Ένα σοβαρό ατύχημα
Το μεσημέρι, στις 1 -12-23 ανεβήκανε με τη σύζυγο στο Μεγάλο Σειρήνι (το χωριό μας) για να πάρουμε κάποια πράγματα. Κι όταν η σύζυγος προσπάθησε να ανοίξει τη σιδερένια εξώπορτα, έσπασε ένα δάχτυλο του χεριού της κι συνέθλιψε τον αντίχειρα.
Η επίσκεψη στο Γ. Ν. Γρεβενών έγινε στον ελάχιστο δυνατό χρόνο. Όσος χρειάστηκε για την άμεση επέμβαση. Όλο το προσωπικό επί ποδός. Ο χώρος των επειγόντων περιστατικών θύμιζε συναγερμό αεροπλανοφόρου! Με την καθοδήγηση του κυρίου Δρόσου, κορυφαίου ορθοπεδικού γιατρού, βοηθοί γιατροί, και υπόλοιπο νοσηλευτικό προσωπικό αντιμετώπισαν το έκτακτο αυτό περιστατικό με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Κι όταν ο πόνος του χεριού υγροποιήθηκε, κι ανέβηκε στα μάτια της, έκλαιγε με λυγμούς από συγκίνηση.
Να γιατί τους αξίζουν πολλά συγχαρητήρια!
Για να πεις όμως ευχές, για την άριστη συμπεριφορά του ιατρικού προσωπικού ενός νοσοκομείου, πρέπει να υπάρχει κάποιο μέτρο σύγκρισης. Θετικό ή και αρνητικό.
Εξηγούμαι λοιπόν:
Τους τρεις πρώτους μήνες του ’23 νοσηλεύτηκα στο Θεαγένειο αντικαρκινικό νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης/ Επί μία εβδομάδα εκλιπαρούσα για ένα παυσίπονο ή και ένεση. Και η απάντηση μόνιμα κλισέ:
«Είναι από τις ακτινοβολίες!».
«Μα,,, από τις 24 ώρες κοιμάμαι μόνο μία, και τις υπόλοιπες 23 πονάω!».
«Εγώ πάντως δεν έχω κανένα πρόβλημα. Κοιμάμαι σαν πουλάκι!» Άραγε αυτός ήταν γιατρός; Να γιατί του έδωσα μια μαύρη ευχή! Να ξυπνήσει σαν κοράκι…
Ένα ευχαριστώ δεν καλύπτει ούτε την άρση του πόνου του νυχιού της συζύγου μου. Οι εγκάρδιες και αφειδώλευτες ευχές μας, για καλά και ευτυχισμένα Χριστούγεννα, ας εκληφθούν ως ένα ακριβούτσικο αντίτιμο!
Βαγγέλης και Αθηνά Μπάκα
Υ.Γ. Δεν φτάνει να υποδύονται οι καλοντυμένη τους ξυπόλυτους.
Δεν αρκεί να τραγουδούν οι χορτάτοι για τους νηστικούς.
Λίγη έστω αγάπη πάντα περισσεύει.
