Γράφει ο Βαγγέλης ο Μπάκας

 

.Έτσι ξεκινούν όλα τα παραμύθια. Με τον ανεπιθύμητο και μακάβριο παρατατικό ήταν. Όταν όμως ο παρατατικός αυτός αναφέρεται σε κάποια απώλεια φίλου μας. όπως είναι ο Αντώνης τι γίνεται;

 

Περάσανε πέντε μέρες από την αποφράδα εκείνη μέρα, στις 16-2-26, κι ακόμα να

το πιστέψω πως έφυγε τόσο ξαφνικά από την ζωή ο καλός μας Φίλος Αντώνης Βλάχος. Άλλωστε αυτή η απιστία… συνετέλεσε και στην καθυστέρηση του άρθρου.

Παρότι παρευρέθηκα στην εξόδιο ακολουθία, όπως και όλοι οι φίλοι του, ακόμα να το πιστέψω πως η συγκεκριμένη καρέκλα θα φιλοξενήσει κάποιον άλλο πισινό!…

Τρίτωσε το κακό. Ο Θοδωρής, ο Χρήστος, και τώρα ο Αντώνης. Και μετά; Ας μας το πει κάποια τσιγγάνα μαζί με την μοίρα! Αρκεί να είναι πλήρης ημερών!

Αλήθεια! Γιατί λέμε πλήρης ημερών; Ποιος θα μου το πει; Οι νύχτες δεν πιάνονται; Και γιατί; Μήπως εξαιρούνται επειδή βρισκόμαστε σε υπολανθάνουσα κατάσταση λόγου ύπνου!

 

Με τον εκλιπόντα και πολυταξιδεμένο, πρώην, Αντώνη είχα κάτι κοινό. Ήμουν όπως κι ο ίδιος άριστος Μαρκόνι. Και όποιος, μετά από πεντάμηνη πλέον εκπαίδευση στα σήματα μορς αρίστευε, πήγαινε με μετάθεση στη μονάδα της αρεσκείας του. Κι εγώ επέλεξα την 2α Μοίρα Αλεξιπτωτιστών.

Κύριο χαρακτηριστικό του Αντώνη ήτανε ο ορθός και καυστικός, ενίοτε, λόγος, Κάτι παρόμοιο φυσικά δε θα συνέβαινε, εάν δεν συγχρωτιζόταν μέσω των επικοινωνιών υψηλού επιπέδου, όπως είναι και τα ερτζιανά κύματα.

Παρότι γύρισε όλον τον κόσμο μέσω των θαλασσών, αγκυροβόλησε οριστικά πλέον στην δική του Ιθάκη ως ένας άλλος νοσταλγός Οδυσσέας!

Η συγκίνηση με εμποδίζει να συνεχίσω. Βλέπω τα γράμματα μου θολά. Και εάν έχω κάνει κάποιο λάθος, οφείλεται στην συγκυρία της στιγμής.

Εύχομαι, στην πολυαγαπημένη κόρη του Αντώνη, δύναμη και κουράγιο να αντέξει, όσο πιο ανώδυνα γίνεται, τον πόνο! Και ο Ασπρόκαμπος, να μην αλλάξει χρώμα!…

 

Μες στο κοιμητήρι

Αχ πικρή βροχή

Κάνε να μη σβήσει

Ετούτο το κερί

Κι ούτε ένα λουλούδι

Να μη μαραθεί

Δεν τον σκοτώσαν

Έχει κοιμηθεί. (Λιβανελί)

 

Καλό ταξίδι φίλε Αντώνη, και ακόμα καλύτερο Παράδεισο.

Από εκεί ψηλά να καμαρώνεις την αγαπημένη σου κάρη.

 

Οι φίλοι σου, αναφανδόν…