Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

Ο Αθανάσιος Καλπίνης είχε πάρει μέρος στον πόλεμο της Κορέας και είχε τραυματιστεί στο μάγουλο. Ήταν λοχίας, με ανθυπολοχαγό τον Τζώρτζ Γουάλας από την Καλιφόρνια.

Μετά τον τραυματισμό του, και την λήξη του κορεατικού πολέμου, θα καταλήξει στην Καλιφόρνια για θεραπεία. Και φυσικά θα επιστρέψει στο χωριό του, το Μελίσσι Γρεβενών. Εννοείται πως ο αποχωρισμός τους θα ήτανε οριστικός πλέον και αμετάκλητος. Ήτανε ποτέ δυνατόν να ξανασυναντηθούν! Ο ένας από το Μελίσσι Γρεβενών, και ο άλλος από την Καλιφόρνια!

Κι όμως, αν κάποιος στοιχημάτιζε την συνάντησή τους, ακόμα και με την ζωή του θα έχανε το στοίχημα! Εξηγούμαι λοιπόν:

Επιστρέφοντας ο Αθανάσιος Καλπίνης (και πεθερός μου πλέον) στο χωριό του, θα ασχοληθεί με την υλοτομία ανά την Ελλάδα. Από το Κιλκίς, μέχρι και τον Φουρνά της Ευρυτανίας, όπου έπαιρνε μέρος στις διάφορες δημοπρασίες ξύλευσης δασών.

Για να γίνει όμως πιστευτή αυτή η συνάντησή του με τον Τζώρτζ Γουάλας, τον Αμερικανό συμπολεμιστή του, έπρεπε να την αφηγηθεί ο πεθερός μου ενόρκως! Αυτό έγινε. Να γιατί όταν την αμφισβήτησα μού ορκίστηκε σε ό,τι είχε ιερό! Να και η αφήγησή του με κάθε λεπτομέρεια.

«Μετά την κούραση στο δάσος του Κιλκίς, και την πείνα Βαγγέλη μου, αποφάσισα να πάω σε ένα εστιατόριο για ένα γεύμα. Και ξαφνικά, από ευγένεια στο αξίωμα ενός Στρατηγού, του ανοίγω την πόρτα για να περάσει.

Μόνο με θαύμα θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή κάποια παρόμοια συνάντηση! Και εξηγούμαι πάλι:

Στην είσοδο δημιουργήθηκε μια αναστάτωση! Κάποιοι νομίσανε πως ο πεθερός μου είχε λόγους να χρεώσει την ταλαιπωρία του στον πόλεμο της Κορέας και, αυτό κυρίως, τον τραυματισμό του!

Αλλά και από την άλλη, ποιος ήτανε αυτός ο οποίος θα τα έβαζε με κάποιο Στρατηγό για την προτεραιότητα της εισόδου στο εστιατόριο!

Ήτανε βιαιοπραγία, ή κάποιο αγκάλιασμα! Κανείς δεν είχε καταλάβει τι είχε συμβεί. Κι όσο αφορά για κάποια γνωριμία, ήτανε φύση αδύνατον να συμβεί μετά από τόσα χρόνια. Ο Στρατηγός Τζώρτζ Γουάλας ήτανε Ανθυπολοχαγός. Και ο πεθερός μου ο Αθανάσιος Καλπίνης Λοχίας!

Να τι είχε συμβεί. Ο Στρατηγός είχε αναγνωρίσει τον πεθερό μου από την χαρακιά στο μάγουλό του! Το μόνο το οποίο δεν είχε αλλάξει σε βάθος αρκετών ετών. Επρόκειτο για κάποιο θραύσμα οβίδας. Οπότε του λέει ο Στρατηγός συλλαβιστά:

Α-τα-να-σιος Κα-λπί-νης!…

Και απαντά ο πεθερός μου:

Τζώρτζ Γουάλας!…

Η συνέχεια δεν περιγράφεται. Οι δυο βετεράνοι πολεμιστές της Κορέας είχανε γίνει ένας με το σφιχταγκάλιασμα, τα φιλιά και το κλάμα τους!

Ποιος θα πίστευε μια παρόμοια συνάντηση! Του τον Αμερικανού Τζώρτζ Γουάλας, και του πεθερό μου Αθανάσιου Καλπίνη στο Κιλκίς!… Ούτε και ως ποντιακό ανέκδοτο θα το αποδεχότανε κάποιος!

Καθίσανε σε τραπέζι μα πιο πολύ μιλούσανε παρά τρώγανε. Για καλή τους τύχη γνώριζε αγγλικά ένα γκαρσόνι και έκανε τον διερμηνέα.

Να τι θα έλεγε ο φίλος μου ο Νίκος για την απίστευτη συνάντηση. Πώς όταν πρόκειται να συμβεί κάτι το απρόβλεπτο, τότε συνωμοτεί το σύμπαν ολόκληρο για να πραγματοποιηθεί αυτή η συνάντηση!

Ο στρατηγός είχε κάνει την επίσκεψη αυτή στο Κιλκίς, αφού εκεί υπήρχε κάποια βάση, και την επόμενη θα πήγαινε κάτω στη Σούδα.

Εάν ο ένας από τους δυο βετεράνους της Κορέας αποχωρούσε από το εστιατόριο, έστω και λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα, τότε δεν θα συναντιότανε ποτέ!

Άραγε, ποια είναι η δύναμη η οποία καθορίζει τα μελλούμενα και ανταμώνει τους ανθρώπους από την μια άκρη του πλανήτη στην άλλη! Ποτέ δεν θα μάθουμε!

Τζώρτζ Γουάλας κι Αθανάσιος Καλπίνης ανταμώσανε πλέον χάρη στην συνωμοσία του σύμπαντος! Και εάν δεν μου ορκιζόταν ο πεθερός για το αληθές του θαύματος, ούτε κι εγώ θα το πίστευα! Τι λες φίλε μου Νίκο! Άραγε, απέχει πολύ η ιστορία αυτή από κάποιο θαύμα!… Να και ο προδότης ο οποίος είχε συμβάλει καθοριστικά γι’ αυτό το αντάμωμα! Το τραύμα στο δεξί μάγουλο του πεθερού μου! Η βαθιά χαρακιά!

Έβαλε ο Θεός σημάδι

Παλικάρι στα Σφακιά

Κι η μανούλα του στον Άδη

Τράβηξε μια χαρακιά!

Αυτή η χαρακιά στο μάγουλο του πεθερού μου ήτανε και ο καλός προδότης για να ανταμώσουν οι δυο βετεράνοι κομάντος στο Κιλκίς! Ο Καλπίνης Αθανάσιος από το Μελίσσι Γρεβενών! Και ο Τζώρτζ Γουάλας από την μακρινή Καλιφόρνια! Να μην μοιάζει και με ποντιακό ανέκδοτο!

Αυτός ο κόσμος ο μικρός. Ο Μέγας! (Οδυσσέας Ελύτης)