Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

 

            Στις 20-7-74 μέρα Σάββατο κηρύχτηκε η γενική επιστράτευση. Κι όπως όλοι, όσοι είχαμε υποχρέωση από τον νόμο για να καταταγούμε στο στρατό, ξεκινήσαμε με λεωφορείο από τα Γρεβενά για Καλαμπάκα από όπου και θα παίρναμε το τελευταίο τρένο του Γκάνχιλ! (καουμπόικη ταινία)

            Ανάμεσά μας υπήρχε κι ένας δικαστικός αντιπρόσωπος ο οποίος ένιωθε παράνομος! Κι ο λόγος! Επειδή δεν είχε πάρει ό,τι έγραφε το χαρτί της επιστράτευσης. Και να λέει:

            «Μα, να μην πάρω ούτε τα ξυριστικά!». Και άντε πάλι τα ίδια.

            Οπότε του λέει κάποιος γεωργός: Το όπλο να μην ξεχάσεις φίλε! Δεν πάμε για θερισμό κι ούτε για παραθερισμό! Μάλλον θα μας θερίσουν οι τουρκαλάδες έτσι που διαλυθήκαμε!».

            «Μα, επιτρέπεται τόση αφηρημάδα από κάποιον δικαστικό! Θα σκάσω!…».

            «Σκάσε, αλλά μη μας ζαλίζεις κι άλλο! Τι να πω κι εγώ μωρέ κύρ σαγγελέα, με την Τζένη την ωραία, που άφησα την κομπίνα μου στο χωράφι με την μπουκιά του σιταριού στο στόμα!… Πας καλά!… Φοβάσαι μην τυχόν σκοτωθείς αξύριστος και σε περάσουν για αντάρτη  να ούμε!…»

            «Πρέπει να είμαστε νομοταγείς κύριε! Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία!».

            «Άστο τώρα ντε! Μη το κουράζεις άλλο! Άμαν θέλεις να μη σε γράψουν… πετάξου στην Καλαμπάκα και πάρε ακόμα και οδοντόβουρτσα μαζί με τα ξυριστικά να ούμε!…».

            Όταν μπήκαμε στο τρένο, το δάπεδο ήτανε γεμάτο μπαγιάτικα χυμένα άλευρα. Ίσως και από τον πόλεμο του ’40, αφού τα βαγόνια αυτά ήτανε όλα παροπλισμένα για χρόνια!…

            Μετά από μια ώρα περίπου, (όχι φυσικά και στην ώρα του), ξεκίνησε το τρένο της μεγάλης φυγής (ταινία κι αυτό) για τας Αθήνας αγκομαχώντας. Μέσα σε λίγα λεπτά γίναμε όλοι λευκοί λες και εργαζόμασταν σε αλευρόμυλο!… Άλλωστε το ‘‘Όριαν εξπρες’’ δεν είχε καθόλου πόρτες.

            Προορισμός της μονάδας καταδρομών αλεξιπτωτιστών ήταν το Μεγάλο Πεύκο. Και μόλις φτάσαμε μας οδηγήσανε σε κάποιο έμπεδο στην περιοχή Καντήλι. Ουσιαστικά, σε κάποια καλαμιά όπου, ουκ έστιν ύδωρ, μηδέ τροφή, παρά καύσων άνευ σκιάς και χλωρίδας.

            Λένε πως ο πόλεμος κάποιους τους φτιάχνει και κάποιους τους χαλάει. Να λοιπόν και  ο πρώτος ο οποίος θα φτιαχνότανε την επομένη μόλις πληροφορήθηκε την θέση μας. Ήταν ο ιδιοκτήτης βρόμικης υδροφόρας με ύδωρ αμφιβόλου γεύσης και ποιότητας. Ίσως ήτανε και κάποιο πρώην πετρελαιοφόρο όχημα, αφού μύριζε πετρέλαιο!

            Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά η ουρά των διψασμένων ξεπέρασε κι αυτή του Λεμούριου! Ενώ η υπομονή των τελευταίων πλέον διψασμένων παλικαριών δοκιμαζόταν θανάσιμα, αφού απείχανε τόσο πολύ από την υδροφόρα, που δεν την βλέπανε!

            Πόσο γρήγορα θα μπορούσε να γεμίζει ο εκμεταλλευτής τα πλαστικά ποτηράκια των τριών δραχμών, αφού χρειαζότανε να δίνει και ρέστα!

            Ήταν τρία παλικάρια μπροστά, μέχρι να έρθει η σειρά μου να κοινωνήσω το άχαρο Μυστήριο. Ναι! Και βρόμικο ήταν και Μυστήριο! Ενώ ο διανομέας άχρηστος κι ας λεγόταν  Χρήστος! Κι αφού λοιπόν δεν βρέθηκε κάποιος αξιωματικός για να επιτάξει την υδροφόρα, καταλαβαίνετε την σχέση μας με την περήφανη μονάδα των Αλεξιπτωτιστών! Ένα δράμα!

            Λίγο πριν έρθει η σειρά μου, κάποιο παλικάρι το οποίο βρισκότανε πίσω μου, μού   ζήτησε την άδεια για να ακουμπά στον ώμο μου. Είχε πάθει αφυδάτωση και βρισκότανε στα πρόθυρα κατάρρευσης.

            Του έδωσα την σειρά μου και, υποβασταζόμενος από μένα, έβγαλε ένα πενηντάρι για να πληρώσει το σωτήριο υγρό! Οπότε του λέει ο νερουλάς:

            «Ψιλά!… Ψιλά!… Δεν θα με φας εσύ το μεροκάματο για τρεις δραχμές και σαράντα επτά ρέστα!».

            «Δώσε του το νερό σε παρακαλώ και θα το πληρώσω εγώ που έχω ψιλά!» του είπα.

            «Εσύ τι είσαι; Πλούσιος ή κουβαρντάς εκεί χάμω να ούμε…».

            «Ο φίλος μου κινδυνεύει από αφυδάτωση. Κάνε γρήγορα, σε παρακαλώ πολύ!…».

            «Από πού είσαι ρε μάγκα!».

            «Από την Μακεδονία! Έχει σημασία η καταγωγή μου!».

            «Βούλγαρος να ούμε εκεί χάμω…έ!».

            «Του ρίχνω κάποια ψιλή… αφού ζητούσε ψιλά, και η οποία δεν δικαιολογούσε καν πτώση. Ο τύπος έπεσε χάμω, σαν ποδοσφαιριστής ο οποίος θέλει να κάνει καθυστέρηση κλπ.

            Μετά την αναστάτωση αυτή εμφανίστηκε ένας ανθυπολοχαγός με ένα μόνιμο λοχία για τα περαιτέρω.

            Είχα χειροδικήσει για πρώτη φορά στην ζωή μου και δεν γνώριζα καν τις συνέπειες.

            Καθώς με οδηγούσανε στην σκηνή, όπου βρισκότανε και ο κ. διοικητής, κανένας δεν μου είπε: Καλά τον έκανες τον εκμεταλλευτή! Μπράβο σου!

            Άκουσα όμως κάποιες άλλες κουβέντες και οι οποίες με τρομάξανε, όπως:

            «Τι έκανε ρε μ….! Το ξέρεις πως θα περάσεις στρατοδικείο! Το ξέρεις πως εν καιρώ πολέμου μπορεί και να …».

            Αυτό το και να… παρέπεμπε προφανώς σε εκτέλεση! Να μην τρόμαζα!…

            Μπαίνοντας ψαρωμένος και τρεμάμενος στην σκηνή τι να δω! Τον πρώην Νομάρχη Γρεβενών κύριο Κωνσταντίνο Σαρήπαπα και διοικητή αυτής της μονάδας.

            Με γνώρισε αμέσως αφού νωρίτερα, ως υπάλληλος πλέον της ΔΕΗ, του πήγαινα και κάποιες υπηρεσιακές καταστάσεις των ΠΣΕΑ για να τις υπογράψει.

            Αφού του εξήγησα λεπτομερώς τι είχε συμβεί, κάλεσε τον οδηγό του βυτίου και του είπε μπροστά μου:

            «Εσύ και η οικογένειά σου, αγαπητέ, είστε ασφαλείς όσο κανένας άλλος. Η επίλεκτη  μονάδα των καταδρομών εγγυάται την ζωή σας. Πες μου εάν διαφωνείς σε κάτι από αυτά που μου ανέφερε ο Μπάκας! Άκουσες φυσικά αυτά που μου είπε για το συμβάν!».

            «Σε τίποτα!».

            «Τότε, από την στιγμή αυτή επιτάσσεται η υδροφόρα επί 24ώρου βάσεως. Κι αν δεν έχεις δικούς σου οδηγούς θα σου δώσουμε εμείς».

            «Έχω!…».

            Άραγε, πώς θα ένιωθε πλέον ο άπατρις αυτός τύπος όταν θα έβλεπε την υδροφόρα να χύνει μόνο νερό, και να μην εισπράττει ούτε ένα δίφραγκο!… Κάποιοι μάλιστα το είχανε παρακάνει. Κάνανε και μπάνιο!

            Όταν ρωτούσε κάποιος: Ρε παιδιά! Ποιος χτύπησε το νερουλά να τον βραβεύσουμε!  Οπότε του απαντούσαν: Ένα παλικάρι από τα Γρεβενά.

            Πού είχανε καταντήσει οι δικτάτορες το περήφανο αυτό σώμα μας, των καταδρομών αλεξιπτωτιστών, να ζητιανεύει ένα πλαστικό ποτηράκι νερού αξίας τριών δραχμών!

            Μετά από τρεις μέρες είχε έρθει ένα αμάξι από την Ρόδο γεμάτο πλούσια γεύματα και ακολούθησαν κι άλλοι ευεργέτες.

           Είχα χειροδικήσει για πρώτη φορά στην ζωή μου. Παρότι ήτανε νωπή η εκπαίδευσή μου, των πολεμικών τεχνών, από τον εκπαιδευτή μας Θανάση Καμπαφλή.

          Παρόλα αυτά, οι τύψεις οι οποίες με ακολουθούν δια βίου έχουν να κάνουν με φόνους και μάλιστα αρκετούς! Μπορεί κατά τις βολές με όπλο να μην τα κατάφερνα και τόσο καλά, αλλά όταν σημάδευα πουλιά με την σφενδόνη σπάνια αστοχούσα!

          Υ.Γ Μέσα στο καλοκαίρι θα διενεργηθεί το παγκόσμιο κύπελο ποδοσφαίρου! Άραγε πόσα γήπεδα θα χρειαστούν για να χωρέσουν οι ΑΜΕΑ οι οποίοι έχουνε χάσει χέρια, πόδια, μάτια κλπ. Για τους νεκρούς δεν γεννάται πλέον κανένα θέμα. Αρκετοί από αυτός είναι πλέον θαμμένοι μέσα στα χαλάσματα των χιλιάδων γκρεμισμένων οικοδομών και κτιρίων!

        Στην αρχαία Ελλάδα όταν διεξαγότανε οι Ολυμπιακοί αγώνες έπαυε κάθε εχθροπραξία.

Στην σημερινή εποχή εντείνεται! Ας ευχηθούμε να μην πέσει κάποιος βαλλιστικός πύραυλος μέσα σε γήπεδο εμπόλεμης ζώνης! Κι αυτό, γιατί υπάρχει κι αυτή η δυνατότητα!

        Πολλά τα δεινά. Ανθρώπου δεινότερο ουδέν!