Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

 

Στις 20-7-74 μέρα Σάββατο κηρύχτηκε η γενική επιστράτευση. Κι όπως όλοι, όσοι είχαμε υποχρέωση από τον νόμο να καταταγούμε, ξεκινήσαμε με λεωφορείο από Γρεβενά για την Καλαμπάκα, από όπου θα παίρναμε το τελευταίο τρένο του Γκάνχιλ!… (καουμπόικη ταινία)

Ανάμεσά μας υπήρχε και κάποιος δικαστικός ο οποίος ένιωθε παράνομος! Κι ο λόγος!… Επειδή δεν είχε πάρει ό,τι έγραφε το χαρτί της επιστράτευσης. Και να λέει κάθε τόσο:

«Μα, να μην πάρω ούτε τα ξυριστικά!».

Και άντε πάλι τα ίδια από την αρχή.

Οπότε του λέει κάποιος αλωνιστής: Το όπλο σου να μη ξεχάσεις φίλε! Δεν πάμε για θερισμό, κι ούτε για παραθερισμό! Μάλλον θα μας θερίσουν οι τουρκαλάδες έτσι που διαλυθήκαμε!…».

«Μα επιτρέπεται τόση αφηρημάδα από κάποιον δικαστικό! Θα σκάσω από την στενοχώρια μου!…».

«Σκάσε αλλά μη μας ζαλίζεις κι άλλο! Τι να πω κι εγώ μωρέ κυρ εισαγγελέα, με την Τζένη σου την ωραία, που άφησα την αλωνιστική  μηχανή στο χωράφι με την μπουκιά του σταριού στο στόμα, και εσύ φοβάσαι τώρα μην τυχόν σκοτωθείς αξύριστος και σε περάσουνε για αντάρτη να ούμε!…» Τα έχουν κι αυτά οι έκρυθμες καταστάσεις…

«Έπρεπε να είμαστε όλοι νομοταγείς κύριε! Δεν υπάρχει καμιά  δικαιολογία!».

«Άστο τώρα ντε! Άμα θέλεις να μη σε γράψουν… πετάξου στην Καλαμπάκα και πάρε ακόμα και οδοντόβουρτσα να ούμε!…».

 

Όταν μπήκαμε στο τρένο, το δάπεδο ήτανε πλέον γεμάτο χυμένα άλευρα. Ίσως και από τον πόλεμο του ’40, αφού τα βαγόνια ήταν όλα παροπλισμένα για πάρα πολλά χρόνια!…

Μετά από μια ώρα περίπου, (όχι φυσικά και στην ώρα του), ξεκίνησε το τρένο της μεγάλης φυγής (ταινία κι αυτό) για τας Αθήνας αγκομαχώντας. Μέσα σε λίγα λεπτά γίναμε όλοι πάλλευκοι, αφού το ‘‘όριαν εξπρες’’ δεν είχε καθόλου πόρτες. Λες και εργαζόμασταν σε αλευρόμυλο.

Προορισμός της μονάδας μου των καταδρομών αλεξιπτωτιστών ήταν το Μεγάλο Πεύκο. Και μόλις φτάσαμε, μας οδήγησαν σε κάποιο έμπεδο στην περιοχή Καντήλι. Ουσιαστικά, σε κάποια καλαμιά όπου  ουκ έστιν ύδωρ, μηδέ τροφή, παρά καύσων άνευ σκιάς και χλωρίδας.

Λένε πως ο πόλεμος κάποιους τους φτιάχνει και κάποιους τους χαλάει. Και να λοιπόν ο πρώτος, ο οποίος θα φτιαχνότανε την επομένη όταν πληροφορήθηκε την θέση μας. Ήταν ένας ο ιδιοκτήτης βρόμικης υδροφόρας με ύδωρ αμφιβόλου γεύσης και ποιότητας.

Μέσα σε λίγα λεπτά η ουρά ξεπέρασε και αυτή του Λεμούριου! Η υπομονή των τελευταίων διψασμένων παλικαριών δοκιμαζότανε  θανάσιμα, αφού απείχαν τόσο πολύ μακριά από την υδροφόρα.

Πόσο γρήγορα θα μπορούσε πλέον να γεμίζει ο εκμεταλλευτής τα πλαστικά ποτηράκια, όταν χρειαζότανε να δίνει και ρέστα!

Ήταν τρία παλικάρια μπροστά μέχρι να έρθει η σειρά μου για να κοινωνήσω το άχαρο αυτό Μυστήριο. Ναι! Και βρόμικο ήταν, και Μυστήριο! Ενώ ο διανομέας άχρηστος, κι ας τον λέγανε Χρήστο. Και αφού δεν βρέθηκε κάποιος αξιωματικός να επιτάξει την υδροφόρα, καταλαβαίνετε την σχέση μας με την περήφανη αυτή μονάδα των κομάντο Αλεξιπτωτιστών!

Πριν έρθει η σειρά μου, ένα παλικάρι το οποίο βρισκότανε πίσω μου, μού ζήτησε την άδεια για να ακουμπά στον ώμο μου. Είχε πάθει αφυδάτωση και βρισκότανε στα πρόθυρα κατάρρευσης.

Μόλις ήρθε η σειρά μου την έδωσα στον φίλο μου, και εκείνος υποβασταζόμενος από εμένα έβγαλε ένα πενηντάρι για να πληρώσει. Οπότε του λέει ο νερουλάς:

«Ψιλά!… Δεν θα με φας εσύ το μεροκάματο για δυο δραχμές και σαράντα οκτώ ρέστα!».

«Δώσ’ του νερό σε παρακαλώ και θα το πληρώσω εγώ που έχω ψιλά!».

«Εσύ τι είσαι ρε μάγκα; Πλούσιος ή κουβαρντάς εκεί χάμω…».

«Ο φίλος μου κινδυνεύει. Κάνε γρήγορα σε παρακαλώ».

«Από πού είσαι ρε αλλάνι!».

«Από Μακεδονία! Έχει σημασία!».

«Βούλγαρος, να ούμε, εκεί χάμω…έ!».

«Του ρίχνω κάποια ψιλή… αφού δεν είχε ψιλά, και η οποία δεν δικαιολογούσε καν πτώση. Ο τύπος έπεσε χάμω, σαν ποδοσφαιριστής που θέλει να κάνει καθυστέρηση.

Μετά την αναστάτωση αυτή εμφανίστηκε ένας ανθυπολοχαγός με ένα μόνιμο λοχία για τα περαιτέρω. Είχα χειροδικήσει για πρώτη φορά πλέον στην ζωή μου και δεν γνώριζα καν τις συνέπειες.

Καθώς με οδηγούσανε στην σκηνή, όπου βρισκότανε και ο κ. διοικητής, κανένας δεν μου είπε: Καλά τον έκανες! Άκουσα όμως κάποιες άλλες κουβέντες οι οποίες με κατατρόμαξαν, όπως:

«Τι έκανε ρε μ….! Το ξέρεις πως θα περάσεις στρατοδικείο! Το ξέρεις πως εν καιρώ πολέμου μπορεί και να …».

Μπαίνοντας ψαρωμένος στην σκηνή του διοικητή τι να δω! Τον πρώην Νομάρχη Γρεβενών κ. Κωνσταντίνο Σαρήπαπα και διοικητή της μονάδας.

Με γνώρισε αμέσως, αφού νωρίτερα ως υπάλληλος της ΔΕΗ του πήγαινα και κάποιες υπηρεσιακές καταστάσεις των ΠΣΕΑ για να τις υπογράφει!

Αφού του εξήγησα λεπτομερώς τι είχε συμβεί, κάλεσε τον οδηγό του βυτίου και του είπε μπροστά μου:

«Εσύ και η οικογένειά σου αγαπητέ είστε ασφαλείς όσο κανένας άλλος. Η επίλεκτη αυτή μονάδα των καταδρομών εγγυάται ακόμα και την ζωή σας. Πες μου σε παρακαλώ εάν διαφωνείς σε κάτι από αυτά που μου ανέφερε ο Μπάκας! Τα άκουσες φυσικά!».

«Σε τίποτα!».

«Τότε, από την στιγμή αυτή επιτάσσεται πλέον η υδροφόρα επί 24ώρου βάσεως. Κι αν δεν έχεις δικούς σου οδηγούς θα σου δώσουμε εμείς».

«Έχω!…».

Άραγε, πώς θα ένιωθε ο άπατρις αυτός τύπος όταν θα έβλεπε την υδροφόρα να χύνει πλέον μόνο νερό, και να μην εισπράττει δεκάρα! Κάποιοι μάλιστα το είχανε παρακάνει. Κάνανε ακόμα και μπάνιο!

Όταν ρωτούσε κάποιος: Παιδιά! Ποιος χτύπησε τον νερουλά; Του απαντούσανε: Ένα παλικάρι από τα Γρεβενά.

Πού είχανε καταντήσει οι δικτάτορες το περήφανο αυτό σώμα μας, των καταδρομών αλεξιπτωτιστών, να ζητιανεύει ένα πλαστικό ποτηράκι νερού!

Μετά από τρεις μέρες ήρθε κάποιο αμάξι από την Ρόδο γεμάτο πλούσια γεύματα και ακολούθησαν κι άλλοι ευεργέτες.

Και όταν ο κύριος Σαρήπαπας μου είπε πως είχε στείλει αμάξι  για να φέρει ψητά κοτόπουλα, να τι του είπα!

«Κύριε Νομάρχα, αντί για κοτόπουλο δε γίνετε να μου δώσετε το απολυτήριο!» Νομάρχη τον αποκαλούσα από συνήθεια.

Με καθησύχασε λέγοντας πώς σύντομα θα πηγαίναμε όλοι στα σπίτια μας!

 

Υ.Γ. Άραγε οι ειρήνες είναι περισσότερες ή οι πόλεμοι! Μήπως οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν ποιο προοδευτικοί και ειρηνοποιοί αφού στα χρόνια των Ολυμπιακών αγώνων σταματούσε κάθε εχθρική και βίαιη πράξη!

Ήμουν περίεργος να μάθω εάν θα σταματήσουνε όλοι οι πόλεμοι όταν αρχίσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ή θα ενταθούν κι άλλο. Δυστυχώς έπεσα πολύ έξω. Στα πεδία των μαχών συνεχίζουν να σκοτώνονται παλικάρια. Στα γήπεδα να πανηγυρίζουν για τα γκολ!

Να τι άλλο σκέφτομαι. Άραγε πόσα γήπεδα θα χρειαστούν πλέον για να πάρουν μέρος οι ΑΜΕΑ! Τα εκατομμύρια των σακατεμένων παιδιών και αθλητών! Άσε τα γκρεμισμένα σπίτια. Αυτά δεν πονούν!

Μια λύση υπάρχει μόνο για να πιάσει και πάλι ο Θεός δουλειά!  Σε περίπτωση που γίνει πράξη η ενεργοποίηση των πυρηνικών, πλην ειρηνικών όπλων, θα χρειαστεί να πιάσει και πάλι ζύμη από πηλό!

 

Απολογισμός ζωών στο Μουντιάλ του Κατάρ: 400 με 500 ξένοι εργάτες. 6750 θάνατοι από εργατικά δυστυχήματα κι όχι μόνο. Να μην το βαφτίσω Καταραμένο!

Το νέο Μουντιάλ πόσο θα κοστίσει άραγε σε ζωές και χρήμα!…

Δυστυχώς, ο Τραμπ-άκουλας, μόνο τέσσερα χρόνια ξαποσταίνει και ξανά προς την ΛΟΞΑ… τραβά!

Πόσο ακριβά θα πληρώσουν κάποιοι το πετσί, στο πετσί τους!…