Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

 

Έφυγε από την ζωή ο καθηγητής φιλολογίας, του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ποιητής, και ένας από τους τελευταίους αντάρτες του του Δημοκρατικού στρατού! Μια εμβληματική μορφή των γραμμάτων και της αντίστασης.

Για την ταπεινότητά μου ο Γιάννης Μότσιος ήτανε ένας ομότεχνος, τολμώ να το πω, αλλά ταυτόχρονα και κάποιος από τον οποίο δεν είχα ακούσει ποτέ μου τόσο καλά και επαινετικά λόγια. Μάλιστα ένιωσα τόση αμηχανία, λες να με είχε σηκώσει να για πω το μάθημα που δε γνώριζα, και θα έτρωγα ξυλιές κι από πάνω!

Αφού με είχε πιάσει γλωσσοδέτης στο τηλέφωνο και δεν είχα πλέον αρθρώσει πλέον λέξη, νόμισα πως είχε κάνει λάθος, απευθυνότανε σε κάποιο άλλο!

Όταν όμως άκουσα το ονοματεπώνυμό μου, ένιωσα πλέον ακόμα πιο αμήχανα! Μου είπε μια κουβέντα η οποία άρμοζε σε κάποιο Ελύτη,  Θεοδωράκη κλπ. Και συνεχίζει τα παινέματα με τις μεγάλες κουβέντες:

«Κύριε Μπάκα! Βαγγέλη! Πώς θέλεις να σε λέω!…».

«Για να πιστέψω πως απευθύνεστε στην ταπεινότητά μου προτιμώ το: Σειρηνιώτη!».

«Το έργο σου αυτό Μεγάλε Σειρηνιώτη από το Μεγάλο Σειρήνι είναι για την Ακαδημία Αθηνών!».

«Η μυρουδιά της βρομοξυλιάς δεν θα μπορούσε να έχει ωραιότερο τίτλο!».

Δεν θέλω να ευλογήσω περισσότερο τα γένια μου, γιατί κινδυνεύω να παρεξηγηθώ! Να πουν κάποιοι πως για τον λόγο αυτό άφησα μούσι!

Μιλήσαμε, μάλλον ο Γιάννης μόνο μιλούσε, κι από την ομιλία του  να τι εισέπραξα! Τρεις λέξεις με χιλιάδες νοήματα: Άρα κάτι κάνω!

 

Ας αναπαύεται η ψυχή του Γιάννη στα ψηλά βουνά, του Γράμμου και του Βιτσίου. Εκεί που άφησε τα περισσότερα αποτυπώματά του, με αρβύλες, για να μην σβήσουνε ποτέ!

Αιωνία η μνήμη σου Γιάννη. Και καλόν Παράδεισο.