BANNER NOISIS

Ορθοδοντικός Δώρα Μπαρτζιώκα

Euromedica

euromedica ygeia

συμπλευση

Ο αποχαιρετισμός του Κώστα Δόρτσιου

Ο αποχαιρετισμός του Κώστα Δόρτσιου

Κώστας Δόρτσιος, ο ήπιος και μειλίχιος δάσκαλος με το ανήσυχο πνεύμα

Από τη στιγμή που έκλεισε τα μάτια του, ξαφνικά και απρόσμενα πριν μία εβδομάδα, ο Κώστας Δόρτσιος, αγαπητός συνάδελφος, φίλος και κουμπάρος μας, και διαδόθηκε το θλιβερό μαντάτο αστραπιαία μέσα από το διαδίκτυο, έχουν γραφεί πάρα πολλά και επαινετικά από συγχωριανούς του, φίλους, συναδέλφους, μαθητές και συνεργάτες του και όλα υμνούν την απλότητά του, την καλοσύνη του, τη μεγαλοψυχία του, την ευσυνειδησία του ως δασκάλου, την επιστημονική του κατάρτιση και την αγάπη και το πάθος του για το χωριό του, τα μαθηματικά, τη λογοτεχνία και τη μουσική.

Εγώ τον Κώστα τον γνώρισα στο 1ο Λύκειο τη δεκαετία του 1980 και αμέσως αναπτύχθηκε μία βαθιά σχέση φιλίας και αλληλοεκτίμησης, γιατί, αν και μαθηματικός αυτός και φιλόλογος εγώ, είχαμε πολλά κοινά ενδιαφέροντα για την παιδεία, τη λαϊκή μας παράδοση, τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και τη μουσική. Αυτή η αγνή φιλία μας μάς οδήγησε αυθόρμητα να συνάψουμε και το πνευματικό δεσμό της κουμπαριάς, καθώς το 1995 οι κόρες του Μαρία και Νικολέτα βάφτισαν τον γιο μου Γιάννη. Από τότε λοιπόν διατηρούμε, όσο μπορούμε, ζωντανή αυτή τη σχέση με όλη την οικογένεια και με την κουμπάρα μας την Λίτσα, μία άριστη εκπαιδευτικό, η οποία στάθηκε βράχος στο πλευρό του Κώστα και του συμπαραστάθηκε πάρα πολύ στις δύσκολες στιγμές, αλλά και με τη Μαρία και τη Νικολέτα που όσοι τις γνωρίζουν καταλαβαίνουν τι σημαίνει αγωγή και πόσο η οικογένεια, η γιαγιά η Μαρία, η γιαγιά η Γλυκερία, ο παππούς ο Χρήστος, ο Κώστας και η Λίτσα δηλαδή, συμβάλλει στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών.

Θα ήθελα λοιπόν για να μην μακρηγορήσω και κουράσω να επιμείνω στα κύρια σημεία της πολυσχιδούς προσωπικότητάς του Κώστα Δόρτσιου, οποίος ήταν ένας πνευματικός άνθρωπος μεγάλου διαμετρήματος που δεν ξέχασε ποτέ την καταγωγή του και διατήρησε μέχρι το τέλος τη λαϊκότητά του:

– Ορφάνεψε σε πολύ μικρή ηλικία και πέρασε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια στη γειτονιά του Νεομάρτυρα Γεωργίου, του κλέους των Τσουρχλιωτών, τον οποίο λάτρευε και εκτιμούσε πολύ ο Κώστας και στον οποίο οφειλόταν και η χριστιανική ευσέβεια που τον διέκρινε σε όλη του τη ζωή. Τον μεγάλωσαν και τον διαπαιδαγώγησαν η μητέρα του η κυρά Μαρία και οι αδελφές του Χρυσούλα και κυρίως η Ευανθία η οποία πριν κλείσει τα σαράντα της τον πήρε μαζί της. Απλοί άνθρωποι, αγράμματοι, αλλά οι καλύτεροι παιδαγωγοί…

– Μετά τις βασικές σπουδές στο δημοτικό Σχολείο του χωριού του, φοίτησε στο πρώτο Γυμνάσιο Γρεβενών και από εκεί στο Μαθηματικό Τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και επέστρεψε αμέσως μετά ως καθηγητής στο αγαπημένο του Σχολείο. Όλοι οι συνάδελφοί του στο 1ο Λύκειο που τον ζήσαμε και ως συνάδελφο και ως Διευθυντή συμφωνούμε ότι ήταν άριστος δάσκαλος, με συνέπεια λόγων και έργων, υπευθυνότητα και ευσυνειδησία, άνθρωπος του καθήκοντος και της προσφοράς…

– Μαζί με την καταξιωμένη εκπαιδευτικό Λίτσα Νίκου δημιούργησαν μία πάρα πολύ καλή οικογένεια, γηροκόμησαν τους γονείς τους, διαπαιδαγώγησαν ορθά τις κόρες τους, και πρόλαβε ο Κώστας με τα τρυφερά του λόγια να διαπλάσει και τον χαρακτήρα των τεσσάρων του εγγονών, της Ελένης, της Ευαγγελίας, του Γιοχάνες και του Κωνσταντίνου, τα οποία αποκλείεται να ξεχάσουν τη γελαστή του μορφή…

– Από τα πρώτα βήματα του Πολιτιστικού Συλλόγου του Αγίου Γεωργίου, ενός Συλλόγου που από τη δεκαετία του 1980 ανέπτυξε πλουσιότατη δράση, ο Κώστας μέχρι σήμερα ήταν βασικό και ενεργό μέλος και πρωτοστάτησε στην έκδοση, επί σαράντα συναπτά έτη, της εφημερίδας ΕΛΙΜΕΙΑ και στη Δημοτική Ορχήστρα ΤΣΑΚΙΡΑ με την τρομπέτα του…

– Η αγάπη του για το χωριό τον ώθησε και στη συγγραφή αξιόλογων ηθογραφικών αφηγημάτων που τελευταία τα εξέδωσε σε έναν τόμο. Πολλά από αυτά τα φιλοξενήσαμε στη Στέγη το περιοδικό του Συλλόγου μας του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ…

– Τέλος ήταν ενεργό μέλος της ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ, έπαιρνε πάντα μέρος στα Συνέδριά της αναπτύσσοντας διάφορα θέματα, έγραφε άρθρα σε πολλά περιοδικά και στο διαδίκτυο και ενέπνευσε ως Σύμβουλος Μαθηματικών της Δυτικής Μακεδονίας επί σειρά ετών, πολλούς νέους μαθηματικούς να αγαπήσουν το επάγγελμά τους και να ασχοληθούν περισσότερο με την έρευνα. Μάλιστα την Παρασκευή που άφησε την τελευταία του πνοή είχε ετοιμάσει εισήγηση για το Συνέδριο της Μαθηματικής Εταιρίας για τη Στερεομετρία, η οποία παρουσιάστηκε προς τιμήν του από τους συναδέλφους του και απέσπασε για μία ακόμη φορά τον έπαινο για τη τέλεια προσέγγιση του θέματος. Όπως μου ομολόγησε η κόρη η Μαρία, πάντα της έλεγε ότι, όταν παρουσιάζεις ένα θέμα, θα πρέπει να το παρουσιάζεις με τον τελειότερο τρόπο. Αλλιώς μην ασχολείσαι καθόλου. Μεγάλη αγάπη μαζί με τα μαθηματικά ήταν και η φιλοσοφία με πολύ μεγάλη συμπάθεια για τον Πυθαγόρα και τον Πλάτωνα που θεωρούσαν τους αριθμούς και τη γεωμετρία ως βάση της.

Κλείνοντας θα ήθελα να σταθώ σε ένα γεγονός που το θεωρώ θεία συγκυρία, καθώς μαζί με τη Συντακτική Ομάδα του περιοδικού μας Στέγη αποφασίσαμε τον Σεπτέμβριο να κάνουμε το καθιερωμένο αφιέρωμα στον Άγιο Γεώργιο, το αγαπημένο του χωριό , και να πάρουμε συνέντευξη από τον Κώστα. Τους δύο τελευταίους μήνες λοιπόν είχαμε πολύ συχνή επικοινωνία και με ίδιο και με τον Στέλιο τον Κωτίτσα που ήταν συντονιστές. Θυμάμαι τη χαρά του, γιατί ενεργοποιήθηκαν και έγραψαν πολλοί και την ταπεινότητά του εκφράζοντας την αντίρρησή του για τη συνέντευξη και τους ενδοιασμούς του μήπως θα έπρεπε να επιλέξουμε κάποιον άλλον. Η τελευταία επικοινωνία μας ήταν δύο ημέρες πριν το θάνατό του. Μιλήσαμε στο viber αρκετή ώρα και ήταν ευδιάθετος. «Κουμπάρε» μου λέει, «διαβάζω ένα πολύ ωραίο βιβλίο, τη Μικρή Ιστορία της Φιλοσοφίας, να το διαβάσεις και εσύ. Ξέρεις ποιο είναι το θέμα που απασχολεί όλους τους φιλοσόφους;» «Ο θάνατος» του απαντάω. «Πώς το ξέρεις;» μου λέει. «Ο Πλάτωνας είχε πει ότι η φιλοσοφία δεν είναι παρά μελέτη θανάτου» του λέω. «Πάντως αν είναι να πεθάνουμε, όταν έρθει η ώρα μας, καλύτερα να πεθάνουμε όρθιοι» του είπα. «Αυτό λέω και εγώ κουμπάρε» απάντησε και γελούσε.

Ύστερα από δύο ημέρες ο Κώστας Δόρτσιος άφησε την τελευταία του πνοή στην ξένη γη. Όμως σήμερα τον κηδεύουμε στο αγαπημένο του χωριό, στον τάφο της μάνας του και των προγόνων του και αποτελεί για όλους μας ένα φωτεινό παράδειγμα ανθρώπου, που έζησε μια γεμάτη ζωή, με συνέπεια, ανθρωπιά και δημιουργικότητα.

Σίγουρα ο πόνος για την οικογένειά του είναι μεγάλος, αλλά είναι παρήγορο το γεγονός ότι Κώστας πρόσφερε πάρα πολλά και σε αυτήν και στους συνανθρώπους του και στην κοινωνία.

Λίτσα, Μαρία και Νικολέτα και όλοι οι συγγενείς του να ζήσετε να τον θυμάστε και να είστε περήφανες, γιατί ο αγαπημένος σύζυγος και πατέρας έζησε τη ζωή του με τιμή και αξιοπρέπεια.

Αναπαύσου εν ειρήνη αγαπητέ Κώστα.

Ο Δίκαιος Κριτής θα σε υποδεχτεί, από τη Βασιλεία της Ελβετίας που άφησες την τελευταία σου πνοή και θα σε κατατάξει στη Βασιλεία των Ουρανών…

 

Στέργιος Πουρνάρας, φιλόλογος – μουσικός,

Πρόεδρος συνδέσμου Γραμμάτων και τεχνών ΠΕ Γρεβενών