ΗΤΑΝ!…
Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας
Πόσο με θλίβει αυτός ο χρόνος του ρήματος! Ήταν! Κι ενώ ονομάζεται παρατατικός, δεν έχει καμιά σχέση με την παράταση της ζωής μας!
Να και ο τελευταίος διάλογος με τον αδερφικό μου φίλο και συμμαθητή Χρήστο Ευαγγελόπουλο:
«Τι κάνεις Ευάγγελε; Έμαθα πως ήσουνα κάτι μήνες στο Θεαγένειο νοσοκομείο για καρκίνο του προστάτη! Όλα καλά;».
«Τον τσάκισα Χρήστο μου! Τον μηδένισα!»
Μακάρι να μπορούσα να αντιστρέψω και το πρόβλημα του φίλου μου, όταν πληροφορήθηκα την ανίατη ασθένειά του.
Φίλοι οι ίδιοι. Αδερφικοί φίλοι τα παιδιά μας, ο Γιώργος με το Γιάννη, με τον δικό μου γιο μου Γιώργο. Και να, ο αδίστακτος και πανδαμάτωρ χρόνος, ο οποίος δεν έχει σταματημό, μπήκε ανάμεσα και χώρισε τους καλύτερους φίλους!
Η προσφορά του Χρήστου, στον αθλητικό κυρίως τομέα, θα καταστήσει την μνήμη του αθάνατη.
Παρότι είμαι από την φύση φλύαρος νιώθω μια ακαταλαβίστικη φραγή μέσα μου! Δεν μπορώ να γράψω κάτι άλλο.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει. Κι ο Θεός, ας δώσει δύναμη και κουράγιο στην οικογένειά του, τους συγγενείς και φίλους, να αντέξουν το βαθύ και βουβό αυτόν πόνο!
Το Κυπαρίσσι, έχασε το ψηλότερο κυπαρίσσι του!
Μες στο κοιμητήρι
Αχ πικρή βροχή
Κάνε να μη σβήσει
Ετούτο το κερί
Κι ούτε ένα λουλούδι
Να μη μαραθεί.
Δεν έχει φύγει
Έχει κοιμηθεί (Λιβανελί)
Φίλε Χρήστο: Καλόν Παράδεισο. Βαγγέλης και Αθηνά Μπάκα.
