Γράφει ο Βαγγέλης Μπάκας

 

       Από την στιγμή εξαγγελίας ηλεκτροδότησης του χωριού Μυρσίνα Γρεβενών, οι προοδευτικοί είχανε αρχίσει πλέον να κάνουνε και την μελέτη. Και ο καθένας έλεγε φυσικά τη γνώμη του. Κάποιος πρότεινε να ανεβεί η γραμμή από τον Πόρο. Κάποιος άλλος από το ποτάμι χαμηλά. Κι ο Γιωρίκας, τους κούφανε όλους με περισπούδαστο ύφος και εγωισμό έναν τόνο λέγοντας:

                  Πάψτε μπρε! Πού συμφέρει να κάνουν καινούργια γέφυρα να περάσει το ρέγμα!

        Και αφού θα έχει τόσα φορτία… μπορεί χρειαστεί να την κάνουνε και ενισχυμένη!

                   Έγινε η μελέτη, αποπερατώθηκε το έργο, και σειρά είχανε πλέον τα εγκαίνια με

 το γνωστό τελετουργικό! Τις δοξολογίες του αρχιεπισκόπου, την ομιλία του κυρίου βουλευτή, του κυρίου Νομάρχη, του κυρίου Δημάρχου, και του προέδρου πλέον της κοινότητας!

       Στην συνέχεια οι αρχές και πλήθος κόσμου είχανε πλησιάσει το στύλο της ΔΕΗ,  όπου ήτανε ο μετασχηματιστής, ενώ ο τεχνίτης ήταν ανεβασμένος επάνω στο στύλο,  σαν την μαϊμού, περιμένοντας την εντολή από τον κ. προϊστάμενό του να κουμπώσει τις ασφάλειες και να ηλεκτροδοτηθεί πλέον το χωριό!

       Ο πόντιος παπάς, εντωμεταξύ, είχε αρχίσει το τελετουργικό που προβλέπεται για εγκαίνια. Και μόλις έφτανε στο επίμαχο σημείο έπρεπε να ευλογήσει! Μα πιο τρόπο,  όμως, αφού  δεν γνώριζε την ονομασία του μετασχηματιστή! Και δώσε του πάλι ανά μανά την αρχή!

       Μόλις έφτανε πλέον, στο ευλόγησον κύριε, ρωτούσε ψιθυριστά και σκύβοντας τους διπλανούς του:

       «Ντο να λέω ατό!»

       «Κι ξέρω!» είπε ο ψάλτης.

       «Μόνο να τρως ξερ’ς;».

         Κι άντε πάλι από την αρχή.

         Η ανησυχία ήτανε έκδηλη, και κυρίως από το χοντρό διευθυντή της Νομαρχίας  ο οποίος είχε ξελιγωθεί, αφού δεν είχε πάρει ούτε στιγμή το βλέμμα από τον οβελία!

         Κάποια χοντρή πόντια πλησίασε τον παπά και του ψιθύρισε κάτι στο αυτί. Και ώ του θαύματος ο παπάς έγινε παπατρέχα! Κι αφού πήδηξε βιαστικά τις σελίδες του τροπαρίου, φτάνοντας στο ευλόγησον κύριε, είπε με περισπούδαστο ύφος διακοσίων καρδιναλίων: Και ευλόγησον κύριε το ταραβέριον… αούτο!

         Αυτό ήταν όλο και τόσο εύκολο κι απλό! Πού να γνώριζε ο παπάς κι ο ψάλτης πως το ταραβέρι… αυτό το λέγανε μετασχηματιστή!

         Μετά από την λύση του προβλήματος δεν χρειάστηκε άλλη εντολή ο τεχνίτης. Σήκωσε το κοντάρι και κούμπωσε την πρώτη ασφάλεια.

         Ξαφνικά ακούστηκε ένα δυνατό πρατς, κι από την διάλυση του μονωτήρα είχε   κοπεί και το ρεύμα.

         «Τι συνέβη;» Ρώτησε ο κύριος Νομάρχης τον προϊστάμενο της ΔΕΗ.

         «Κλατάρισε ο μονωτήρας κύριε Νομάρχα! Αυτοί οι μονωτήρες προέρχονται από την ανατολική Γερμανία και βγήκανε σκόρδα… ελαττωματικοί!».

        «Καλύτερους περιμένατε από κομουνιστική χώρα! Να βάλετε σιδερένιους που δεν σπάζουν!».

        Τι να του έλεγε τώρα ο κύριος προϊστάμενος. Πως οι μονωτήρες δεν μπορούν να είναι σιδερένιοι!… Κρατούσε και γκλίτσα ο Σαρήπαπας λες και ήτανε τσοπάνης!

        Μετά από την αποκατάσταση της βλάβης, και της μικροφωνικής συσκευής, ο κ. πρόεδρος ανέβηκε στο βήμα για να εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ηλεκτροδότησης.

        Εκτός από τους πόντιους κανένας πλέον δεν είχε καταλάβει τι έλεγε, αν και τα διάβαζε. Και όταν ολοκλήρωσε την ομιλία και άρχισε με τα ζήτω, παραλίγο να τον περάσουν και χειροπέδες! Και να η γκάφα ολκής:

            «Ζήτω το Έθνος!…».

            Ζήτωωωωωω»

            «Ζήτω το πατρίδα!…».

             Ζήτωωωωωω»

            «Ζήτω το Ελλάς…».

            Μουγκαμάρα στο ακροατήριο.

            Δυο αστυνομικοί με το περίστροφο ανά χείρας έσπευσαν να τον συλλάβουν.

            Και πριν φτάσουν σε απόσταση αρπαγής, τους ακινητοποίησε πλέον με μια κουβέντα για Όσκαρ επιθεώρησης:

            «Ζήτω και το Εθνική κυβέρνηση!».

            Όλα ουδέτερα! Άρα ο πόντιος πρόεδρος είχε το ακαταλόγιστο πλέον, αφού είχε πάρει το ενδεικτικό του δημοτικού σχολείου με πέντε και με μέσον!

            Κι αφού ήτανε όλοι εύθυμοι με τα καμώματα του προέδρου, να μην ριχνόταν και με περισσή χαρά και όρεξη στο φαγοπότι!

            Κι όμως, ο κύριος διευθυντής της νομαρχίας ήτανε σφόδρα διαμαρτυρόμενος για τις ζεστές μπίρες. Δέκα φορές είπε πως οι μπίρες δεν πίνονται ζεστές! Και όταν ο κύριος βουλευτής του είπε πως δεν είχανε ρεύμα για να τις παγώσουν, αυτός το βιολί του: Επιτρέπεται να είναι τα ψητά κρύα και οι μπίρες ζεστές!

                   «Τι να κάνουμε κύριε διευθυντά! Αφού δεν είχαμε ρεύμα!»,

       «Μα αφού ξέρετε πως μπίρα δεν πίνεται ζεστή!». Του λες ή δεν του λες να του σταθεί στο σβέρκο σαν ψαρίσιο κόκαλο!

       «Κάποιοι ανυπόμονοι θεονήστικοι να τι είχανε κάνει. Τσιμπολογούσαν το αρνί χωρίς να το βγάλουν από την σούβλα, με αποτέλεσμα να μείνει στο κακόμοιρο μόνο

το κόκαλο! Το πετσί με το κρέας είχανε πλέον εξαφανιστεί. Κι όταν τους πλησίασε ένας δάσκαλος και το είδε, να τι είπε: Όταν μείνει μόνο ο σκελετός θα τον ήθελα για  να κάνω μάθημα στα παιδιά!… Τι πράγματα είναι αυτά που κάνατε! Ντροπή σας!…

     «Δάσκαλε! Τρανή μπουκιά να τρως. Και τρανή κουβέντα να μη λες! Πεινούσαμε τόσο πολύ, μέχρι να τελειώσουν οι παπάδες τα τροπάρια, που ήμασταν πλέον ικανοί να φάμε ακόμα και τα κόκαλα!».

     «Τάκη; δώσε μια μπίρα στο δάσκαλο για να μας πει κι άλλες ευχές!»

     «Άντε, στην υγειά σας παιδιά και καλό έξοδο!».

     «Τον άκουσες τι είπε; Λες και σφάξαμε ένα γουρούνι! Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν κρατούσες!».

     Η στιχομυθία αυτή δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα αφού ήμουνα παρόν στα εγκαίνια αυτά.

     Κι όσο αφορά τον τυχερό που θα βρει το φλουρί, ας τον ακολουθεί και δια βίου!

     Χρόνια πολλά και καλά, πλέον, στους απανταχού φίλους του πλανήτη γη, εκτός από τον Τραμπάκουλα! Εκείνο το γκάτσιαβο με το μαλλί σαν κατουρημένα άχερα!