στο δημοψήφισμα του 2015. Αυτή ήταν η μεγάλη εκλογική επιτυχία για τη λαϊκή πλειοψηφία, την εργατική τάξη και τη νεολαία. Ένα δημοψήφισμα που οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, συστημικές, ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία και λοιπά το πολέμησαν το “ΌΧΙ” μέχρι θανάτου, που ο ρεφορμισμός του ΚΚΕ το σαμπόταρε και το χλεύασε, και που ο Τσίπρας το καταπρόδωσε.

Εάν είχαμε ως επαναστατική αριστερά… με τις διαφορές μας —μακριά από μας οι αντιλήψεις περί ομοφωνίας- , ομοφωνία υπάρχει μόνο στα νεκροταφεία τα πολιτικά, θυμίζουμε ότι ποτέ δεν υπήρχε ομοφωνία στην επαναστατική αριστερά και αυτό είναι υγεία.. Μακριά από μας αυτές οι αντιλήψεις – με τις διαφορές μας και με αυτά που μας ενώνουν-, εάν η επαναστατική Αριστερά ήταν πιο ισχυρή τότε, θα την πλήρωναν πάρα πολύ άσχημα αυτοί που υπονόμευσαν το “Όχι” του λαού και αυτοί που πρόδωσαν το “Όχι” του λαού. Αυτό θέλουμε και για το σήμερα και για το αύριο.

Δεν φταίει ο γιαλός για το πώς αρμενίζουμε. Θα πρέπει να ανασκουμπωθούμε, να επικεντρώσουμε εκεί που πονάει τη λαϊκή πλειοψηφία. Να ξέρουμε ότι όλα αυτά δεν είναι μόνο για τις εκλογές, όποτε και να γίνουν οι εκλογές. Όλα αυτά είναι γιατί τρέχουν οι εξελίξεις με αστραπιαία ταχύτητα μέρα με τη μέρα. Από τη μια μέρα στην άλλη μπορεί να κηρυχτεί στρατιωτικός νόμος. Απ’ τη μια μέρα στην άλλη μπορεί να γίνουνε πραξικοπήματα αντιδημοκρατικά στο όνομα δεν ξέρω και εγώ τι. Απ’ τη μια μέρα στην άλλη μπορεί οι σειρήνες του πολέμου να ηχήσουνε πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Όλα αυτά τα θέλουμε τώρα, άμεσα, πολύ γρήγορα.

Δεν μας έχουν βοηθήσει στο παρελθόν οι μικροκομματικοί και προσωπικοί εγωισμοί ποτέ. Τους παραμερίζουμε απευθυνόμενοι στο σύνολο της επαναστατικής αριστεράς -οργανώσεις και ανένταχτους λαϊκούς αγωνιστές . Κρατάμε την εμπειρία, τι είναι αυτό, σε ποιους χώρους και με ποιες μορφές έχει πονέσει την κυβέρνηση και το σύστημα η κινηματική δράση. Και έχουμε πάρα πολλά παραδείγματα (εκπαίδευση, υγεία, εργασιακά, κινήματα) τέτοια που πρωταγωνιστεί η επαναστατική αριστερά.