Πέτρος Χ. Λόλας

Το άρθρο αυτό γράφτηκε με αφορμή το τι γράφει το πανό της τότε, το 2009, Ε.Α.Σ. Λάρισας στοΑμφιθέατρο εκδηλώσεων στο κτήριο της, μεαφορμή τα αγροτικά μπλόκα και με αφορμή τη δήλωση της Πολιτείας  απευθυνόμενη σε αγρότες «Τις εξελίξεις τις διαμορφώνουν οι παρόντες», δηλαδή, αυτοί  γράφουν Ιστορία

Οι Έλληνες Αγρότες αξίζουν τιμή και δόξα διαχρονικά. Και τότε και τώρα, πάντα έλεγαν «Θέλουμε να παράγουμε, Θέλουμε να μείνουμε στα χωράφια μας, Θέλουμε να ζήσουμε»Τους αφουγκράστηκε κανείς; τους άκουσε το ΥΓ; τους στήριξε κανείς;

Ούτε η ΕΕ με την ΚΑΠ και τα μέτρα που πήρε και όπως εφαρμόστηκαν στη Χώρα μας. Ακατανόητο είναι ότι θέσπισε τη επιδότηση χωρίς την παραγωγή. Ναι, έτσι ακριβώς. Το ΥΓ με την ΕΕ  δίνει επιδότηση χωρίς να ζητάει παραγωγή, με μια  απλή δήλωση ότι έχεις τόσα στρέμματα χωράφια.

Είναι δυνατόν να αγνοεί το ΥΓ ότι πρωτογενή παραγωγή και άρα Ανάπτυξη δεν γίνεται με την «Γεωργία της επιταγής», αλλά με την «Γεωργία της παραγωγής!

Ναι, η Ελλάδα υπάρχει και γράφει Ιστορία επειδή υπήρχε και υπάρχει παράλληλα η πρωτογενή παραγωγή, δηλαδή η Αγροτιά και η ανάπτυξη της Ελλάδας στηρίζεται στην αγροτική παραγωγή

Ναι, η Ιστορία της Ελλάδας γράφτηκε και γράφεται και από την Αγροτιά, την Πρωτογενή Παραγωγή. Από τον Καποδίστρια με την πατάταέως σήμερα.

Ιστορία γράφτηκε από την Αγροτιά στο Κιλελέρ με την αναδιανομή γης σε εκείνους που τότε τους έλεγαν κολίγους, όχι αγρότες, μετά η Πολιτεία τους έδωσε τον τίτλο που τους αξίζει Αγροτιά-Αγρότες.

Και  η Ιστορία θα συνεχίσει, όπως και η Ελλάδα,  όσο θα υπάρχει Αγροτιά.

Ιστορία γράφτηκε με τον καπνό από τους πρόσφυγες στην αρχή και από το 1930 από τους καπνοπαραγωγούς μαζί με τα Γραφεία Προστασίας Ελληνικού Καπνού (μετά ΕΟΚ) και το Ινστιτούτο Καπνού. Σήμερα δεν υπάρχουν. Το ΥΓ τα κατάργησε. Μια «μεγάλη επιτυχία» του ΥΓ

Ιστορία γράφτηκε από τους βαμβακοπαραγωγούς μαζί με τον Οργανισμό Βάμβακος και το Ινστιτούτο Βάμβακος από το 1932. Σήμερα δεν υπάρχει ΟΒ.Άλλη μια «μεγάλη επιτυχία» του ΥΓ

Το Ινστιτούτο Σιτηρών έγραψε Ιστορία μαζί με τους καλλιεργητές σιταριούστην αρχήμε την σιτάρκεια (κάλυψη όλων των αναγκών της χώρας σε σιτάρι με την ντόπια παραγωγή και μηδενισμό των εισαγωγών) που εξασφάλισε στην Ελλάδα στη δεκαετία του 50με την ποικιλία Γ 38290, που δημιούργησε το Ινστιτούτο. Μετά με το καλαμπόκι (ποικιλία Άρης), το ρύζι και τα άλλα σιτηρά. Σήμερα σε όλα έχουμε εισαγωγές για την κάλυψη των αναγκών της Χώρας.

Ιστορία έγραψαν οι τευτλοπαραγωγοίαπό το 1960μαζί με την μεγαλύτερη ποτέ βιομηχανία στη Χώρα, την Ελληνική Βιομηχανία ζάχαρης. Σήμερα η ζάχαρη εισάγεται. Τα εργοστάσια παρατημένα. Άλλη μια «μεγάλη επιτυχία» του ΥΓ.

Ιστορία έγραψαν οι αμπελουργοί και σταφιδοπαραγωγοίμαζί με το Ινστιτούτο Αμπέλου. Η Ελληνική σταφίδα είναι ακόμη περιζήτητη, αλλά σχεδόν ελάχιστη σήμερα. Το ΥΓ δεν την προστάτευσε όσο και όπως χρειάζονταν.

Ιστορία έγραψαν όλοι οι αγρότες που για χρόνια μας εξασφάλισαν επάρκεια και στα άλλα προϊόντα της πρωτογενούς παραγωγής, φρούτα, λαχανικά, ανθοκομία, κηπευτικά, θερμοκήπια, κ.α.

Ιστορία έγραψαν οι κτηνοτρόφοιμε τη σκληρή  ζωή τους, τα κοπάδια τους που κάποτε περνούσαν και μέσα από την Θεσσαλονίκη στο δρόμο για τα χειμαδιά στην Χαλκιδική και πίσω στα χωριά τους, με όλα τα γαλακτοκομικά προϊόντα μερικά για τα οποία η Χωρά σήμερα περηφανεύεται (φέτα, ΠΟΠ, κ.λ.π.)

Ιστορία γράφουν οι μελισσοκόμοι. Ιστορία γράφουν και οι ψαράδεςκαι σήμερα στο Αιγαίο.

Ιστορίαέγραψαν οι «φωτισμένοι» αγρότες που αυτοί, όχι το ΥΓ, πρώτοι έφεραν και διέδωσαν στη Χώρα τη Φουντουκιά, το Ακτινίδιο, τη Φιστικιά, τη Ροδιά, τα Αρωματικά-Φαρμακευτικά φυτά, κ.α. διατήρησαν-διέσωσαν  τις  ντόπιες ποικιλίες.

Ιστορία έγραψαν και γράφουν οι «…ξεχασμένοι από την Πολιτεία εδώ και πολλά χρόνια..»κτηνοτρόφοι που διατηρούν,χρόνια τώρα, τις ντόπιες ράτσες, σπάνιες τώρα  στην κτηνοτροφία.Είναι αδιανόητο τι έκανε η Πολιτεία, αντί να βρει μια λύση και να διασώσει ντόπια φυλή, θανάτωσε όλα τα ζώα ανεξάρτητα αν ήταν άρρωστα (ευλογιά), ή όχι.

Ιστορία έγραψαν οι Αγρότες στη Δ. Μακεδονία  καλλιεργώντας  όσπρια (ρεβίθι, φακή) για μερικά χρόνια με συνεργασία ιδιώτη. Το ΥΓ μόνο παρακολουθούσε.

Τα τελευταία χρόνια ιστορία γράφουν οι αγρότες που με δική τους πρωτοβουλία και χωρίς ουσιαστική βοήθεια από το ΥΓ,ξοδεύονται για να καταστήσουν βιώσιμη την καλλιέργεια Μύρτιλου, Αρώνιας, Στέβιας, Κρανιάς, Κινόας, Φαγόπυρου, Λιναριού, κ.α.

Χάρις  στους Αγρότες, την πρωτογενή παραγωγή δηλαδή,  η Χώρα όχι μόνο είχε για πολλά χρόνια εξασφαλισμένη τη διατροφική της  αυτάρκεια, αλλά με τις εξαγωγές προϊόντων  της αγροτιάς (καπνός, βαμβάκι, σταφίδα, κ.α. ) η Χώρα μπορούσε να υπάρχει και αποκτούσε ισχυρό συνάλλαγμα νααναπτύσσεται  οικονομικά.

Κάποιος είπε «το τέλος της γεωργίας σημαίνει το τέλος μιας χώρας»δηλαδή, το τέλος της Ιστορίας της Ελλάδας.

Σήμερα το λένε όλοι, απλοί πολίτες καιΠολιτικοί. Μήπως όμως είναι λίγο αργά!Πολλοί αναρωτιούνται «οι Πολιτικοίτο λένε, το πιστεύουν όμως, κάνουν κάτι γι’ αυτό» ;

Ιστορία έγραψαν οι Αγρότες εξαναγκάζοντας την Πολιτεία να ορίσει επιτέλους Διακομματική Επιτροπή Πρωτογενούς Παραγωγής η  οποία όφειλε να συσταθεί αυτεπάγγελτα  από την ίδια την Πολιτεία   πριν πολλά χρόνια, ή έστω όταν οι Αγρότες έκαναν τα πρώτα μπλόκα, πριν 30 και πλέον χρόνια!

Ιστορία έγραψαν και γράφουν οι Αγρότες στα χωράφια, οι κτηνοτρόφοι στα μαντριά τους στα βουνά και στον κάμπο, οι μελισσοκόμοι σε κάθε άκρο της Χώρας,  στη θάλασσα οι ψαράδες. Όχι στα μεγάλα Γραφεία με καφέδες και snacks

Ιστορία γράφουν οιΑγρότες στα μπλόκα σήμερα και αύριο στα χωράφια πάλι. Οι Αγρότεςπου με τα ρυτιδιασμένα πρόσωπα και τα ροζιασμέναχέρια  τους δουλεύουνσκληρά  όλα τα χρόνια, μια ζωή, την αγαπημένη τους γη για να έχει η Χώρα Οικονομία και Ανάπτυξη.

Μας το είπαν, μας το φώναξαν, μας το έγραψαν,  «Θέλουμε να παράγουμε, Θέλουμε να μείνουμε στα χωράφια μας, Θέλουμε να ζήσουμε»Ποιος τους άκουσε!