Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

Σαν σήμερα στις 6-8-45 και τοπική ώρα 08.15 ο κυβερνήτης του αεροσκάφους Β-59, Πολ Τίμπετς, στο οποίο είχε δώσει το όνομα της μητέρας του, Ενόλα Γκέυ, άφησε να πέσει η πρώτη πυρηνική βόμβα ουρανίου (πλην ειρηνική) στην Χιροσίμα της Ιαπωνίας. Η δεύτερη έπεσε στο Ναγκασάκι μετά από εννιά μέρες! Αυτά κι αν ήταν τα εννιάμερα του θανάτου. Ο θάνατος και οι καταστροφές ανυπολόγιστες. Ίσως ήταν προοίμιο του Αρμαγεδώνα!

Εάν ήμουνα αγράμματος ίσως να διάβαζα κάπως έτσι το όνομα της μαμάς του: Είν’ όλα οκέι! Πόσο οκέι… θα μπορούσαν να ήταν, όταν σκοτώσανε εκατοντάδες χιλιάδες αθώους ανθρώπους! 

Αυτά για τότε!

Ετούτα για τώρα!

Σήμερα, στις 6-8-24, ο Μίλτος Τεντόγλου θα αφήσει το κορμί του να προσγειωθεί σε Γαλλικό αμμουδερό έδαφος και με επίδοσηι 8,48 μέτρα.

Ο Πόλ Τιμπετς είχε παρασημοφορηθεί για την επιτυχία… εκείνη, σκοτώνοντας χιλιάδες αθώους ανθρώπους και τραυματίζοντας πολλαπλάσιους.

Ο Μίλτος Τεντόγλου θα τιμηθεί αύριο με το χρυσό μετάλλιο για την οικουμενική πρωτιά του στο άλμα εις μήκος. Κι ενώ ο ίδιος έπεφτε, η Ελλάδα σηκωνόταν ψηλά! Πολύ ψηλά! Μέχρι τον έβδομο Ουρανό!

Μίλτο μας! Γένημμα και θρέμα της Τυμφαίας γης! Μιας γης η οποία εκτείνεται δυτικά του ποταμού Αλιάκμονα και ανήκει διοικητικά στην Περιφερειακή Ενότητα των Γρεβενών.

Μίλτο μας! Σού αξίζουνε πολλά συγχαρητήρια! Συνέχισε να πετάς και να μας κάνεις περήφανους στα πέρατα της γης. Είμαστε πολύ ευγνώμονες για τη χαρά που σκόρπισες στον τόπο μας, και σε όλους τους Έλληνες όπου γης! Το ίδιο ευγνώμονες είμαστε και για τους προπονητές σου. Τον πρώτο και τον δεύτερο!

Σου ευχόμαστε από καρδιάς να είσαι γερός και δυνατός, για να εκπληρώσεις το όνειρο της ζωής σου. Να καταρρίψεις το παγκόσμιο ρεκόρ!

Πόση χαρά μας δίνει η μάχη, με την ευγενή άμιλλα του αθλητισμού, για την κατάκτηση ενός μεταλλίου! Χρυσού, Αργυρού και Χάλκινου.

Πόση θλίψη, κλαυθμό και οδυρμό μας δίνει ο πόλεμος, με την οποιασδήποτε μορφής βία!

Πώς να ξεχάσω εκείνο το παιδάκι το οποίο παράπαιε απελπισμένο, επιστρέφοντας από το συσσίτιο με άδεια την καραβάνα του!

Κι ακόμα! Όταν άκουσα κάποιο κοριτσάκι να λέει, πως δεν επιθυμεί προσθετικά πόδια, αλλά τα δικά του, το ένωσα σαν παιδί όλου του κόσμου! Πως μπορείς να νιώσεις ως ένα  εκλεκτό δημιούργημα του Θεού, με τόση βία, κακία και μίσος! Πόσο άνθρωποι μείναμε!…

Άκου: Ηομο sapiens! Σάπιο χώμα δηλαδή!…

Οι αρχαίοι πρόγονοί μας σταματούσαν κάθε εχθροπραξία όταν τελούνταν οι ολυμπιακοί αγώνες. Να τι λέγανε: Μόνο έτσι θα έχουμε τους Θεούς μεθ’ ημών!

Οι νέοι απόγονοι να τι λένε: Δυστυχώς, έχουμε τον Θεό με θυμόν