Οι Κούρδοι είναι πανάρχαιος λαός της Μέσης Ανατολής. Τους αναφέρει ο Ξενοφών ως Καρδούχους, κατοίκους της Κορδυανής στο βιβλίο του «Ανάβασις». Από την περιοχή αυτή πέρασαν πλήθος κατακτητών ανά τους αιώνες, αυτοί όμως επιβίωσαν ως έθνος. Οι Άραβες κατακτητές τους έδωσαν τη θρησκεία τους, οι Οθωμανοί κατακτητές τους ενσωμάτωσαν στην αυτοκρατορία τους. Φάνηκαν για διάστημα, μέχρι τις αρχές του 20^ου αιώνα να έχουν απωλέσει την εθνική τους συνείδηση. Έλαβαν μέρος στο πλευρό των Νεοτούρκων και κεμαλιστών, γενοκτόνων  του χριστιανικού πληθυσμού. Όμως,μετά τα μέσα του ίδιου αιώνα, έδειξαν ότι θέλουν και αυτοί να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους, καθώς δεν συσχετίζονται με τα έθνη που κατοικούν στις χώρες, στις οποίες είναι εγκατεστημένοι και Κούρδοι. Αυτές είναι η Τουρκία, το Ιράκ, η Συρία και το Ιράν. Στις δύο πρώτες οι κατά καιρούς ηγέτες, αισθανόμενοι τον κίνδυνο από του αγώνα των Κούρδων για απόσχιση, κίνησαν εναντίον τους διωγμό. Στην Τουρκία εξαπολύθηκε άγριος διωγμός κατά των κουρδικών ανταρτικών ομάδων. Η χώρα μας βοήθησε τους επιχειρήσαντες νέα γενοκτονία προσφέροντάς τους τον ηγέτη των Κούρδων! Οι Κούρδοι της Τουρκίας δεν είναι επιθυμητοί στους διαφεντευτές της περιοχής, καθώς δεν ελέγχονται από αυτούς. Απεναντίας φαινόταν να ευνοούνται οι άλλοι του Ιράκ, οι οποίοι είχαν εξεγερθεί κατά την περίοδο διακυβέρνησης από τον Σαντάμ και είχαν υποστεί μεγάλες απώλειες από τη χρήση χημικών όπλων.Αυτοί απόκτησαν είδος αυτονομίας, μετά την εισβολή και λεηλασία της χώρας από τις δυνάμεις των ΗΠΑ. Οι Κούρδοι της Συρίας ανέχονταν το καθεστώς Άσαντ της Συρίας σκεπτόμενοι τις άθλιες συνθήκες, υπό τις οποίες διαβιούσαν οι ομοεθνείς τους στην Τουρκία. Πράγματι αυτή δεν έχασε την ευκαιρία, κατά τον δεκαετή σπαραγμό, που επιπόλαια αναλυτές αποκάλεσαν εμφύλιο πόλεμο, να εισβάλουν στα εδάφη της Συρίας και να επιχειρήσουν να εξοντώσουν όσους περισσότερους Κούρδους. Αυτοί αμύνθηκαν με σθένος και με ηρωικό σθένος αντιμετώπισαν τους εισβολείς. Το Κομπάνι, όπου έδωσαν μάχες επιβίωσης, έγινε σύμβολο ανάλογο του Μεσολογγίου. Βέβαια τότε είχαν την υποστήριξη της Ρωσίας, η οποία δεν ήθελε η Τουρκία να επεκτείνει την επιρροή της, αν και ακροβατούσε με είδος λυκοφιλίας με την Τουρκία, η οποία φιλία διατηρείται μέχρι σήμερα. Όταν και οι ΗΠΑ αποφάσισαν να αποδεχθούν ότι ο στρατός του ISIS, στην οργάνωση του οποίου συνέβαλαν καθοριστικά, είναι στρατός αιμοσταγών δολοφόνων, έδειξαν την εύνοιά τους στους Κούρδους της Συρίας. Έτσι και αυτοί απόκτησαν είδος αυτονομίας στη βορειοανατολική Συρία, στην περιοχή με το όνομα Ροζάβα. Το καθεστώς του Άσαντ ανατράπηκε χωρίς να αντισταθεί η Ρωσία, της οποίας τα συμφέροντα φαίνεται να θίγονται. Όλοι όμως έσπευσαν να τονίσουν το απαραβίαστο των συνόρων της Συρίας. Και όχι μόνο αυτό έπραξαν, αλλά οι μεν ηγέτες των ΗΠΑ δηλώνουν ότι αποχωρούν από την περιοχή, αν και δεν επέτυχαν τη διάλυση του στρατού των τζιχαντιστών, οι δε Ρώσοι δέχονται με εγκαρδιότητα τον συνεργάτη των Τούρκων και σφαγέα των Κούρδων, σημερινό προσωρινό καλούμενο πρόεδρο της Συρίας, και εγκωμιάζουν τις προσπάθειές του. Ήδη δυνάμεις του στρατού της Συρίας επελαύνουν κατά της Ροζάβα και ζητούν διάλυση του κουρδικού αντάρτικου στρατού με την υπόσχεση της ειρηνικής συνύπαρξης όλων των εθνοτικών ομάδων της χώρας. Και οι Κούρδοι αβοήθητοι δεν έχουν άλλη διέξοδο παρά την έξοδο από τις πατρογονικές τους εστίες και την εγκατάστασή τους στο ιρακινό Κουρδιστάν. Αυτό συνέβη στην Κύπρο, μετά την εισβολή του Αττίλα,στο ΝαγκόρνοΚαραμπάχ των Αρμενίων υπό την  πίεση των Αζέρων. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τους Δρούζους της Συρίας, καθώς αυτοί διαθέτουν ισχυρότατο σύμμαχο, το Ισραήλ. Αυτό εισέβαλε στο συριακό έδαφος προς προστασία τους. Δεν θα αποτελέσει έκπληξη, αν στο μέλλον επιδιώξει και επιτύχει την ενσωμάτωση της περιοχής που οι Δρούζοι κατοικούν, στο Ισραήλ.

                Κούρδοι κατοικούν και στο Ιράν. Ίσως να υπάρχει σχέδιο ενοποίησης των Κούρδων, προκειμένου να αποτελέσουν αυτοί ισχυρή δύναμη κρούσης κατά του τελευταίου εχθρικού προς το Ισραήλ κράτους. Η τελευταία κίνηση των ΗΠΑ φαίνεται ότι μετατοπίζει την εφαρμογή του σχεδίου ενοποίησης στο μέλλον, ίσως το απώτερο. Εκτιμούν Ισραήλ και ΗΠΑ ότι είναι σε θέση να πλήξουν το Ιράν χωρίς βοήθεια τρίτων ή με τη βοήθεια μόνο των Αζέρων, μεγάλη μειονότητα των οποίων κατοικεί στο Ιράν. Γι’ αυτό και οι Αζέροι δέχθηκαν μεγάλη βοήθεια από το Ισραήλ κατά τη σύρραξη με την Αρμενία. Βέβαια το Αζερμπαϊτζάν έχει θερμότατες σχέσεις με την Τουρκία, η οποία βρυχάται κατά του Ισραήλ. Βρυχάται πράγματι; Απεναντίας η Αρμενία αμφιταλαντεύεται μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, καθώς και η Ρωσία δεν είναι δυνατόν με την εξωτερική της πολιτική να ικανοποιεί όλους.

                Ο Τραμπ συνεχίζει τις εξαλλοσύνες του και δεν χάνει ευκαιρία να γελοιοποιεί τους Ευρωπαίους ηγέτες. Εμμένει στην απόκτηση της Γροιλανδίας. Μάλιστα έθεσε και σκληρή προθεσμία! Παρ’ αυτό οι ηγέτες της ΕΕ εμμένουν στην ενίσχυση του καθεστώτος Ζελένσκι προς παράταση του πολέμου και καλλιεργούν στους λαούς τους τον φόβο για επικείμενη εισβολή των Ρώσων σε εδάφη της ΕΕ! Και αυτό συνοδεύεται από δειλές διαπιστώσεις ότι το ΝΑΤΟ είναι κλινικά νεκρό με την εντεινόμενη απειλή κατά της Γροιλανδίας. Δεν ήταν νεκρό, όταν η Αγγλία σχεδίασε νέο πλήγμα κατά της χώρας μας, μετά από εκείνο που οδήγησε στη μικρασιατική καταστροφή, αφανίζοντας τον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης (Σεπτέμβριος 1955), επειδή είχε η χώρα μας το «θράσος» να φέρει το κυπριακό ζήτημα προς συζήτηση στον ΟΗΕ! Νεκρή ήταν η ανεξαρτησία της χώρας μας. Οι οικονομίες των χωρών της ΕΕ δοκιμάζονται από τον οικονομικό γιγαντισμό της Κίνας, η εμμονή στη συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία και η ενεργειακή υποταγή στις ΗΠΑ επιδεινώνουν την κατάσταση. Η Γερμανία όμως εμμένει στη διατήρηση της κυριαρχίας της επιβάλλοντας την πολιτική της στους εταίρους της (συμφωνία Μερκοσούρ, απόσυρση οχημάτων από την κυκλοφορία).

                Ο αλλοπρόσαλλος θεωρούμενος, ορθότερα αδίστακτος στην αλαζονεία του, πρόεδρος των ΗΠΑ εμφανίζεται χολωμένος επειδή δεν του απονεμήθηκε το βραβείο Nobelειρήνης, αν και τερμάτισε, όπως δήλωσε, έξι πολέμους (ποιους;). Τόνισε ότι δεν εγγυάται πλέον για την ειρήνη, την ειρήνη που τόσο ποθούν οι λαοί και δεν βλέπουν να επικρατεί. Επιχειρεί τη συγκρότηση «Συμβουλίου ειρήνης», το οποίο φαίνεται να στοχεύει στην αντίπραξη προς τον ΟΗΕ, όπου οι έχοντες την εντύπωση ότι παραμένουν πλανητάρχες, δυσανασχετούν επειδή και άλλοι έχουντο δικαίωμα της αρνησικυρίας (veto). Στον νέο οργανισμό οι ΗΠΑ θα είναι αποκλειστικοί κυρίαρχοι. Ήδη έσπευσαν να αποδεχθούν την πρόσκληση του Τραμπ23 χώρες, μεταξύ των οποίων το Ισραήλ βέβαια και η Ουγγαρία, ο ηγέτης της οποίας θαυμάζεται από κάποιους ομοεθνείς μας, αν και θερμός φίλος του Ισραήλ!   Επίσης η Αίγυπτος, η οποία μας προσφέρει συχνά ψυχρολουσίες, και το Πακιστάν, η μόνη χώρα που αναγνώρισε το ψευτοκράτος της βόρειας Κύπρου και με την οποία διατηρούμε σχέσεις σε σημείο να αναζητούμε εκεί εργάτες  γης! Τέλος οι γείτονές μας, η Τουρκία και η Αλβανία. Τι θα κάνει, τελικά, η χώρα μας; Θα αναμείνει την απόφαση της πλειοψηφίας των μελών της ΕΕή θα λάβει εντολή να ενταχθεί στο «Συμβούλιο» της paxAmericana; Στην περίπτωση αυτή δεν είναι εύκολο να επιλέξεις την ορθή πλευρά της ιστορίας. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Άραγε έχει τη δυνατότητα επιλογής;

                Πιο πέρα η Κίνα τηρεί στάση σφίγγας ίσως ετοιμάζοντας εισβολή στην Ταϊβάν. Η Ινδία καλείται να προμηθεύεται αποκλειστικά πετρέλαιο από το νέο προτεκτοράτο των ΗΠΑ, τη Βενεζουέλα. Η Ρωσία δηλώνει ότι δεν την απασχολεί το θέμα της Γροιλανδίας. Ίσως σύντομα τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία με όρους ευνοϊκούς γι’ αυτήν και τις ΗΠΑ με μόνη χαμένη την ΕΕ πλην Ουγγαρίας.

                Στο βαθύ σκοτάδι, που επικρατεί στη διεθνή σκηνή μόνη παρήγορη υπήρξε η ομιλία του πρωθυπουργού του Καναδά Μακ Κάρνεϊ στην εφετινή σύνοδο του Νταβός.Ο Κάρνεϊάρχισε με αναφορά στη ρήση των ιταμών Αθηναίων προς τους ανίσχυρους Μηλίους, την οποία διέσωσε ο Θουκυδίδης: «Οι ισχυροί κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι υποφέρουν ό,τι πρέπει». Σε αποστροφή του λόγου του τόνισε: «Ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια επικίνδυνη νέα εποχή αντιπαλοτήτων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων και οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να επιβιώσουν». Θα συμφωνήσουν; Και αν ακόμη συμφωνήσουν, θα επιβιώσουν; Η ιστορία άλλο διδάσκει.

                                                                                «Μακρυγιάννης»