Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

Δεν είναι κρίμα κι άδικο να σαπίζει το σιτάρι στις αποθήκες και κάποιοι να πεινάνε!

Να ξεχειλίζει το πετρέλαιο από τις δεξαμενές, και κάποιοι άμοιροι να κρυώνουν!

Τα φρούτα να θάβονται στις χωματερές, κι η γιαγιά να μαζεύει σάπια από τις λαϊκές!

Τα ψυγεία να είναι γεμάτα, και κάποιοι να ψάχνουν στους κάδους για αποφάγια!

Τα παιδιά της Γάζας να λιμοκτονούν. Και οι κυρίες να ταΐζουν το Tζακ με μπον φιλέ!

Δεν είναι κρίμα κι άδικο κάποιοι να χρησιμοποιούν το γάιδαρο ως μεταφορικό μέσον!

Δεν είναι κρίμα να υπάρχουν τόσα σκαπτικά εργαλεία και αλυσοπρίονα, και κάποιοι  να σκάβουν με την τσάπα και να κόβουν τα ξύλα με το τσεκούρι!

Δεν είναι κρίμα να είναι άδεια τα νοσοκομεία και οι ασθενείς να λιώνουν στο κρεβάτι του σπιτιού τους επειδή είναι ανασφάλιστοι!

Δεν είναι κρίμα να είναι γεμάτες οι αποθήκες από φάρμακα, και κάποιοι να πεθαίνουν  επειδή δεν έχουν ούτε μια ασπιρίνη στο ντουλαπάκι!

Δεν είναι κρίμα, κάποιοι να έχουν χτίσει την μισή Ελλάδα, και να μένουν στο νοίκι!

Δεν είναι κρίμα κι άδικο, κάποιοι να μην έχουν εργαστεί ποτέ στην ζωή τους, και να τους περισσεύουν τα πάντα!

Δεν είναι άδικο, να πηγαίνουν οι αγρότες κάθε καλοκαίρι για θερισμό, ενώ εκείνοι οι οποίοι δεν εργάστηκαν ποτέ να πηγαίνουν κάθε καλοκαίρι για παραθερισμό!…

Μόνο ο αέρας είναι τζάμπα. Όμως, κάτι άκουσα πως μετά την τελευταία μόλυνση της ατμόσφαιρας ίσως κυκλοφορήσουν και μάσκες οξυγόνου! Η χαρά του Μασκ(αρά)!

Κι αφού συμβαίνουν όλα τα παραπάνω, τι είναι εκείνο το οποίο θα μπορούσε πλέον να θεωρηθεί ως πρόοδος της κοινωνίας μας, μετά από κάποιες χιλιάδες χρόνια! Πως  περάσαμε από την εποχή του Νεάτερνταλ στον σημερινό πολιτισμένο άνθρωπο! Λέτε να επιστρέψουμε στην ζούγκλα, και να ακούμε πάλι την θρυλική φωνή του Ταρζάν!

Κι αν, ό μη γένοιτο, ενεργοποιηθούν όλα τα πυρηνικά, (πλην ειρηνικά) τι γίνεται! Θα δουλέψει άλλο ένα εξαήμερο ο καλός Θεούλης και την εβδόμη μέρα θα πάρει ρεπό!

Η Εταιρία του Θεού φίλες και φίλοι ήταν ανώνυμη: Α. Ε. (Αδάμ και Εύα ονομάστηκε στην πορεία για να αποφύγει την εφορία!) Ας σοβαρευτούμε λιγάκι!

Η ευτυχία δε βρίσκεται στην απληστία αγαπητοί ταμαχιάρηδες. Μόνο αν κατορθώσει ο άνθρωπος να μετατρέψει το κλάμα ενός παιδιού, το οποίο πεινάει, σε χαμόγελο. Αν  γλυκάνει τον πόνο ενός ασθενή. Αν ζεστάνει τα ξυλιασμένα χέρια μιας γριούλας κλπ. Τότε, και μόνο τότε, μπορεί να νιώσει κάποια χαρά! Να νιώσει ευτυχισμένος και να κοιμηθεί με ήσυχη την συνείδησή του. Διαφορετικά, καλά θα κάνει να παραδώσει τα αισθήματα, όσα του έχουν απομείνει, αφού πλέον δεν τα κάνει χρήση και να δηλώσει:

«Ανήκω στην συνομοταξία των αναίσθητων ανθρώπων!…».

Ας όψονται εκείνοι οι οποίοι επινοήσανε τα παραλληλόγραμμα εκείνα χαρτάκια. Τα χαρτονομίσματα δηλαδή. Και ο κάθε Φωτούλης, ο οποίος κυλιέται όλη την ώρα σε κάποιον καναπέ της τηλεόρασης, και χαχανίζει απολαμβάνοντας όλα τα αγαθά της επίπλαστης και εφήμερης ευημερίας λέγοντας: Σε είδον πρωίαν! Και με ένα μόνο από τα χαρτάκια αυτά, χρώματος μοβ, να αγοράζει όλα αρνάκια της γιαγιάς μαζί με τις κοτούλες της και το κοτέτσι της! Αναλογίστηκε άραγε κανείς πόσοι Φωτούληδες και Κατινίτσες κατέχουν τα πάντα στην χώρα αυτή, χωρίς να προσφέρουν το παραμικρό! Πόσοι από τα πέντε εκατομμύρια της πρωτεύουσας βγάλανε σήμερα το μεροκάματο; Κι όμως, όλοι σχεδόν θα κοιμηθούν χορτάτοι! Θα κλέψουν ή θα ζητιανέψουν!

Με δυο λόγια, δεν είναι άδικο να είναι φτωχοί οι γεωργοί, οι οποίοι παράγουν όλα τα καλά του Θεού! Και πλούσιοι, αυτοί οι οποίοι βρήκαν τον τρόπο να προμηθεύονται  τα μαγικά αυτά παραλληλόγραμμα χαρτάκια! Τι λέτε; Πως είμαι αφελής! Το ξέρω!

Οι χαζοί, τα ρολόγια και οι αλβανοί εργάζονται! Να γιατί οι κηφήνες μου προκαλούν αηδία! Βρίθουν όλα τα κανάλια της τηλεόρασης από χαραμοφάηδες της πεσιμιστικής φιλοσοφίας: Χορέψτε γιατί χανόμαστε! Μήπως θα έπρεπε να τους χορέψουμε εμείς!

Έχει γίνει πολύς λόγος για την ρατσιστική προέλευση κάποιων ανθρώπων. Κατά την ταπεινή μου γνώμη υπάρχουν καλοί και κακοί. Εργατικοί και τεμπέληδες. Κλέφτες και θύματα. Κατεργάρηδες οι οποίοι αντί να κάθονται στον πάγκο, απολαμβάνουν μια αναπαυτική χεζλόγκ!

Πριν από μερικούς μήνες γνώρισα τον καλύτερο άνθρωπο που είχα συναντήσει ποτέ στην ζωή μου! Εξηγούμαι λοιπόν:

Είχα μείνει από καταλύτη στην Εγνατία οδό. Δυο χιλιόμετρα περίπου από τη Μπάρα!

Πήρα λοιπόν το ειδικό μπουλόνι από το βαλιτσάκι και προσπαθούσα να το βιδώσω στην οπή, για να με ρυμουλκήσει κάποιος ευγενικός οδηγός που θα σταματούσε.

Περάσανε πολλά αυτοκίνητα και επί τέλους σταμάτησε κάποιος πίσω μου ακριβώς!

Ο καλός αυτός άνθρωπος, μετά από την καλημέρα, παρακολουθούσε την προσπάθειά μου να βιδώσω τον μπουλόνι. Με κοίταξε κάπως περίεργα και χαμογέλασε!

«Γιατί γελάτε» του είπα, όσο πιο ευγενικά γινότανε για να τον καλοπιάσω.

«Το μπουλόνι αυτό κύριε βιδώνει αριστερά…».

«Δεν κατάλαβα! Υπάρχει μπουλόνι που να βιδώνει αριστερά! Τα αλβανικά ίσως!».

«Και πως καταλάβατε πως είμαι αλβανός αφού τα ελληνικά μου είναι άριστα!».

«Από τις πινακίδες φίλε!».

Βίδωσε το μπουλόνι αριστερά και μου είπε μερικές συμβουλευτικές κουβέντες όπως:

Απαγορεύεται αυστηρά η ρυμούλκηση στην Εγνατία οδό! Σαν να μου είχε πει πώς δεν έπρεπε να περιμένω κάποια ρυμούλκηση από τον ίδιο. Και συνέχισε:

«Φίλε! Επειδή είναι κοντά η Σιάτιστα θα το ρισκάρω και θα σε πάω μέχρι εκεί, αν και απαγορεύεται αυστηρά η ρυμούλκηση. Μετά παίρνεις το εξπρές! Εντάξει!».

Με πήγε μέχρι την Μπάρα. Έβγαλα να του δώσω ένα εικοσάρικο, μα δεν το δέχτηκε με καμία δύναμη και επιμονή, εκ μέρους μου, λέγοντας:

«Ευχαριστώ πολύ. Φεύγω! βιάζομαι. Με περιμένει ο αδερφός μου στην Καστοριά για να φύγουμε στην Αλβανία!».

Πάει να φύγει, κι εγώ του ρίχνω το εικοσάρικο από το ανοιχτό τζάμι.

Κατεβαίνει, μου επιστρέφει τα λεφτά και μου λέει λόγια που δεν θα τα ξεχάσω ποτέ:

«Άκουσε φίλε. Τα λεφτά αυτά θα τα πιούμε μπίρες με τον αδερφό μου. Και τι έγινε! Εγώ όμως το βράδυ αυτό θα κάνω τον καλύτερο ύπνο! Τον ύπνο του δικαίου, επειδή βοήθησα έναν συνάνθρωπό μου! Δεν είμαστε όλοι οι αλβανοί κακοί, κι ούτε άθεοι!». Όπως και όλοι οι άνθρωποι από όλες τις φυλές της γης!

«Και πώς μιλάς τόσο καλά τα ελληνικά;».

«Ήρθα από τους πρώτους στην Ελλάδα το 1992 και νιώθω έλληνας πλέον!».

Του βγάζεις ή δεν του βγάζεις το καπέλο! Και για να του αποδείξω πως διαβάζω και Αλβανούς συγγραφείς του είπα: Χαιρετίσματα στην Κόχη της ντροπής! Κάποιο από τα αριστουργήματα του αλβανού συγγραφέα Ισμαήλ Κανταρέ!

Χαμογέλασε, και πριν αποχωρήσει μου είπε πως ήταν αδύνατον να μου κάνει αυτή τη χάρη!

«Κι ο λόγος!» του λέω με αφύσικη απορία.

«Γιατί ο Ισμαήλ Κανταρέ έχει φύγει από την ζωή στις 1-7-24».

Πήρα το βιβλίο του, το διάβασα, και όντως πρόκειται για αριστούργημα!

Υ.Σ. Ο αλβανός, ο οποίος που με βοήθησε πέρυσι ήταν Άνθρωπος με Κεφαλαίο Α!

Ο αγροφύλακας ο οποίος με είχε χτυπήσει κάποτε με την γκλίτσα στο κεφάλι, επειδή είχε νομίσει πως ήμουν ο κλέφτης των ροδάκινων… και παρ’ ολίγον να με σκοτώσει, ήταν ο Μεγάλος Γάιδαρος με Μεγάλο Γάμα και Μεγάλα Αυτιά! Κτηνάνθρωπος!

Και ήμουνα μόλις τρίτη Γυμνασίου