Γράφει ο Τάσος Σεβαστιάδης

​ Πολλές ήταν οι φιλοφρονήσεις στη συνάντηση του Πεκίνου μεταξύ Τράμπ και Σι-Τζινπίνγκ.

Πίσω όμως απ’ τις φιλοφρονήσεις, τις δεξιώσεις, τις διαβεβαιώσεις για σταθερότητα και «αμοιβαία συνεργασία για την κοινή ευημερία», αυτό που δεν μπορεί να κρυφτεί είναι ότι βαθαίνει και γίνεται όλο και πιο σφοδρή και ανεπίστρεπτη η σύγκρουση για την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής ισχύος, αφού η Κίνα αμφισβητεί γοργά και σταθερά τη μέχρι τώρα κυριαρχία των ΗΠΑ.

Μπορεί οι δημόσιες δηλώσεις για τη σειρά των ζητημάτων που μπήκαν στο τραπέζι να διατυπώθηκαν λιγότερο ή περισσότερο διπλωματικά, ωστόσο το στίγμα το είχε δώσει ήδη κατά την αναχώρηση της αμερικάνικης αντιπροσωπείας ο ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο ερωτηθείς αν η ΗΠΑ θεωρούν την Κίνα «τον κορυφαίο γεωπολιτικό εχθρό τους». Χωρίς περικοκλάδες και διπλωματικές αβρότητες απάντησε:

— Ναι, είναι η κορυφαία πολιτική μας πρόκληση γεωπολιτική. Είναι μια μεγάλη ισχυρή χώρα που θα συνεχίσει να δυναμώνει. Η Κίνα έχει σχέδιο. Πιστεύουν ότι σύντομα θα είναι η πιο ισχυρή χώρα στον κόσμο, ότι θα ξεπεράσουν τις ΗΠΑ. Έχουν ένα σχέδιο για να το κάνουν και αυτό είναι το σχέδιο που εκτελούν — και δεν τους κατηγορώ. Αν ήμουν στη θέση της κινέζικης κυβέρνησης θα είχα και εγώ το ίδιο σχέδιο. Εμείς απ’ την άλλη δεν τα βλέπουμε έτσι τα πράγματα· η άνοδος της Κίνας δεν μπορεί να έρθει με τη δική μας πτώση. Το καταλαβαίνω λοιπόν αυτό το σχέδιο απ’ την οπτική γωνία του δικού τους έθνους-κράτους. Αλλά όταν αυτό το σχέδιο έρχεται σε σύγκρουση με το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ, εμείς πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι σωστό για τις Ην. Πολιτείες.

Τι λέει ουσιαστικά ο Ρούμπιο που δεν είπε ανοιχτά ο Τράμπ; Ότι οι ΗΠΑ βλέπουν τον κίνδυνο να χάσουν την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και ότι θα συγκρουστούν, γιατί δεν θα επιτρέψουν να γίνει η ανάπτυξη της Κίνας σε βάρος τους.

Ο κινέζος πρόεδρος Σι, από την πλευρά του χρησιμοποίησε την έκφραση της «παγίδας του Θουκυδίδη» την οποία πρέπει να αποφύγουμε. Τι είναι; Να μην υπάρξει σύγκρουση όταν μια ανερχόμενη δύναμη απειλεί τη μέχρι τώρα κυρίαρχη.

Μόνο που αυτό είναι μια διαδικασία που δεν εξαρτάται από προθέσεις και διακηρύξεις, αλλά από αντικειμενικά οικονομικά συμφέροντα στον κόσμο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, δηλαδή από τα συμφέροντα ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων, των κεφαλαιοκρατών που συγκρούονται για αγορές, σφαίρες επιρροής, ενεργειακούς πόρους, τους δρόμους μεταφοράς, και αυτή η σύγκρουση δεν είναι κάτι που… θα γίνει και πρέπει να αποφευχθεί, είναι κάτι που ήδη γίνεται σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

ΥΓ. Η παγίδα του Θουκυδίδη αναφέρεται στον Πελοποννησιακό πόλεμο.

18 Ιουνίου 2026