Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

Μετά από κάποιον διαγωνισμό για πρόσληψη καταμετρητή εισπράκτορα στην ΔΕΗ πέρασα πρώτος, με επιλαχόντα τον Μπάμπη το Σταυρόπουλο. Και όταν σε κάποιον άλλο διαγωνισμό για τεχνικό γραφέα στη ΔΕΗ πρώτευσα και πάλι, ο Σταυρόπουλος προσλήφθηκε ως επιλαχών στην θέση του καταμετρητή. Κι ας λένε κάποιοι πως τον Σταυρόπουλο τον είχε βάλει στην ΔΕΗ ο Πυρσός! Αυτά για την ιστορία.

Το πρώτο όμως μεροκάματό μου, ως καταμετρητού εισπράκτορα, θα μπορούσε να διεκδικήσει και κάποια θέση στο βιβλίο Γκίνες, και όχι Γκρίνιες!… Εξηγούμε λοιπόν:

Τα δρομολόγια γινότανε πάντα με μίσθωση κάποιου ταξί και η προτίμησή μου ήτανε ο ταξιτζής Τάκης ο Σαμαράς, ή ο Κώστας Μπονόβας.

Ένα μήνα καταγράφαμε τις ενδείξεις των μετρητών, και τον επόμενο γινότανε πλέον η επίδοση των λογαριασμών από σπίτι σε σπίτι.

Εξαίρεση αποτελούσε η επίδοση στο Βαρόσι. Εκεί να τι έκανα. Έδινα ένα χαρτζιλίκι σε κάποιους πιτσιρικάδες και μέσα σε λίγα μόλις λεπτά μαζευότανε, χωρίς κάποιον  τηλεβόα, όλοι οι καταναλωτές της περιοχής.

Να και η έναρξη της ονομαστικής κλήσης των πελατών:

Χαλής Ιωάννης!

παρών!

Νταούλας Χρήστος!

Παρών!

Χαλή Ιωάννα παρούσα

Χαλής Γεώργιος…

Χαλής Γεώργιος…

Οπότε ακούγεται κάποια κυρία να λέει:

«Ιδώ μα Βασίλου, ισύ που πήρις κι τσ’ άλλοι τσ’ χαλιέδις πάρε κι αυτόν!»

Υπήρχε όμως και κάποια ιδιαίτερη μηνιαία καταμέτρηση πελατών που αφορούσανε  ξυλουργεία, σιδηρουργία, αντλιοστάσια κλπ. Αυτά ήτανε πέντε με έξι σε κάθε χωριό. Αυτά θα μας απασχολήσουνε, πλέον, και παρακαλώ να είσαστε έτοιμοι για κάποιας λογής επιθεώρηση! Να και η απαρχή της, μετά από κάποια πρόταση του κ. Κώστα Μπονόβα, αφού είχα καταγράψει πλέον τους τέσσερες πελάτες των Αμυγδαλιών.

«Ρε συ Βάγγκο. Ξέρω μια στράτα που βγαίνει από τις Αμυγδαλιές ευθεία κάτω προς Ελεύθερο. Γιατί να πάμε πίσω από Σειρήνι!… Αλλά θα μου βάλεις τα χιλιόμετρα από τη γύρα… Τι λες;».

Συμφώνησα. Άλλωστε θα κέρδιζα χρόνο, καταγράφοντας περισσότερους πελάτες.

Ξεκινήσαμε, και μετά από λίγα χιλιόμετρα δεν υπήρχε δρόμος, Οπότε συνεχίσαμε μέσα από τα σιτάρια τα οποία ήτανε για θερισμό! Ούτε κουβέντα πλέον για γυρισμό αφού είχαμε διανύσει αρκετά χιλιόμετρα μέσα από τα αθέριστα χωράφια! Κατάντια κι αυτή της Μερσέντες Βενζ! Να αφήσει την άσφαλτο και να τρέχει σε κατσικόδρομο!

«Αν και τους ξέρω τους δρόμους ποτέ δεν θα φτάσω στην Κόρντομπα!». λέει πλέον κάποιο άσμα, κι εγώ το σιγοτραγουδούσα νοερά και με απερίγραπτη πλέον θλίψη! Ένιωθα συνένοχος για το κατάντημα αυτού του δρομολογίου!

Η μερσεντές του κυρίου Κώστα Μπονόβα μετατράπηκε άρδην σε κομπίνα. Σαράντα βαθμοί η θερμοκρασία και να παλαντζάρει στα βαθιά αυλάκια, ωσάν τον Ερντογάν φορτωμένο με δυο μπούκλες νερό, από κάθε ώμο, για να μη βαϊζει…

Δεν είπα κουβέντα… Θα ένιωσα συνένοχος στην ζημιά, που σίγουρα θα παθαίναμε, εάν δεν γυρίζαμε πίσω. Ούτε κουβέντα για το λάθος το οποίο είχαμε κάνει. Λες και ήμασταν παρεξηγημένοι.

Ερκοντίσιον δεν υπήρχε γιατί ήτανε χαλασμένο. Και μόλις άνοιξα το παράθυρο, μου έκανε νόημα ο Άλτον Σένα να το κλείσω. Κι αφού δε γνώριζα τον λόγο, ρώτησα:

«Γιατί κύριε Κώστα; Θα σκάσουμε!».

«Άμαν γιομίσει στάχια, θα με μαλώσει η προβατίνα…». (σύζυγος του κ. Μπονόβα)

Συνεχίστηκε εκείνο το, ζάγκαρ ζούγκαρ, στα αυλάκια, και ξαφνικά κάνει μια στάση. Όπα, είπα, λάστιχο!

Ευτυχώς επρόκειτο για κάποιο στριφτό χασισάκι. Αν και με είχε ντουμανιάσει δεν  είπα και πάλι κουβέντα.

Συνεχίσαμε μετ’ εμποδίων, όταν ξαφνικά κοκαλώνει η μερσεντές. Οπότε έλαβα την διαταγήν να κατέλθω χωρίς να γνωρίζω καν τον λόγο. Μάλλον για κάποιο λάστιχο!

Κοιτάζω τα λάστιχα, όλα εντάξει, ευτυχώς! Οπότε κατεβάζει ο κύριος Μπονοβάκιας το παράθυρο, βγάζει το κεφάλι του και μου λέει:

«Που κοιτάς Βάγγο!»,

«Αν έχουνε κανένα λάστιχο κύριε Κώστα, αλλά όλα εντάξει!…».

«Όπισθεν κοίτα Βάγγο!».

«Κοιτάζω… Όλα καλά!»,

«Πάλι δεν κατάλαβες!…Πετάει άχερα η κομπίνα ή μας μπούκωσε!…».

Κάθε φορά που διηγούμαι αυτήν την ατάκα γελώ, καν τι μη γελείον ή!

Συνεχίσαμε ανατολικά της Εδέμ και τον κύριο Κώστα τον σταμάτησε στη Μηλιά μια   γνωστή του κυρία για να δοκιμάσει το κρασί της. Κι ο κύριος Κώστας με μισή γουλιά έβγαλε και το συμπέρασμα: Αξαίρετο κυρά Ματούλα! Συγχαρητήρια! πράβο!».

«Να σου δώσω μια τραμαντζάνα! Την έχω γεμάτη κύριε Κώστα!…».

«Βιάζομαι τώρα γιατί έχουμε δουλίτσα. Θα μου την δώσεις στην επιστροφή…».

«Κύριε Κώστα», του ψιθύρισα. «Άμα είναι τόσο καλό να πάρω εγώ μια μπουκάλα!».

«Σιλάνς Βάγγο!…»

Και μόλις απομακρυνθήκαμε να τι μου είπε:

«Αμαν θα έπαιρνες θα έπιανες μπουκάλα…».

Δεν κατάλαβα τα σανσκριτικά του λόγια και ζήτησα εξήγηση; Μη φαντασθείτε πως θα φλυαρούσε για την ποιότητα του κρασιού! Μόνο μια λέξη μου είπε: Όξος Βάγο! (Ξύδι δηλαδή)

Συμπέρασμα: Εάν είχε φωνή η μερσεντές να τι θα μας έλεγε; Πού πάμε ρε μέσα στα αθέριστα σιτάρια! Για κομπίνα με περάσατε!…

Τάδε έφη Ζαρατούστρα!