«Ένα θαύμα στον καθένα…»  Αυτά το λόγια εκστόμισε ο κυρ Λυκούργος ο κακούργος στην ελληνική διασκευή της ιστορίας των Χριστουγεννιάτικων Καλάντων του Κάρολου Ντίκενς.

Μια διασκευή που κράτησε αρκετά στοιχεία του αγγλικού χαρακτήρα του, πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην το κάνει. Όμως, τα ελληνικά χαρακτηριστικά είναι αυτά που την απογείωσαν. Εκείνο που πράγματι αξίζει να κρατήσουμε είναι αυτή η ατάκα του Λυκούργου- Σκρούτζ: “Το θαύμα μπορεί να γίνει στον καθένα”. Και πράγματι ο καθένας έχει δικαίωμα στο θαύμα. Ένα θαύμα που σαφώς προέρχεται από την αγάπη του Θεού προς το αγαπημένο του πλάσμα κι ένα θαύμα που ξεκάθαρα το αποζητά και το αιτείται το πονεμένο πλάσμα του Θεού. Συνήθως, οι σύγχρονοι χριστιανοί έχουμε την  αίσθηση πως το θαύμα είναι εκείνο το μαγικό στοιχείο που το επικαλούμαστε μόνο στην περίπτωση που τα υπόλοιπα πράγματα δεν κυλάνε τόσο στρωμένα, όπως τα είχαμε υπολογίσει και κανονίσει. Έτσι, όταν βρεθούμε σε μία αναποδιά, που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, τότε αρχίζουν οι δοσοληψίες με τον ουρανό. Λαμπάδες πάνε και έρχονται, τάματα υποσχόμενα λαμβάνουν σάρκα και οστά, αρτοκλασίες προσφέρονται αφειδώς και πόσα ακόμη,  μέχρι να πειστεί  Αυτός ο άγνωστος που κατοικοεδρεύει στον ουρανό να σκύψει λίγο και στο πρόβλημά μας. Όμως,  λησμονούμε το βασικότερο. Ότι το θαύμα πραγματοποιείται είτε γιατί κάποιος πιστεύει στον ένα Θεό, Πατέρα και Παντοκράτορα, είτε ως παιδαγωγία, για να πιστέψει κάποιος.

 Το πρώτο σημαίνει πως αυτό το «…πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα» είναι κεντρικό σημείο στην ζωή του πιστού, που μοσχοβολά από εμπιστοσύνη προς τον Θεό. Το δεύτερο πως η αγάπη του Πατέρα δίνει μία ακόμη ευκαιρία γνωριμίας στο άσωτο παιδί, μία ακόμη επιστροφή στο απολωλός πρόβατο. Τελικά, όμως, το μεγαλύτερο θαύμα στην ιστορία του Ντίκενς και έχω την αίσθηση αυτό που ανάγκασε από πολλά μάτια να κυλήσουν αυτά τα διάφανα διαμάντια που διαθέτει ο ανθρώπινος οργανισμός δεν είναι πως οι αναγκεμένοι τακτοποιήθηκαν και θαυματουργικώς να εορτάζουν στις φετινές γιορτές με τρόπο παράδοξο και απρόσμενο, αλλά αυτή η μεταστροφή-μετάνοια του κυρ-Λυκούργου, που από το τέρας της περιοχής μεταμορφώθηκε σε ευεργέτη. Και κυρίως ότι επέστρεψε εκεί όπου ανήκει κάθε ψυχή. Δηλαδή στην σπλαχνική αγκάλη του Θεού Πατέρα. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα που δικαιούμαστε όλοι, ως παιδιά του. Ας το εκμεταλλευτούμε την νέα χρονιά που ανατέλλει. Καλή κι ευλογημένη Νέα Χρονιά.

π. Χρήστος Κούρτης

Πληροφορίες του αρθρογράφου