Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

 

        Η ημερομηνία 1-7-26 είναι αποφράδα. Κι όχι από φοράδα όπως είπε κάποιος φίλος μου.

Το χωριό μου θύμιζε βομβαρδισμένο τοπίο μετά από την νεροποντή και τους αφύσικους αέρηδες! Ακόμα κι ο πλάτανος του χωριού είχε χάσει πολλά από τα φύλα του. Ενώ τρεις στύλοι της ΔΕΗ στέρησαν δυο μέρες τους πελάτες από ρεύμα αφού είχανε σπάσει.

Να λοιπόν γιατί παρομοίασα την ακατάσχετη αυτή νεροποντή με την κινηματογραφική ταινία: Τυφών στην Τζαμάικα!

Εγώ όμως δεν θα ασχοληθώ με την όποια καταστροφή που υπέστη ο μπαχτσές μου, αλλά αυτήν την φορά ο συγγραφέας περί άλλων τυρβάζει. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, λέγανε οι αρχαίοι υμών πρόγονοί μας. Ενώ το καλό αφορά ένα στοίχημα το οποίο έχω κερδίσει! Ένα εκατοντάευρο… δεν το λες και αμελητέο ποσόν! Εξηγούμαι, λοιπόν, με την επιμονή της κυρίας Κούλας και η οποία συνέχιζε λέει εγωιστικά:

«Τα κινέζικα είναι για τους κινέζους! Ούτε κουβέντα φιλενάδες!».

Αυτή ήτανε η απάντηση της χοντροκούλας και η οποία δεν δεχότανε άλλη άποψη, κάθε φορά που την καλούσαν οι φίλες της για κάποια βόλτα στο καινούριο κινέζικο κατάστημα της πόλης των Γρεβενών. Κι αφού το μπόι της ήταν σαν νάνου, της προσάψανε το παρατσούκλι σιδηρόδρομος: Η χιονάτη και οι εφτά νάνοι!

Η ίδια θα προτιμούσε τους επτά υπέροχους, από κάποια καουμπόικη ταινία, αλλά, άλλαι αι βουλαί των κουτσομπόληδων γυναικών, και άλλα η ζήλια κελεύει!

Είναι στα αλήθεια τόσο πολύ κοντή και αδύνατη η καημενούλα που,  ενώ έχει δυο μεγάλα αγόρια, να τι της είπε κάποια κακόψυχη νταρντάνα κουτσομπόλα:

«Καλέ Κούλα, τα παιδιά είναι σίγουρα δικά σου, ή υιοθετημένα;».

Και για να της κάνουν μεγαλύτερο σπάσιμο πηγαίνανε δίπλα της για να μοιάζει όπως ο ελέφαντας με το ελεφαντάκι.

Η Κούλα είχε κάποια αφέλεια πολύ μεγαλύτερη και από τα λιγοστά   κιλά της. Να γιατί απορούσε και έλεγε: Γιατί οι κινέζοι, ενώ είναι τόσο πολύ λεπτοί και κοντοί, πουλάνε ρούχα έξτρα έξτρα έξτρα λάρτζ!

Τόσο πολύ δύσκολο της ήτανε για να καταλάβει πως τα ρούχα αυτά προορίζονταν για τους ευρωπαίους! Ακόμα και για τον κύριο Πάγκαλο! Να γιατί φανταζότανε τα κινέζικα καλσόν να της ερχότανε γάντι και στο  χεράκι της. Ενώ τα παπουτσάκια στα ποδαράκια του μωρού της.

Όλα αυτά δεν ήταν υπερβολές, και ούτε φανταστικές παρομοιώσεις. Τα εννοούσε πλέον και με έναν εγωισμό ίσο με εκατό καντάρια…

Κάποια μέρα, καθώς η κυρία Κούλα κοιτούσε μια κινέζικη βιτρίνα εντυπωσιάστηκε από το μίνι χαρτί υγείας. Μια και δυο, λοιπόν, στις φίλες της, και το στοίχημα έπεσε πλέον για τα λιλιπούτεια εμπορεύματα επάνω στο τραπέζι. Δυο και τρεις στην κινέζικη βιτρίνα. Οπότε λέει στις φίλες της με την υπεροψία του παντογνώστη:

«Ανοίξτε τα γκαβά σας καλέ και πείτε μου εάν αυτό το χαρτί υγείας έχει πλέον και διεθνείς προδιαγραφές. Ούτε το αφτί σου δεν μπορείς να σκουπίσεις με αυτό το ρολό! Το ίδιο χαρτί χρησιμοποιούσε ο Πάγκαλος με τον κινέζο Τσιν τσαν τσόγκ!… Να μη τρελαθούμε τελείως!».

«Τελείωσε κυρία Κούλα;».

«Τελείωσα! Για λέγε! Συμφωνείς ή διαφωνείς με την γνώμη μου;».

«Κι αφού περί αφόδευσης ο λόγος θα σου εξηγήσω! Προς το παρόν τράβα, έστω νοερά, το καζανάκι. Και όσο για σκούπισμα, βλέπουμε και κάνουμε. Μα ποιος σου είπε εσένα πως αυτό το ρολό είναι χαρτί υγείας! Δεν βλέπεις την αριθμομηχανή παραδίπλα! Άνοιξε πάλι τα γκαβά σου!».

«Μισό λεπτό να ρωτήσω τον Κινέζο, κι εσύ ετοίμασε το κολλαριστό κατοστάρικο του στοιχήματος!».

Μπήκανε πλέον μέσα στο κατάστημα και μετά από κάποια ευγενική συγγνώμη λένε του κινέζου:

«Κύριε Κινέζε! Επειδή βάλαμε κάποιο στοίχημα για το εάν το ρολό αυτό είναι χαρτί υγείας, ή όχι, θέλουμε να μας πείτε όλη την αλήθεια. Κι άμα έχω δίκιο θα έχεις και μερτικό!… Εσείς οι κινέζοι έχετε σαν τα δικά μας χαρτιά υγείας, ή πολύ μικρότερα!

«Ουά τάτα τσου τσου!»

«Νάτο! Δεν σας είπα εγώ! Για τάτα είναι. Ίσως και λίγο κατούρημα! Πέσε τώρα το εκατοστάρικο».

Χωρίς διερμηνέα άντε να βρίσκανε άκρη.

Αργότερα όμως δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Οι κινέζοι είχαν μάθει τα ελληνικά καλύτερα και από τους Έλληνες. Και ας ακουγότανε σαν να γαβγίζανε!

Υ. Γ. Μας ήρθανε τα μεγάλα σούπερ μάρκετ με τις φρέσκες ρέγκες. Ήρθε το Πέτκο κι ας το λένε πεύκο. Τι μας μένει; Ούτε τα γίδα ελευθέρας βοσκής! Μα τα πήρανε ακόμα κι αυτά οι αλβανοί!